Μια απροσδόκητα καλή ταινία που δεν διστάζει να μιλήσει πολιτικά και κοινωνιολογικά για την ταξικότητα ως πηγή των σύγχρονων δεινών, και να παρουσιάσει ‘ανθρώπους που χρησιμοποιούν ανθρώπους’ κατά την προσφιλή κουλτούρα και πρακτική της αστικής τάξης.

Σε ένα όχι τόσο μακρινό μέλλον η αστική τάξη χρησιμοποιεί την εργατική/αγροτική τάξη σε θέαμα ρωμαϊκού τύπου. Η πρωταγωνίστρια που διακρίνεται από τα γνωρίσματα της τάξης της (συναισθηματικός πλούτος, ψυχολογική ισορροπία, δεξιότητες, δύναμη, συμπόνια θηλαστικού, επαφή με την πραγματικότητα) καταφέρνει να βγεί νικήτρια και να διαδάξει τους αδίστακτους αστούς που στήνουν τους ‘Αγώνες Πείνας’

Ένα νεοκομουνιστικό μανιφέστο για τη γενιά του facebook, παρακαταθήκη για τους αγώνες που είναι μπροστά. Φυσικά το στούντιο -αναγνωρίζοντας την ανατρεπτική δυναμική της ταινίας- φρόντισε να στρογγυλέψει το φινάλε σε μια ρομαντική σούπα, αλλά έχουν προηγηθεί σημαντικές εικόνες αφύπνισης.

Υποδειγματικά μετρημένη και σοφή χρήση οπτικών και -ιδιαίτερα- ηχητικών εφέ. Η 22χρονη Jennifer Lawrence -ήδη από το 2010 υποψήφια για όσκαρ με το Winter’s Bone- φυσικά δεν είχε κανένα πρόβλημα να ερμηνεύσει καταπληκτικά τον ρόλο της πρωταγωνίστριας.

Προτεινόμενη. Κρατήστε τα ποπκορν για το τελευταίο μισάωρο.

Détournement nu

Φεβρουαρίου 19, 2012

Επιστροφή στη λυτρωτικά γυμνή κυριολεξία:

Βλέπεις έναν τρόφιμο του ιδρύματος του Φαλήρου με συμπεριφορά κοινωνικά απροσάρμοστου και νοητικά καθυστερημένου

Η μετωνυμία του διαφημιστή βυθίζεται στην ανυπαρξία των κενών σημαινομένων, σκόπιμα ή όχι, ευφυώς ή ηλιθίως

Έρχεται ένα ιστολόγιο και επαναφέρει τον πρώτο βαθμό της γραφής

Ανακούφιση, γέλιο, χάος

Κάποιοι πυροβολούν τα πόδια τους για να πουν μαρτυρικά στον εαυτό τους ‘keep walking’

Sociopaths inc. στους διαδρόμους του Αλαφούζου

Niche Music

Φεβρουαρίου 5, 2012

MIXTAPE NO 24

MP3/71min/192CBR/98MB

|||download|||

01. STEFANO BATTAGLIA TRIO – NOWHERE SONG
02. THE IRREPRESSIBLES – IN THIS SHIRT
03. PERFUME GENIUS – HOOD
04. ALEX TURNER – HIDING TONIGHT
05. JACK WHITE – LOVE INTERRUPTION
06. THE KILLS – FUTURE STARTS SLOW
07. MISUSE – MARUSPIAL PT II
08. CASS MC COMBS – LOVE THINE ENEMY
09. THE EMBASSY – YOU TEND TO FORGET
10. SCENIC – ANOTHER SKY (THE MAGICIAN REMIX)
11. THE JUAN MCLEAN – FEELS SO GOOD
12. RED SNAPPER – CHIMEE (RADIONASTY REMIX)
13. THE IRREPESSIBLES – IN THIS SHIRT (ROYKSOPP REMIX)
14. STAFANO BATTAGLIA TRIO – ANYWHERE SONG

MIXCLOUD

Ευθανασία

Ιανουαρίου 7, 2012

Ξύπνησα σε ένα σκοτεινό κλαμπ, σαν αυτά που πηγαίναμε πριν 15 χρόνια και σταματούσαμε τον χρόνο, τότε που ο ευρύς πληθυσμός ζούσε στον πυρετό της ευημερίας, και όλα έμοιαζαν χειροποίητα, περήφανα και trashy, οι τοίχοι έσταζαν συγκρατημένες δυνατότητες την ώρα που σε κάποια γωνιά του κόσμου κάποιος δοκίμαζε για πρώτη φορά κάτι που θα του άλλαζε τη ζωή ή την γεύση της εβδομάδας, και εκεί στον σπασμό της πίστας ήσουν μια drag queen σε συστολή ή ένας παραιτημένος γιάπης. Και μετά ξύπνησα για τα καλά.

 

Το δέρμα που κατοικούν

Ιανουαρίου 1, 2012

Να γίνω η οριστική ετερότητα;

Στην υποτακτική;

Όπου ακούω για διαφορετικότητα το βάζω στα πόδια

Όπου μιλούν για ετερότητα κάποιο νέο φασιστικό κανόνα μαγειρεύουν

Διαφορετική από τι; Διαφορετικός από ποιον κανόνα;

Δεν έχω διάφορο

Δεν θέλω να αλλάξω τίποτα και γι’αυτό είμαι δέκτης κάθε πιθανής αλλαγής

Και μουνί να έβαζα ανάμεσα στα πόδια πάλι το ίδιο θα ήταν

Και γιατί να βάλω λοιπόν μουνί;

Τόση ενασχόληση, και τα δικά μου φλέγοντα σε αναστολή

Θα αρχίσουμε να γλείφουμε το δέρμα μας μόνοι μας σαν τις γάτες ή σαν τους ταξιδιώτες στα τρένα του Φαρενάιτ 451

Είμαστε ένα, ακόμα να το καταλάβεις;

Για κάθε προσωπικό Έβερεστ υπάρχει μια συλλογική άβυσσος

Κάθε μέρα είμαι πιο ξένος με τους δικούς μου, πιο οικείος με τους άλλους

Γιατί οι δικοί μου έκαναν την οικειότητα σημαία ενώ οι άλλοι κρατούν παντιέρες

Πόσο μικρός μικρός δείχνεις στο φόντο της προσωπικής σου στρατηγικής

Ντρέπομαι για σένα μα σιωπώ ώρες ώρες από επίκτητη ευγένεια

Ή από ανάγκη συσσώρευσης δυνάμεων

Κράτα τις μικρές σου ερωτήσεις, τώρα δίνω τις μεγάλες απαντήσεις

Έχω άνθρωπο δίπλα μου

Και όλα είναι καλά για τον χρόνο τον δίσεκτο

Όλα πρέπει να μείνουν ίδια για να αλλάξουν

Τα άλλα είναι υστερόβουλοι πειραματισμοί

SOMEWHERE UNDER THE ASPHALT

Νοέμβριος 6, 2011

MIXTAPE NO 23

MP3/63min/192CBR/87MB

|||download|||

 

01. Lykke Li – I Follow Rivers (The Magician Remix)
02. Belle & Sebastian – I Didn’t See It Coming (Richard X Remix)
03. Luomo – Make My Day
04. Justice – Canon
05. Led Zeppelin – Immigrant Song
06. Veronica Falls – Found Love In A Graveyard
07. Wilco – Art of Almost
08. Bjork – Mutual Core
09. Florence And The Machine – What The Water Gave Me
10. dEUS – Easy
11. Boom Bip – Mascot And The Moth
12. Washed Out – A Dedication
13. Bonnie ‘Prince’ Billy – We Are Unhappy

MIXCLOUD

Στο μετρό για την πορεία. Δεξιά κάθονται δύο δημόσιες υπάλληλοι. Αριστερά κάθονται δύο ιδιωτικές υπάλληλοι. Οι δημόσιες φαίνονται γνήσιες κοψοχέρισσες πασόκες φορτωμένες με όλον τον πολιτισμικό οχετό που τώρα πια έχει ανοιχτεί σε κοινή θέα. Ακριβά γυαλιά, φόρμες με στρασάκια, designer’s σπορτέξ από του Καλογήρου και μυαλό κουκούτσι. Ανάμεσα σε κουβέντες για επιδόματα θέσης ευθύνης πασάρει η μία τον μισθό της στην άλλη: 2600 και 3000 μηνιαία αντίστοιχα, προφανώς με κατιούσα τάση. Είναι η κρίσιμη στιγμή που η οπτική σάρωση που τόση ώρα έκαναν οι ιδιωτικές, παγώνει. Χώνονται μέσα στα φτηνά κασκόλ τους και σφίγγουν τα χερούλια από τις fake Louis Vuitton τσάντες τους καταπίνοντας κάτι που βίωσαν σαν ήττα και αργά ή γρήγορα θα το ξεράσουν σα μνησικακία.

Δύο όψεις ενός εγκλωβισμού σε ένα αδιέξοδο που ονομάζεται καπιταλισμός. Δύο άξονες βλέμματος που πηγαίνουν στον ίδιο δρόμο χωρίς να συναντιούνται. Η ιδεολογική αφετηρία είναι ίδια, και η αυταπάτη κοινή. Και γιατί μια πρόταση όπως αυτή του ΚΚΕ για έναν μισθό γύρω στα 1500 για όλους με εξασφαλισμένα αυτά τα αυτονόητα που σήμερα τίθενται υπό αμφισβήτηση βρίσκει μέχρι τώρα τοίχο και στις τέσσερεις; Μια απλή εκδοχή της θεωρίας των παιγνίων θα έλεγε πως οι δημόσιες θα είχαν να χάσουν, αλλά με τη σημερινή κατάσταση που οι μισθοί τους όλο πέφτουν και τα υπερεκτιμημένα σπίτια τους μένουν ανεξόφλητα στις ορέξεις των τραπεζών αυτό τίθεται εν αμφιβόλω. Από την άλλη, οι ιδιωτικές θα είχαν προφανώς να κερδίσουν και αυτό γίνεται όλο και πιο προφανές τώρα που η αυταπάτη πως μια μέρα θα βγάζουν και αυτές όσα οι δημόσιες καταρρέει παταγωδώς. Τώρα που όλες πέφτουν από διαφορετικά ύψη του γκρεμού, αλλά πέφτουν, γιατί επιμένουν στις προκαταλήψεις τους; Η δύναμη της ιδεολογικής αυταπάτης του καπιταλισμού που έχει εμποτίσει όλα τα εργατικά και αστικά στρώματα θέλει αυτό το έξτρα σπρώξιμο για να καταρρεύσει. Πρώτα ο μνησίκακος οφείλει να λύσει τα υπαρξιακά του και να απαγκιστρωθεί από τις ιδεολογικές του εμμονές και τους κοινωνικούς αυτοματισμούς για να κοιτάξει τον ‘φτασμένο’ χωρίς συμπλέγματα κατωτερότητας και να βαδίσουν μαζί στον κόσμο της δίκαια μοιρασμένης ύλης.