Τουίτ, Τουίτ …

29 Απριλίου, 2010

http://twitter.com/raresteak78

Share

Η δίωξη της αλήθειας, της ευθυκρισίας, της ειλικρίνειας είναι το no alternative εμπορικό μοτίβο που στις μέρες της κατασκευασμένης κρίσης, ήτοι του ύστερου σταδίου βίαιης απαλλοτρίωσης  των μέσων παραγωγής και αναπαραγωγής μέσω ενός κράτους έκτακτης ανάγκης, γίνεται από μόνο του ένα no alternative discourse. Η κρίση αυτή επηρεάζει ιδιαίτερα εκείνα τα επαγγελματικά πεδία που παράγουν άμεσα το συμβολικό discourse ή τουλάχιστον τους περισπασμούς από την συγκρότηση ενός αυτόνομου κριτικού discourse: Οι νέοι δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, επιστήμονες του ανθρωπιστικού πεδίου που επιθυμούν να δουλέψουν ευσυνείδητα είναι απορριπτέοι σε βαθμό που η βάναυση αυτολογοκρισία εσωτερικεύεται ως επαγγελματική νοοτροπία σε όλο το  συμβολικό φάσμα και καθίσταται ‘αρετή’. Αντίστοιχα, οι έγκριτοι λειτουργοί των παραπάνω πεδίων  -τα άλλοθι πολυφωνίας που κατάφεραν με τη δουλειά τους να καταξιωθούν τον καιρό που η οικονομικοπολιτική υπερσφαίρα ήταν απασχολημένη να τρέφει με την υπεραξία παχιές αγελάδες για πάρτη της-  τίθενται από το απολυταρχικό φιλελεύθερο σύστημα μπροστά στο δίλημμα της στρατολόγησής τους ή όχι στην συμβολική αιτιολόγηση της άπληστης υφαρπαγής του πλούτου και της ευημερίας των ανθρώπων. Αυτός ο ολοκληρωτισμός μαζεύει ή αφήνει τα γκέμια ανάλογα με το κεφάλαιο αξιοπιστίας που έχει συσσωρεύσει κατά την προηγούμενη περίοδο ο εκάστοτε παραγωγός συμβολικού κεφαλαίου. Σε κάθε περίπτωση είναι ένα κεφάλαιο από τον λογαριασμό του παραγωγού που ξοδεύεται κάθε φορά που τολμά να χρησιμοποιήσει το κριτικό οπλοστάσιό του. Έστω ότι μεταφέρουμε αυτό το σχήμα στον κώδικα των arcade video games, οι ήρωες αυτής της ανάρτησης κερδίζουν και χάνουν αντίστοιχα από (τουλάχιστον) ένα κανονάκι στην στημένη αρένα του φιλελεύθερου discourse.

[Οι ήρωές μας για σήμερα είναι ο σκηνοθέτης Χρήστος Δήμας και η πανεπιστημιακή καθηγήτρια ψυχολογίας  Φωτεινή Τσαλίκογλου. Το πεδίο του κριτικού δια-λόγου μας ορίζεται από το φιλμικό κείμενο του πρώτου με τον τίτλο ‘Η νήσος’ και από το δημοσιογραφικό κείμενο της δεύτερης που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τα Νέα με τον τίτλο ‘Οι παγίδες της συναίνεσης’]
!Spoiler alert!

Οι πορείες των ηρώων μας μοιάζουν να έχουν αντίθετη φορά. Ο Δήμας προερχόμενος από μια εξ ορισμού outsider gay υποκουλτούρα, ωστόσο σε μια εκδοχή συνταγμένη και νοηματοδοτημένη από το φαλλογοκεντρικό αμερικανικό υποσύστημα, ωθεί εαυτόν σε μια ανάγνωση που θα ευχαριστήσει τα πλήθη και τον παραγωγό του και θα τον θέσει μονόφθαλμο ανάμεσα σε τυφλούς στο προϊόν τερατώδες σώμα σύγχρονων αφόρητα κοινότοπων, συντηρητικών και θνησιγενών ελληνικών σαχλοκωμωδιών. Δεδομένων των συνθηκών, η ταινία του ήταν ένα τοπικό blockbuster. Όλα ήταν εκεί, ισοπεδωτικά όσο θέλει το ελάχιστο κοινό γούστο: προσχηματική πλοκή, χαρακτήρες χαλκομανίες, ρηχοί κοινωνικοί συμβολισμοί, τηλεοπτικά κάδρα. Ο σκηνοθέτης είναι τόσο επιμελής στο να ικανοποιήσει το νέο αγοραίο είδος ώστε δεν αφήνει καν ένα ίχνος της προηγούμενης δουλειάς του, μια queer υπονόηση, ούτε ακόμα στον ατυχώς σκιαγραφημένο και καταστροφικώς παιγμένο ρόλο του gay παπά -η ‘ευπρεπής’ έξοδος του χαρακτήρα με την υπονόηση ότι ‘απλά πούστης είναι δεν σκότωσε και κανέναν δα όπως οι άλλοι…’ μάλλον αυτάρεσκο σχόλιο είναι . Το μεγαλύτερο ‘παράπτωμα’ όμως του Δήμα ήταν και το πιο αποκαλυπτικό όσον αφορά τις ιδεολογικές served-eagerly-like-a-fucken-Julia-whore προκείμενες του εγχειρήματος πηδάω-στο-βαγόνι-για-το-φιλελεύθερο-mainstream-κορίτσια-γιατί-το-ξέρετε-ότι-εκεί-ήμουν-πάντα: ενώ όλοι οι χαρακτήρες αποτελούν προβολές ιστορικά υπαρκτών και αυθύπαρκτων υποκειμένων από την ελληνική κοινωνία, κακές και υπερβολικές μεν αλλά ερειδόμενες στην πραγματικότητα, ο χαρακτήρας του ‘αντιεξουσιαστή δασκάλου’ αποτελεί ένα pastiche αλλοπρόσαλλων στοιχείων από το κοινωνικό φαντασιακό των απανταχού ελλήνων νοικοκυραίων. Μόνο οννεδίτης λυκειόπαις μέσα στην αυτολύπησή του θα μπορούσε να έχει ονείρωξη για την επαπειλούμενη καταστροφή που θα πρόσφερε στην ανάξια ύπαρξή του ένας δημόσιος υπάλληλος (με τις γνωστές φιλελεύθερες συμπαραδηλώσεις που τον εξισώνουν ηθικά ήδη από την ιδιότητά του και μόνο με serial killer) διορισμένος στον τόπο καταγωγής του, σεσημασμένος νευρικός βομβιστής που καταφέρνει να συνδυάσει στην ίδια πρόταση το φιλελεύθερο ίνδαλμα Κοράη με τον ειδεχθή Κουφοντίνα. Η ταινία του Δήμα μοιάζει με διαφήμιση  ισραηλινών θερέτρων για gay την ώρα που το Ισραήλ βομβαρδίζει στα τυφλά παλαιστινιακούς καταυλισμούς.


Σε αντίθετη πορεία κινείται η Τσαλίκογλου με το κείμενό της στην πρώτη σε κυκλοφορία καθεστωτική ημερήσια εφημερίδα. Η Τσαλίκογλου, έχοντας κεφαλαιοποιήσει τόσο την προσωπική αξιόλογη εργασία της όσο και την εναπομείνασα προστιθέμενη αξία κύρους του πανεπιστημιακού θεσμού, ξοδεύει με συνέπεια το συμβολικό κεφάλαιό της για να υπηρετήσει έναν κριτικό λόγο στο όριο, μέσα σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον. Το κείμενο -ειλικρινές, σάρκινο και με διάχυτη την αίσθηση της εκκρεμότητας- ισορροπεί εντυπωσιακά σε αυτό το εχθρικό discourse χωρίς να προδίδει τις αρχές της κριτικής καταγωγής του. Αυτό το δυνάμει προ-επαναστατικό κείμενο σε χτυπά κάπου ανάμεσα στο νου και την καρδιά, αλλά πρωταρχικά είναι μια χειρονομία που καλεί να αμφισβητήσουμε την χρησιμότητα αυτών που μας δένουν με πρακτικές που παρουσιάζονται από έωλες εξουσίες ως αναπόφευκτες. Είναι μια χειρονομία που θέτει με έναν καντιανό τρόπο την φέρουσα τον λόγο ως παράδειγμα: Καίει ένα κανονάκι για να μας πει να κάψουμε και εμείς τα δικά μας, αυτά που λέμε πως μας κρατάνε δεμένους και διαιωνίζουν την αντιδραστική αντεπαναστατική συμπεριφορά μας.

Τι σε δένει πραγματικά με αυτό το σύστημα; Η κακοπληρωμένη δουλειά σου που αντιστοιχεί με δύο άνεργους; Το δάνειο που έχεις να ξεπληρώσεις σε μια τράπεζα που σε κλέβει συστηματικά; Το σπίτι που για να χτίσεις αναγκάστηκες να λαδώσεις κάθε γρανάζι της μηχανής;

Και παραπέρα:

Τώρα που όχι μόνο σου παίρνουν αυτά που είναι κατοχυρωμένα δικαιώματα (στέγη, εργασία, τροφή) αλλά σου ενσπείρουν ενοχή -για τον εαυτό σου- και μνησικακία -για τους άλλους-  με στόχο τη συναίνεση, τι είναι πιο σημαντικό; Να γραπωθείς για λίγα δευτερόλεπτα ανάσας παραπάνω ή να βάλεις φωτιά παρέα με τον γείτονά σου στο σύμπαν; Αν είναι να τα χάσεις μη τα υποθηκεύσεις σε καμία ΕΕ η ΔΝΤ. Κάψ’τα και κάνε τον αναστενάρη! Πάνω στην τελετουργία θα φτιάξεις την νέα κοινωνικότητα, την νέα προοπτική, την νέα κοινωνία.

Share

Ντισιλούζιονμεντ

6 Μαρτίου, 2010

Είναι το τέλος των ψευδαισθήσεων.

Τώρα ο πήχης βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη.

Η Τζούλια άγγιξε το Πραγματικό και άφησε τις υπόλοιπες πουτάνες να βαυκαλίζονται στο Συμβολικό.

Η Τζούλια είναι πια η ντελεζιανή σχιζοφρένεια του καπιταλισμού. Η λακανική πουτάνα.

The Julia statistics=The Greek statistics

Το ντεκουπαρισμένο, καλοφωτισμένο, καλογυρισμένο βίντεο προσπαθεί να μας το περάσει ως παρισχιλτονικό lo-fi, με τον τρόπο και την πειθώ που μεταμόρφωναν την εθνική ταινία τους οι γκολντμανσαξικοί Αλογοσκούφηδες και σια.

Οι νοικοκυραίοι λάκισαν.

Έφαγαν το σκατό στη μούρη: για να γίνουν τα παιδιά σας περήφανα μέλη αυτής της καπιταλιστικής λαμπρής κοινωνίας πρέπει να γίνουν πουτάνες. Φτηνοπούτανες όμως, γιατί οι καλές θέσεις είναι ήδη πιασμένες.

Είναι η αλήθεια που ήξεραν και αρνούνταν.

Την ίδια μέρα το εκκρεμές έπιανε στο άλλο άκρο.

Τέρμα οι σοσιαλιστικές ψευδαισθήσεις. Τα μέτρα κατά των φτωχών και υπέρ της νεοφιλελεύθερης αναμόρφωσης της 3ης Μαρτίου είναι το σύμπτωμα της σχιζοφρένειας του καπιταλισμού στο πολιτικό Πραγματικό.

Η πολιτική γίνεται κομιστής της κρυμμένης αλήθειας της: τέρμα ο κυρίαρχος λαός, απλά σου αποκαλύπτω πως τόσο καιρό συναινούσες στην μετάλλαξη της ζωής σου σε προϊόν της εταιρείας που ονομάζεται ΕΕ.

Το καβλί του ΧΧΧ ψεκάζει την εθνική πουτάνα.

Το μαρκούτσι του ΧΧΧ ψεκάζει τον εθνικό ήρωα.

Στη μάπα.

Το νόημα;

ΤΗΕ WHORES HUSTLE AND THE HUSTLERS WHORE

Η μεταμοντέρνα απρέπεια που μας κάνει όλους να αισθανόμαστε άσχημα είναι η προδοσία των ανθρωπιστικών αρχών. Η Τζούλια και οι ΓΑΠ και σια είναι οι οικειοθελείς πουτάνες, στην πραγματικότητα όμως είναι οι νταβατζήδες μας. Οι νταβατζήδες της αξιοπρέπειάς μας. Προδότες της αξίας που έχουμε επενδύσει στο ανθρώπινο είδος. Μια νέα βιοηθική ξεκινά από εδώ. Οι ΓΑΠ και σια και η Τζούλια είναι τα πρώτα ελληνικά cyborgs, πέραν της παραδεδομένης και κοινωνικά συμβολαιοθετημένης ηθικής μας. Σε αυτό το νέο πεδίο ηθικής το να ψεκάζεις με χημικά στη μούρη έναν γηραιό ήρωα από το παλιό ανθρώπινο είδος, απλά θα αποκτά ένα ολοένα πιο απονευρωμένο περιεχόμενο, μέχρι που το νόημα μιας τέτοιας πράξης θα εκπέσει σε μια κενή περιεχομένου επιτελεστικότητα.

Και ποιο το νόημα;

Δεν είναι ούτε η πουτάνα, ούτε ο διεφθαρμένος πολιτικός, ούτε φυσικά ο εθνικός ήρωας παρά μια παρεκτροπή από την καθημερινότητα. Όλοι αυτοί είναι απλά ίχνη του παλιού κόσμου.

Είναι η μετάλλαξη των ειδών μέσα από αυτό που ονομάζαμε τον παλιό καλό καιρό πουστιά. Είναι οι λύκοι μεταμφιεσμένοι σε πρόβατα. Οι νταβάδες μεταμφιεσμένοι σε πουτάνες.

Η Τζούλια είναι ο προαγωγός μας

Οι ΓΑΠ και σια είναι οι προαγωγοί μας

Ο Χρυσοχοϊδης και τα όργανα του είναι (καταφανώς) οι προαγωγοί του Γλέζου

ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗ ΤΟ ΦΕΡΕΙΣ ΒΑΡΕΩΣ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΣΕ ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ, ΘΥΜΗΣΟΥ ΠΩΣ ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΠΙΑΤΣΕΣ ΜΑΣ. ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΙΑΤΣΕΣ ΞΕΠΗΔΑΕΙ Η ΝΕΑ ΔΥΝΑΜΗ, ΤΟΛΜΗΡΗ ΚΑΙ ΓΕΝΝΑΙΑ.

Share

THE WHOLE PICTURE (UNTOUCHED)

25 Φεβρουαρίου, 2010

MIXTAPE NO 12

MP3/72min/192CBR/99MB

MEGAUPLOAD

SENDSPACE

01. My Brightest Diamond – Feeling Good
02. The Mountain Goats – Ezekiel 7 And The Permanent Efficacy Of Grace
03. The Antlers – Kettering
04. The XX – Stars
05. Grizzly Bear – About Face
06. Crippled Black Phoenix – 444
07. Tune-Yards – Sunlight
08. Woods – Gypsy Hand
09. Javelin – Tu Machina
10. Vampire Weekend – Run
11. The Very Best – Kamphopo
12. Ladybug – Miniatura Du Lulu
13. Major Lazer – Lazer Theme
14. Mos Def – Supermagic
15. Oneida – Brownout In Lagos
16. Kode 9 & The Spaceape – Ghost Town
17. El Heath – Martenot Marat
18. The Flaming Lips – I Can Be A Frog
19. Deus – Nothing Really Ends

[ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΣΤΟ MIXCLOUD]

Share

Αναλογίες

20 Φεβρουαρίου, 2010

Όλα είναι θέμα αναλογίας:

Όταν είσαι μικρός είναι κλεψιά. Όταν είσαι μεγάλος είναι οικονομική πολιτική

Όταν είσαι μικρός είναι προσηλυτισμός. Όταν είσαι μεγάλος είναι εκπαίδευση

Share

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 8

18 Φεβρουαρίου, 2010

Εργαζόμενοι διαδηλώνουν. Κάθομαι στο παγκάκι της στάσης και σαράντα εκατοστά μπροστά μου στέκεται όρθια με την πλάτη γυρισμένη αυτή: μπατσίνα, καμένα μαλλιά ντεκαπάζ/άχυρο, ΤΕ-ΡΑ-ΣΤΙ-Α γυαλιά ηλίου με ζαλιστικές χρυσές λεπτομέρειες μαϊμού D&G -τόσο τεράστια που άνετα στοιχειοθετούν παράπτωμα παραποίησης στολής. Τα χέρια πολύ σφιχτά δεμένα στο στήθος και με αδιάφορο ύφος συζητά με μπουχέσα μπασκίνα κάτι επιπέδου ατζέντας Βάσιας Λόη. Το όπλο της στη θήκη είναι καταφανώς εκτεθειμένο όχι μόνο στην ηλιθιότητα της κατόχου του αλλά και ακριβώς στο ύψος του προσώπου μου. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό με πολύ χαλαρές κινήσεις θα μπορούσα να το αφαιρέσω στο 1/8 του χρόνου που θα χρειαζόταν να ξεσταυρώσει τα κουλά της. Σε έναν άλλο κόσμο θα της επέστρεφα το όπλο της, θα της χαμογελούσα και θα της έλεγα να είναι πιο προσεκτική και αυτή θα μου ανταπέδιδε ένα χαμόγελο ντροπής. Άκυρο. Σε αυτό τον άλλο κόσμο απλά δε θα υπήρχε αυτό το παρασιτικό υποκείμενο.
Την επόμενη μέρα σκοτώθηκε ένας περαστικός 25 ετών από σφαίρες ανίκανων και άχρηστων μπάτσων στο Βύρωνα.

Share

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 7

30 Ιανουαρίου, 2010

Κάνει ψωφόκρυο και ο σκύλος που κοιμάται στη βάση της στάσης τρέμει. Κάνω να τον κοιτάξω λες και το βλέμμα μου θα τον ζέσταινε με κάποιον μεταφυσικό τρόπο. Σκέφτομαι να τον σηκώσω για να πάει σε καμιά στοά, αλλά μάλλον θα το πάρει σαν απλή αποπομπή. Το τελευταίο λεωφορείο έρχεται. Με κυριεύει το αίσθημα της ανημπόριας. Οι άστεγοι λείπουν από την πλατεία. Έμεινε μόνος ο σκύλος να τρέμει. ‘Βλάκα και κακομοιρούλη μου’

Share