#

Ιουνίου 28, 2010

Οι Godspeed You! Black Emperor για δύο συναυλίες στην Αθήνα, 17 και 18 Δεκεμβρίου 2010

……………………………………………………….[είμαι ήδη εκεί

Share

Μέσα στη γενικότερη κατήφεια των ημερών, αυτή η καταστασιακή πλάκα κλίμακας μου έφτιαξε το κέφι. Αντιγράφω από το Other Side του Δημ. Κανελλόπουλου:

Θα τα μάθατε τα καλά νέα υποθέτω. Οι Rage Against The Machine ανέβηκαν τη Δευτέρα στο Νο 1 του χριστουγεννιάτικου βρετανικού τσαρτ με το «Killing In The Name». Πούλησαν, συνολικά, 500 χιλιάδες αντίτυπα. Ο νικητής του βρετανικού X-Factor, ο Joe McElderry με το κομμάτι του «The Climb», έφαγε τη σκόνη τους κι έμεινε πίσω κατά 50 χιλ. Και όλα αυτά, χάρις στον Jon Morter και τη γυναίκα του Tracy που ξεκίνησαν μία καμπάνια μέσω facebook προτρέποντας τον κόσμο να κάνει download το «Killing In The Name» των Rage Against The Machine έτσι ώστε να μην καταφέρει το τραγούδι του X Factor να κατακτήσει την κορυφή. Και ξεκίνησε μία μεγαλειώδης εκστρατεία. Τα πράγματα βέβαια ήταν ζόρικα, δεν ήταν καθόλου εύκολα. Μην ξεχνάτε πως το «Killing In The Name» δεν κυκλοφορεί πλέον ως cd-single. Ο κόσμος είχε τη δυνατότητα να το κατεβάσει αποκλειστικά από το internet. Τελικά, οι Rage Against The Machine ήταν οι νικητές και, όπως είπαν, θα κάνουν κι ένα free concert στο Λονδίνο. Θα πάμε (να το πανηγυρίσουμε).

Κάθε Χριστούγεννα χρειαζόταν κατά κανόνα ένα εμετικό τραγούδι στην κορυφή του βρετανικού chart για να υπογραμμίζει την γλοιωδεία και το δήθεν των ημερών. Μια ματιά στη σχετική λίστα αρκεί. Το Killing in the Name είναι για τη γενιά μου το τραγούδι του σκεπτόμενου headbanging (;!) και μόνιμο soundtrack των καταλήψεων και των διαδηλώσεων. Είναι μια νέα συγκίνηση να βλέπεις σχεδόν 18 χρόνια μετά την κυκλοφορία του να σαρώνει μέσα από αυτή την κάτωθεν πρωτοβουλία. Είναι ένα τραγούδι που ήταν πάντα εκεί, δίνοντας νέο περιεχόμενο στην έννοια κλασικό. Είναι μια συμβολική νίκη που γράφει ιστορία. Merry Fucking Christmas και καλούς αγώνες λοιπόν.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΙΑΣ

Δεκέμβριος 21, 2009

Ο κίνδυνος να σε θεωρούν δεδομένο, είναι ο κίνδυνος να ξεχνούν την σημαντική συνεισφορά σου. Οι Radiohead έχουν μπει από μόνοι τους στην κατηγορία όπου οτιδήποτε λιγότερο από πολύ καλό θεωρείται αποτυχία. Μέσα στη δαιμονιώδη διαδοχή trends και πολιτισμικών καινοτομιών και επανεφευρέσεων, οι Radiohead εύκολα ανακηρύσσονται οι κυρίαρχοι της δεκαετίας, έστω κι αν ο παγκόσμιος τύπος είναι απασχολημένος να προλάβει τη μεθαυριανή μόδα. Με 4 album από το 2000 ως σήμερα που άνετα μπαίνουν σε οποιαδήποτε λίστα αναφοράς για τη δεκαετία που τελείωνει, αλλά κυρίως με μια καλλιτεχνική στάση που μπορεί να θέτει ουσιαστικές ερωτήσεις στο εμπόριο και την πολιτική και να αναλαμβάνει δράσεις. Η εμπορική διαχείριση του τελευταίου album τους, αλλά και η αυτόβουλη και ανυστερόβουλη συμμετοχή του frontman Thom Yorke στην Κοπεγχάγη, βάζουν τα γυαλιά σε όλους τους wannabe popstars και τους Bono αυτού του κόσμου. Άξιος.

AFTER SUN LOTION

Αύγουστος 13, 2009

After Sun Lotion

MIXTAPE NO 10

MP3/60min/192CBR/82MB

MEDIAFIRE

SENDSPACE

/AMAZING BABY – HEADDRESS

/U2 – MAGNIFICENT

/SUPER FURRY ANIMALS – THE VERY BEST OF NEIL DIAMOND

/A HAWK AND A HACKSAW – FONI TU ARGILE

/THE BOY – ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΧΟΡΕΥΕΤΕ ΡΕΕΕ;

/TORTOISE – NORTHERN SOMETHING

/IAMX – NATURE OF INVITING

/THE DOVES – COMPULSION

/ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΑΣ & ΝΙΚΟΣ ΒΕΛΙΩΤΗΣ – ΩΚΕΑΝΟΣ

/JASON LYTLE – YOURS TRULY, THE COMMUTER

/JJ – MY HOPES AND DREAMS

/YO LA TENGO – BY TWO’S

/BLUR – TRIMM TRABB

/THE HORRORS – SEA WITH A SEA

[ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΣΤΟ MIXCLOUD]

NIN και αει…

Ιουλίου 23, 2009

ninvraxwn

[Όλοι έχουν ένα live απωθημένο, ένα ποπ ιερό δισκοπότηρο. Ένα live που θέλουν να δουν στην Ελλάδα]

Ήπια τελικά από το δικό μου ιερό δισκοπότηρο…

God Is Dead. Nine Inch Nails Are Dying…Thank God Trent Is Alive And Fucking Kicking!

[Το live ήταν απλά άψογο. Σπάνιο για Ελλάδα. Τέλειος ήχος. Η μπάντα αλφάδι [;-)]. Ο Reznor επιβεβαίωσε την καλλιτεχνική ιδιοφυία του. Ένα παθιασμένο extra μέλος χτυπιόταν και κεντούσε στη κονσόλα των φωτισμών. Τίποτα περιττό. Αυτό είναι η Δημοφιλής Τέχνη]

I dedicate a colour to…

Δεκέμβριος 7, 2006

yblue.jpg

Φέτος δε θα κάνω λίστες με τους αγαπημένους δίσκους της χρονιάς. Αρχίζει να μου φαίνεται σαν παιδική ασθένεια αυτή η διαδικασία. Φέτος θα αφιερώσω τραγούδια σε ανθρώπους που γνώρισα μέσα από τη γραφή τους.

01. George Le Nonce: Nina Simone – Black Is The Color Of My True Love’s Hair…cause you’re my number one 02. Greek Gay Lolita: Laurie Anderson – Walking & Falling …τι άλλο μένει; 03. Οι Σκιές Μιλάν: Susanna & The Magical Orchestra – Love Will Tear Us Apart…again 04. Μαύρος Γάτος: Μάνος Χατζιδάκις – Μητέρα κι Αδερφή…για τον δρόμο 05. Old Boy: Clint Mansell – First Snow…από την καινούργια ταινία του Aranofsky, για τα υπέροχα κείμενα για ταινίες 06. Rodia: Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Ορυχεία…ακάματη στα ορυχεία 07. Through Static: Explosions In The Sky – The Only Moment We Were Alone…beauty in disguise 08. Isis Unveiled: The Divine Comedy – A Lady Of A Certain Age…η απαράμιλλη μαγεία του storytelling 09. The Return: Carla Bley – Major…αν έμενε ένα ‘τραγούδι’ στο κόσμο θα ήταν αυτό 10. La Condition Humaine: Nicky Wire – I Killed The Zeitgeist…δεν ξέρω γιατί, αλλά… 11. Ροΐδης: Nine Inch Nails – Heresy…γιατί τα ράσα ακόμα τραγουδάνε (damn!) 12. Έντεκα: My Life Story – 12 Reasons Why I Love Her…χα! σου τη σκάσαμε 13. Σε όλους τους υπόλοιπους που αγαπώ και διαβάζω: dEUS – Opening Night…still afraid of the stage

[τίτλος: Winter Mixtape

διάρκεια: 49:30

μέγεθος: 68ΜΒ

format:mp3

bitrate:192]

[ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΣΤΟ MIXCLOUD]

elliottsmith.jpg

Σαν σήμερα πριν από τρία χρόνια αποφάσισε να παραδοθεί στην απαισιοδοξία που επιβάλλει στον ποιητή η σύγχρονη ζωή. Ο ρομαντισμός της αυτοχειρίας είναι μια εφεύρεση των παχύδερμων. Μια μηχανή απόλυτα εμπορεύσιμη, ιδιαίτερα όταν φύεται στο μυθολογικό σύμπαν της rock κουλτούρας, εκεί όπου θα συναντήσει τους πιο ευαίσθητους δέκτες της εποχής με στόχο να τους εξοντώσει. Για το υποκείμενο της αυτοχειρίας η κατάσταση δεν είναι καθόλου ρομαντική, απλά σκατένια.

Ο Elliott ήταν πριν απ’ όλα ποιητής. Ποιος είναι ποιητής; Αυτός που καλείται να σηκώσει όλο το βάρος του κόσμου. Αυτός που απέναντι στον κατατρεγμένο δεν νιώθει συμπόνια, αλλά συγγένεια. Ή πιο αφοριστικά, κατά Πετρόπουλο, ποιητής είναι αυτός που η σύγχρονη κατάσταση τον αναγκάζει να αναπνέει από την κωλοτρυπίδα του.

elliott.jpg

Elliott Smith | In memoriam: roman candle (1994) needle in the hay (1995) angeles (1997) bottle up and explode! (1998) happiness (2000) a fond farewell (2004)