discrimination1.jpg

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.
 
Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.
 
Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα ‘συμβόλαιο συμβίωσης’ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό ‘συμβόλαιο’ μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.
 
Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.
 
Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.
 
ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ
 

 In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.
 
But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel’s back.
 
According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership ‘contract’ EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere ‘contract’ can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.
 
The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.
 
This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.
 
GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION

out of the limbo?

Φεβρουαρίου 5, 2008

janus.jpg

Άδειασμα

Aυτό νιώθεις στις χρυσές πύλες που οδηγούν έξω από το limbo

Τίποτα μεγαλειώδες, τίποτα σπουδαίο

Μόνο άδειασμα

—Θα σας δω μωρά μου στη κόλαση—

—ο θεός Ιανός μαζί μου—

—φιλάκια—

[ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΜΕΧΡΙ ΝΕΩΤΕΡΑΣ]

Heath Ledger (1979-2008)

Ιανουαρίου 23, 2008

heathledger.jpg

WHY DOES BEAUTY ALWAYS HAVE TO DIE TOO SOON?

WHY DOES BEAUTY ALWAYS HAVE TO DIE TOO SOON?

WHY DOES BEAUTY ALWAYS HAVE TO DIE TOO SOON?

Αδερφή Μορφίνη

Ιανουαρίου 11, 2008

Όταν είσαι μικρός νομίζεις πως οι junkies λεσβιάζουσες καλόγριες που είναι μπλεγμένες σε πάσης φύσης εγκληματικές ενέργειες στις ταινίες του Αλμοδοβάρ είναι ένα διασκεδαστικό προϊόν μιας ευθαλούς φαντασίας. Μεγαλώνοντας, ενδεχομένως και μετά από μια επίσκεψη στο Αγ. Όρος, ανακαλύπτεις πως αυτή η φαντασία είναι μάλλον μετριοπαθής.

Το να παρακολουθείς τον νεοδεξιό πολιτικοθρησκευτικό θίασο που αλώνισε τη χώρα σου και τις ζωές των ανθρώπων τα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια να καταρρέει και να αποσύρεται από τη σκηνή στο βασίλειο αυτών που κατήγγειλε από γενέσεως (την ασθένεια, την λαγνεία, τα STDs, την απάτη, την υποκρισία, την παρενδυσία…) σε αφήνει στη θέση του απόλυτου θεατή-παρατηρητή μιάς ζωής ως θέαμα που ποτέ δε ζήτησες και που ήταν τόσο βαρετή γιατί το τέλος της ήταν τόσο προβλέψιμο, χωμένο μέσα στα κλισέ της δακρύβρεχτης τελενοβέλας.

fal.jpg

Και είναι αστείο όταν σκέφτεσαι πως όλα τα προβλήματα του νεοδεξιού θίασου, που τόσο συντονισμένα γράφει το τέλος του, έχουν στο κουκούτσι τους την προαιώνια επιθυμία του φαλλού. Του φαλλού που γαμάει στην οικονομία, μα όταν γίνεται καυλί χειροπιαστό τιμωρεί όλες τις κρυφές που υποτίμησαν τη μεταφυσική διάστασή του. Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της αυτοκαταστροφής μέσω της λαγνείας και της επιθυμίας ήταν πάντα το βασικό ταλέντο τόσο της εκκλησίας όσο και της δεξιάς.

Θα μπορούσαν να είναι gay icons κάθε δεξιάς λουγκρουέτας. Πληρούν όλες τις προϋποθέσεις -εξουσία, λαγνεία, χρήμα για να αγοράζεις τεκνά, δραματικές κορώνες, λευκούς γάμους, ουσίες, είναι θύτες και θύματα κακοποίησης, τραγικά φινάλε…- όλες πλην μίας: τo τόσο λοιδορημένο στην Ελλάδα pride, οντολογικά αντίθετο στην πατριωτικοθρησκευτικοοικογενειακή εμμονή τους.

Σε αυτό το γκροτέσκο μιούζικαλ το φινάλε θα μπορούσε να πάει κάπως έτσι:

Please, Sister Morphine, turn my nightmares into dreams
Oh, can’t you see I’m fading fast?
And that this shot will be my last

Αντίο Αδερφή Μορφίνη

xrarxkal.jpg

Έχω ξαναγράψει πως σε περιόδους χούντας -σαν αυτή τη βαθιά πολιτική, κοινωνική, ηθική και αισθητική χούντα που διανύουμε σήμερα- οι εφημερίδες διαλέγουν μια κρυπτική, σαρκαστική και συχνά ευφυή γλώσσα για να μας περάσουν κάποια snapsots του εξουσιαστικού παιχνιδιού. Πως να αγνοήσει κανείς αυτό που ονομάζεται (πολλαπλό) ‘κλείσιμο ματιού’ αναφορικά με το κεκκρυμένο από καταβολής περιεχόμενο του περιβόητου DVD, στο φύλλο του Ποντικιού της 3ης ιανουαρίου;

Στοιχείο 1 (σελ.11)

sel1111.jpg

Στοιχείο 2 (σελ.22)

sel22.jpg

Στοιχείο 3 (σελ.44)

sel444.jpg

Στοιχείο 4 (σελ.45)

sel45.jpg

Στοιχείο 5 (σελ.54)

sel54.jpg

Έχω επίσης ξαναγράψει για το πως η ψυχοσεξουαλική παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας προκρίνει σταθερά και παραδοσιακά τις μη συναινετικές μορφές σεξουαλικής συνεύρεσης (παιδοφιλία και κτηνοβασία), οι οποίες είναι τύποις ποινικώς κολάσιμες αλλά διαδεδομένες, σε βάρος άλλων συναινετικών μορφών (π.χ. ομοφυλοφιλική). Προφανώς η αντίληψη των ανθών της ΝΔ για την κοινωνική άνοδο σκιαγραφείται ως άλμα από την βουκολική συνεύρεση με κατσίκες, στην αστική καταξίωση του σκυλογαμιόμαστε (κυριολεκτικώστε μεταφορικώς). Λέτε να πλακώσουν οι φιλοζωικές;

—–

για τους φίλους:

Eδώ στο limbo ορίστηκε τελικά ο χρόνος της Ιεράς Εξέτασης. Will you cross your fingers for me?

cfst1.jpg

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΧΟΥΝΤΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΨΩ

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

nhsy2.jpg

ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΕΓΑΛΟΣ, ΕΓΩ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΛΑΙ ΣΤΟΝ ΜΗΔΑΜΙΝΟ

ΝΑ ΓΙΝΩ ΗΡΩΑΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΥΣ

ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ

ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΩΝ ΣΚΑΤΩΝ,

ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΚΑΤΩΜΕΝΟΣ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΟΣ

ΟΣΟ ΠΙΟ ΑΜΩΜΟΣ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΒΡΩΜΕΡΟΣ

poft3.jpg

ΚΙ ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΥΜΜΑΧΗΣΩ

ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟΝ ΕΦΕΥΡΩ

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΤΙΕ ΜΟΥ: ΨΕΜΑ, ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ, ΞΑΝΑ ΨΕΜΑ

ΤΟΣΟ ΨΕΜΑ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑΣΑ REALPOLITIK

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΧΑΖΩΝ ΚΟΛΕΓΙΟΠΑΙΔΩΝ.

rgim4.jpg

ΣΙΝΕΣΤΡΑ, ΣΙΝΕΣΤΡΑ, ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΤΡΟΥΑ ΚΑΡ ΜΕ ΤΟ ΜΟΧΘΗΡΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ

ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΡΙΜΕΣ ΜΕ ΤΗ ΣΙΝΕΣΤΡΑ (ΧΕΣΤΡΑ; ΜΑΝΕΣΤΡΑ;)

bjui5.jpg

ΣΚΑΤΑ, ΣΚΑΤΑ, ΣΚΑΤΑ

ΑΥΤΑ ΕΧΩ, ΑΥΤΑ ΑΥΓΑΤΙΖΩ, ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΔΙΝΩ

ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΠΕΛΑΤΑΚΟ, ΨΗΦΟΦΟΡΕ, ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ, ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΗ

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΧΟΥΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΨΩ.

xoun6.jpg

Ένας υπέροχος άνθρωπος

Νοέμβριος 13, 2007

pigtf.jpg

Στον ενάμιση χρόνο που γράφω αυτό το ιστολόγιο είχα ως αρχή να μην αναδημοσιεύω κείμενα άλλων, ειδικά όταν αυτά δημοσιεύονται στα επίσημα ΜΜΕ του αγγελειόσημου και κατ’ επέκταση εντάσσονται στην ημερήσια διάταξη που προσπαθεί να επιβάλλει το πολιτικοεκδοτικό σύστημα. Έστω κι αν δεν εντάσσονται οργανικά σε αυτό το σύστημα -αλλά μάλλον ως άλλοθι πολυφωνίας-, είναι δύο αξιοζήλευτες γραφίδες που υφίστανται στις παρυφές του και οι οποίες πολλάκις με έκαναν να ξανασκεφτώ αυτή την απόφασή μου. Σήμερα θα ενδώσω σε μία εξ αυτών. Εν καιρώ αγρανάπαυσης στο limbo και δεδομένου πως η δεικτοθέτηση στις παρούσες συνθήκες επικοινωνιακής διάρροιας αποτελεί μια μορφή ενεργητικής γραφής, σας παρουσιάζω σήμερα το τελευταίο έξοχο κείμενο του Τακή Φωτόπουλου από την Ελευθεροτυπία, ακόμα μια πολιτική συγκεφαλαιωτική παρακαταθήκη για τον μελλοντικό μελετητή:

Η «εξαφάνιση» της φτώχειας

Οι ιδεολόγοι της Νέας Τάξης, που επιβάλλει η καπιταλιστική νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση έχουν ήδη αποδείξει περίτρανα την ικανότητά τους να εξαφανίζουν ή διαστρεβλώνουν ενοχλητικούς όρους, όπως ο σοσιαλισμός, η δημοκρατία (με την κλασική της έννοια της αυτοδιεύθυνσης), η αντίσταση κατά των κατακτητών («τρομοκρατία») κ.λπ. Δεν ήταν λοιπόν έκπληξη ότι η «διεθνής κοινότητα» (ευφημιστικός όρος για την υπερεθνική ελίτ) θα έβρισκε τρόπο να εξαφανίσει και την ίδια τη φτώχεια και το βασικό της συστατικό στοιχείο, την ανισότητα, ιδιαίτερα όταν φτώχεια και ανισότητα είναι τα κύρια συμπτώματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Στην προσπάθεια μάλιστα «εξαφάνισης» της φτώχειας μετέχει, έστω ακούσια, και η ρεφορμιστική Αριστερά, που μιλά για τον αγώνα «να κάνουμε τη φτώχεια Ιστορία» μέσα από μεταρρυθμίσεις του συστήματος όπως η άρση των χρεών των φτωχών χωρών -«ξεχνώντας» στην πορεία ότι το ίδιο σύστημα που γέννησε τα χρέη αυτά θα τα ξαναδημιουργήσει στο μέλλον!

Ετσι, νεοφιλελεύθεροι, σοσιαλφιλελεύθεροι και ρεφορμιστική Αριστερά, σε αγαστή σύμπνοια, αν και με διαφορετικά βέβαια κίνητρα ο καθένας, συμμετείχαν προ ημερών σε άλλη μια από τις «παγκόσμιες ημέρες» που ετήσια οργανώνει η «διεθνής κοινότητα» για τις όψεις της πολυδιάστατης κρίσης που αντιμετωπίζει η σημερινή κοινωνία: την οικολογική κρίση («ημέρα για το περιβάλλον»), την κοινωνική κρίση («ναρκωτικά»), την οικονομική κρίση («φτώχεια») κ.λπ. Στις παγκόσμιες αυτές μέρες, οι κρίσεις μετατρέπονται σε «προβλήματα», τα οποία οι ειδικοί τεχνο-επιστήμονες μπορούν, κάτω από την πίεση της «κοινωνίας των πολιτών», να τα επιλύσουν με τις κατάλληλες μεθόδους. Η αναπόφευκτη συνέπεια είναι η συσκότιση των «συστημικών» αιτίων των κρίσεων αυτών και η καλλιέργεια του εφησυχασμού ότι δήθεν με ατομικές ενέργειες και την πίεση των «κινημάτων», όπως αυτή εκφράζεται με διαδηλώσεις, τις δραστηριότητες των ΜΚΟ, των βουλευτών της ρεφορμιστικής Αριστεράς κ.λπ., θα ξεπεράσουμε τις κρίσεις – οι οποίες στο μεταξύ επιδεινώνονται!

Στο πλαίσιο της καμπάνιας για την «εξαφάνιση της φτώχειας», οι ιδεολόγοι της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης έχουν αποδυθεί σε μια πελώρια προσπάθεια να πείσουν, με ποικίλα στατιστικά και ορολογικά τεχνάσματα, ότι η φτώχεια ήδη σταδιακά εξαφανίζεται μέσα στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης και πως αυτό που ονομάζουμε φτώχεια σήμερα είναι, βασικά, μια «υγιής» ανισότητα που προκαλεί η αλματώδης βελτίωση της οικονομικής κατάστασης αυτών που προσαρμόζονται γρήγορα στη διαδικασία αυτή σε σχέση με τους υπόλοιπους που βραδυπορούν στην εκμετάλλευση των ευκαιριών που προσφέρει η «πρόκληση της παγκοσμιοποίησης». Φυσικά, αποσιωπάται το γεγονός ότι οι κύριοι ωφελημένοι από τη διαδικασία αυτή «τυχαίνει» να είναι τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα σε κάθε χώρα, που εκμεταλλεύονται τη θέση τους στον σημερινό διεθνή καταμερισμό εργασίας. Στο ίδιο πλαίσιο γίνεται η βασική διάκριση μεταξύ απόλυτης και σχετικής φτώχειας. Η απόλυτη φτώχεια ορίστηκε από την Παγκόσμια Τράπεζα (Π.Τ.) ως η διαβίωση με ημερήσιο εισόδημα κάτω του 1 δολ. («ακραία» φτώχεια) ή κάτω των 2 δολ. («μέτρια» φτώχεια), ενώ η σχετική φτώχεια ορίζεται σε σχέση με το κοινωνικό περιβάλλον και μετριέται με βάση την ανισότητα στην κατανομή του εισοδήματος και πλούτου (π.χ. το επίπεδο εισοδήματος κάτω από το μισό του μέσου).

Ετσι, αντί να οριστεί η απόλυτη φτώχεια με βάση το απαιτούμενο εισόδημα για την επαρκή κάλυψη των βασικών αναγκών επιβίωσης (τροφή, ένδυση, στέγαση, υγεία, εκπαίδευση, έξοδα για μεταφορά και επικοινωνία κ.λπ.), όπως για παράδειγμα είχαν κάνει Βρετανοί οικονομολόγοι με βάση τα εισοδήματα όλων των εργαζόμενων σε μια πόλη το 1899 (Rowntree approach), η Π.Τ. όρισε τη φτώχεια στα γελοία αυτά επίπεδα -που δεν καλύπτουν επαρκώς τις βασικές ανάγκες ούτε στις φτωχότερες γειτονιές του πλανήτη- με βάση δειγματοληπτικές έρευνες των εισοδημάτων, της κατανάλωσης των νοικοκυριών και υπολογισμούς των διαφορών στις τιμές. Ενδεικτικά, στην Ελλάδα, με βάση τους επίσημους ορισμούς της φτώχειας, το 21% του λαού βρίσκεται κάτω από τη γραμμή της (σχετικής) φτώχειας και η απόλυτη φτώχεια είναι σχεδόν μηδαμινή, ενώ με βάση το κριτήριο της κάλυψης των βασικών αναγκών, σχεδόν το 80% του λαού θα κατατασσόταν στην κατηγορία των φτωχών!1

Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι η συσκότιση για το πραγματικό μέγεθος και τη δυναμική της φτώχειας. Για παράδειγμα, ένα τυπικό επιχείρημα των ιδεολόγων του συστήματος είναι ότι η παγκοσμιοποίηση έφερε τη δραστική μείωση της απόλυτης φτώχειας, η οποία έπεσε από 40% του παγκόσμιου πληθυσμού το 1981, σε 21% το 2001,2 ή από 1,5 δισ. ανθρώπων το 1981 σε 986 εκατ. το 2004. Αν όμως αφαιρέσουμε την Κίνα από τους υπολογισμούς, ο αριθμός των ανθρώπων σε «ακραία» φτώχεια αυξήθηκε ελαφρά μεταξύ 1981 και 2004, από 855 εκατ. σε 857 εκατ.!3 Και αυτό, διότι η μικρή μείωση της φτώχειας σε κάποιες περιοχές αντισταθμίστηκε από τον πενταπλασιασμό της στην Ευρώπη και την Κεντρική Ασία μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού» και την αύξησή της στην υποσαχάρια Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Η «εξαφάνιση», επομένως, της φτώχειας οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο γεγονός ότι η κινεζική «κομμουνιστική» ηγεσία έβγαλε από τη λίστα των φτωχών πάνω από 400 εκατ. Κινέζους την περίοδο 1981-2001, επειδή απέκτησαν το περιπόθητο εισόδημα του 1 δολ. την ημέρα, μειώνοντας με μια μονοκοντυλιά το ποσοστό των απόλυτα φτωχών στην Κίνα κατά τα δύο τρίτα!4 Στο μεταξύ, η αστυνομία φρουρεί σήμερα τα κινεζικά νοσοκομεία, λόγω των συνεχών επεισοδίων από πολίτες που, μετά την ιδιωτικοποίηση της υγείας, αδυνατούν να πληρώσουν ακόμη και τα έξοδα του τοκετού!5

Εντούτοις, παρά τα στατιστικά τεχνάσματα για να εξαφανιστεί η φτώχεια, ακόμη και σήμερα, το 53% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε συνθήκες «μέτριας» φτώχειας, με εισόδημα κάτω από 2 δολ. την ημέρα. Και φυσικά, οι στόχοι της «διεθνούς κοινότητας» και ο αγώνας των ΜΚΟ και της ρεφορμιστικής Αριστεράς αφορούν τη μείωση αυτής της σχετικά εύκολα μειώσιμης φτώχειας, όπως την ορίζει η Π.Τ., και όχι της πραγματικής (και μη εξαφανίσιμης στο σύστημα της οικονομίας της αγοράς) φτώχειας, που αφορά την αδυναμία κάλυψης των βασικών αναγκών.

Ομως, δεν είναι μόνον η πραγματική φτώχεια που αγνοείται, αλλά ακόμη και η σχετική φτώχεια προσπερνάται, εφόσον η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση έχει οδηγήσει σε μια συνεχώς αυξανόμενη συγκέντρωση εισοδήματος και πλούτου. Ετσι, το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού εισπράττει σήμερα το 80% του παγκόσμιου εισοδήματος και το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 85% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός μόλις κατέχει το 1% του παγκόσμιου πλούτου.6 Είναι περίεργο ότι οι ιδεολόγοι της Νέας Τάξης συνήθως παραμερίζουν τη σχετική φτώχεια, που κάνει επίσης ανάγλυφη τη χρεοκοπία του συστήματος;

1. Βλ. Μ. Πίνη, «Ε», 17/10/2007

2. UN, Human Development Report 2005, Πιν. 1.2

3. Larry Elliott, «Guardian», 16/4/2007

4. World Bank, World development indicators 2005, Πιν. 2.5a

5. Jonathan Watts, «Guardian», 12/5/2007

6. James Randerson, «Guardian», 6/12/2006

roastpig.jpg