ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 10

23 Δεκεμβρίου, 2010

Σε κοιτάζω από ψηλά, μέσα από το τζάμι του λεωφορείου. Μικρό κουταλί αμάξι με αδιάφορο οδηγό. Στο πίσω δεξί φτερό του αμαξιού σου, κάποιος έχει χαράξει κάτι που μοιάζει με ‘ΧΙΙ’. Δώδεκα; ‘Δώδεκα, κι ούτ’ ένα τηλεφώνημα;’ ‘Ξέρω τι έκανες χτές στις δώδεκα παλιοπούστη!’ ‘Δώδεκα χρόνια μου φορούσες κέρατο!’ ‘Δώδεκα δόσεις μου χρωστάς ρε μαλάκα!’ ‘Χιι, Χιι στο γάμησα το αμάξι για να μάθεις να… (γελάκι)’. Σίγουρα μια ιστορία θυμού. Μια ιστορία πάθους, και ξαφνικά η λαμαρίνα λέει μια ιστορία μέσα στη κίνηση.

Share

Είναι 7 το πρωί. Η ώρα της απόλυτης αλληλεγγύης και της απόλυτης αποξένωσης. Η απόγνωση μεγαλώνει όταν έρχεται και κάθεται αυτή δίπλα μου στο παγκάκι της στάσης. Δεν είναι τα 23 χρόνια της. Δεν είναι τα στρωτά designer’s παπουτσάκια και τα skinny white jeans. Δεν είναι η διάσταση του άσπρου κοκάλινου σκελετού των γυαλιών της. Δεν είναι το iphοne της που ήδη χαράσει με τις δαχτυλιές της ημέρας. Είναι το άρωμά της: Πομπώδες, Φαφλατάδικο, Αγενές, Αποπνικτικό. Είναι από αυτά τα καινούργια που βγάζουν οι ακριβοί οίκοι προσπαθώντας παταγωδώς αποτυχημένα να αναπαράγουν μια new millennium εκδοχή της mystery allure του Chanel Νο 5 για αλλοπαρμένες κορασίδες. Απλά παρεμβατικό, χωρίς καμιά τάση, μήτε προς τη χάρη μήτε προς το statement. Ποτέ τα εσπεριδοειδή δεν ήταν τόσο raunchy.

Ανεβαίνω στο λεωφορείο. Στην μπροστινή θέση δεν κρύβει τα 50 χρόνια της το φτηνό κοκαλάκι που συγκρατεί τα ξανθά μαλλιά της. Είναι μια ακατανίκητη λεπτομέρεια που φέρει όλο το παρελθόν και όλο το παρόν στη σκηνή. Σου ορκίζομαι πως ακόμα και τώρα έτσι μυρίζουν οι γυναίκες στα λεωφορεία της Σόφιας. Τριανταφυλλόνερο για τις βουλγάρες οικειακές βοηθούς της Αθήνας.  Τόση μνήμη. Τόσο νόημα. Σαν αγκαλιά μανούλας με ancora ζακετούλα. Κλαις σαν μωρό μόλις σε πέρνουν απ’ το μπούστο της. Σε όλη τη διαδρομή παρακαλούσα να έχει κίνηση. Να σταματάει και να ξεκινάει ο οδηγός για να με λούζουν κύματα με βαλκανικούς αρωματικούς ιμπρεσιονισμούς.

Επιμύθιο: Κορίτσια αφήστε τις περίπλοκες designer’s μαλακίες, και επιστρέψτε στον οσφρητικό πουρισμό: βανίλια, musk, τριαντάφυλλο, περγαμόντο. Είναι οι τέλειες πουτσοπαγίδες. (Μα ποιά είμαι; η Μάρα Μεϊμαρίδη meets Μαριάννα Ντούβλη;)

Share

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 8

18 Φεβρουαρίου, 2010

Εργαζόμενοι διαδηλώνουν. Κάθομαι στο παγκάκι της στάσης και σαράντα εκατοστά μπροστά μου στέκεται όρθια με την πλάτη γυρισμένη αυτή: μπατσίνα, καμένα μαλλιά ντεκαπάζ/άχυρο, ΤΕ-ΡΑ-ΣΤΙ-Α γυαλιά ηλίου με ζαλιστικές χρυσές λεπτομέρειες μαϊμού D&G -τόσο τεράστια που άνετα στοιχειοθετούν παράπτωμα παραποίησης στολής. Τα χέρια πολύ σφιχτά δεμένα στο στήθος και με αδιάφορο ύφος συζητά με μπουχέσα μπασκίνα κάτι επιπέδου ατζέντας Βάσιας Λόη. Το όπλο της στη θήκη είναι καταφανώς εκτεθειμένο όχι μόνο στην ηλιθιότητα της κατόχου του αλλά και ακριβώς στο ύψος του προσώπου μου. Με έναν πρόχειρο υπολογισμό με πολύ χαλαρές κινήσεις θα μπορούσα να το αφαιρέσω στο 1/8 του χρόνου που θα χρειαζόταν να ξεσταυρώσει τα κουλά της. Σε έναν άλλο κόσμο θα της επέστρεφα το όπλο της, θα της χαμογελούσα και θα της έλεγα να είναι πιο προσεκτική και αυτή θα μου ανταπέδιδε ένα χαμόγελο ντροπής. Άκυρο. Σε αυτό τον άλλο κόσμο απλά δε θα υπήρχε αυτό το παρασιτικό υποκείμενο.
Την επόμενη μέρα σκοτώθηκε ένας περαστικός 25 ετών από σφαίρες ανίκανων και άχρηστων μπάτσων στο Βύρωνα.

Share

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 7

30 Ιανουαρίου, 2010

Κάνει ψωφόκρυο και ο σκύλος που κοιμάται στη βάση της στάσης τρέμει. Κάνω να τον κοιτάξω λες και το βλέμμα μου θα τον ζέσταινε με κάποιον μεταφυσικό τρόπο. Σκέφτομαι να τον σηκώσω για να πάει σε καμιά στοά, αλλά μάλλον θα το πάρει σαν απλή αποπομπή. Το τελευταίο λεωφορείο έρχεται. Με κυριεύει το αίσθημα της ανημπόριας. Οι άστεγοι λείπουν από την πλατεία. Έμεινε μόνος ο σκύλος να τρέμει. ‘Βλάκα και κακομοιρούλη μου’

Share

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 6

30 Ιανουαρίου, 2010

Το λεωφορείο είναι πίτα αλλά κανείς δεν κάθεται στην άδεια θέση δίπλα του. Είναι μια κουκίδα. Θέλει να εξαφανιστεί μέσα στο πλήθος. Κοιτάζει χαμηλά. Καθώς κάθομαι δίπλα του έρχεται στη μύτη μου η γνώριμη πλέον μυρωδιά που αποπνέουν τα ταλαιπωρημένα κορμάκια των ανθρώπων που έχουν έρθει από την περιοχή της Ινδίας και του Πακιστάν στη πόλη μου. Ο αλβανός κουρέας μου έλεγε πως μυρίζουν έτσι από τα φαγητά που τρώνε. Στο μυαλό μου τρέχει μια ατομική αισθητηριακή γενεαλογία-αρχαιολογία: Αυτή η αρχικά ανοίκεια μυρωδιά -ούτε δυσάρεστη, ούτε ευχάριστη- τώρα πια είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι στο σκηνικό του έργου μου. Αγάπησα αυτή τη μυρωδιά ενός σώματος που ποτέ δεν επιθύμησα ερωτικά. Αυτό κι αν είναι έκπληξη στην πλήξη των θεών! Και τότε η κουκίδα γίνεται άνθρωπος. Και εγώ βρίσκομαι να μιλάω όχι γι’ αυτόν αλλά για τον εαυτό μου, τις βαθύτερες αισθήσεις μου, μέσα από έναν ξένο. Τον χρειάζομαι αυτόν τον ξένο για να κάνω τον ξένο εαυτό δικό μου. Την ώρα της επιφοίτησης οι υπόλοιποι, οικειοθελείς κουκίδες αυτοί πια, συνωστίζονται στην έξοδο του λεωφορείου.

Share

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 5

29 Ιανουαρίου, 2010

…ένα άλλο αγόρι που αγαπά τα αγόρια. Παρατηρεί την wannabe Carrie με λίγη περιφρόνηση, λίγη ζήλεια και πολύ τσαχπινιά. Νεαρό λουκουμάκι μετά βίας 20. Τρελαίνεται για την Καλομοίρα και να κάνει ψώνια στο Zara και στο H&M, στο κέντρο όμως για να ξεφεύγει από το πνιγηρό περιβάλλον της δυτικών προαστίων οικογένειάς του. Το φτηνό κολλητό τζιν και το ακόμα πιο κολλητό ξώμεσο μπλουζάκι κάτω από το πολύ κοντό μπουφανάκι κολάζουν και ορθόδοξο ραβίνο. Η μάνα του λυσσάει να τον γράψει στη Le Monde (στη σχολή μαγειρικής). Κατεβάζει και βλέπει κρυφά το Project Runway -υποστηρίζει πάντα τους αυτοδίδακτους επίδοξους μόδιστρους-. Δεν διανοείται να πει στην οικογένειά του ότι θέλει να γίνει σχεδιαστής μόδας, γιατί πάει-και-το-χαρτζιλίκι-και-το-δυάρι-και-μετά-πως-θα-βγαίνει-Sodade-και-Καζάρμα; Αν βγάλεις το εντέχνως προτεταμένο κωλαράκι και το χεράκι τσαγιέρα είναι εκτός από ομορφούλι και εντυπωσιακά αρρενωπό. Φυσικά το goatee είναι ο νέος φερετζές.

Share

ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 4

29 Ιανουαρίου, 2010

Η ζωή είναι άδικη. Η Carrie Bradshaw έπρεπε να είχε γεννηθεί στην Αθήνα και έπρεπε να είναι αυτός. Έχει τυλιχτεί στο ημίπαλτό του με τα χέρια σταυρωμένα σφιχτά στο στήθος και με αυταρέσκεια φαντασιώνεται τη μέρα που θα βρει τη creative δουλειά που θα του φέρει έναν γκόμενο σαν τον Sakis, βλέπεις τα πανάκριβα ασημόμαυρα D&G sneakers δεν είναι αρκετός περισπασμός από το ότι είναι ασχημούλης. Θα μπορούσε μάλλον να είναι και η Κλεοπάτρα. Δεν του έχουν μείνει και πολλά χρόνια ακόμα για να το πετύχει. Η αραίωση και οι πρώτες γκρίζες τρίχες χτυπάνε πια από τα late 20s. Και χτυπάνε αδυσώπητα. Στην ίδια στάση στέκεται…

Share