I dedicate a colour to…

7 Δεκεμβρίου, 2006

yblue.jpg

Φέτος δε θα κάνω λίστες με τους αγαπημένους δίσκους της χρονιάς. Αρχίζει να μου φαίνεται σαν παιδική ασθένεια αυτή η διαδικασία. Φέτος θα αφιερώσω τραγούδια σε ανθρώπους που γνώρισα μέσα από τη γραφή τους.

01. George Le Nonce: Nina Simone – Black Is The Color Of My True Love’s Hair…cause you’re my number one 02. Greek Gay Lolita: Laurie Anderson – Walking & Falling …τι άλλο μένει; 03. Οι Σκιές Μιλάν: Susanna & The Magical Orchestra – Love Will Tear Us Apart…again 04. Μαύρος Γάτος: Μάνος Χατζιδάκις – Μητέρα κι Αδερφή…για τον δρόμο 05. Old Boy: Clint Mansell – First Snow…από την καινούργια ταινία του Aranofsky, για τα υπέροχα κείμενα για ταινίες 06. Rodia: Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Ορυχεία…ακάματη στα ορυχεία 07. Through Static: Explosions In The Sky – The Only Moment We Were Alone…beauty in disguise 08. Isis Unveiled: The Divine Comedy – A Lady Of A Certain Age…η απαράμιλλη μαγεία του storytelling 09. The Return: Carla Bley – Major…αν έμενε ένα ‘τραγούδι’ στο κόσμο θα ήταν αυτό 10. La Condition Humaine: Nicky Wire – I Killed The Zeitgeist…δεν ξέρω γιατί, αλλά… 11. Ροΐδης: Nine Inch Nails – Heresy…γιατί τα ράσα ακόμα τραγουδάνε (damn!) 12. Έντεκα: My Life Story – 12 Reasons Why I Love Her…χα! σου τη σκάσαμε 13. Σε όλους τους υπόλοιπους που αγαπώ και διαβάζω: dEUS – Opening Night…still afraid of the stage

[τίτλος: Winter Mixtape

διάρκεια: 49:30

μέγεθος: 68ΜΒ

format:mp3

bitrate:192]

[ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΣΤΟ MIXCLOUD]

Αυτό κι αν είναι Hardcore!

7 Νοεμβρίου, 2006


Μέσα σε όλη την αναμπουμπούλα, με πήρε κι εμένα η μπάλα. Μπορώ να βάλω υποψηφιότητα για το πρώτο λογοκριμένο ελληνικό blog ή έχει γίνει ήδη; Φαντάζομαι πως ναι. Τι τιμή, τι δόξα. Η ιστορία μου:

Η δημοσίευσή μου της 5ης Νοεμβρίου, όπου μεταξύ άλλων έκανα έκκληση για την επάνοδό μας στα ενήλικα συναισθήματα πέραν των θεατρινίστικων αστικών ευθιξιών, συνοδευόταν από μια θαυμάσια διαδοχή από καρέ manga του ιάπωνα καλλιτέχνη Gengoroh Tagame. Αυτό αποτέλεσε ιδανικό σκαλοπάτι για τον άγνωστο για την ώρα λογοκριτή μου. Το blog μου ήταν τις τελευταίες μέρες σχεδόν μόνιμα μέσα στα δέκα δημοφιλέστερα ελληνικά της σχετικής λίστας του WordPress, και εντελώς ξαφνικά χτες τα μεσάνυχτα εξαφανίστηκε από όλες τις λίστες. Σε επικοινωνία με την υποστήριξη του server ενημερώθηκα πως κάποιος κατήγγειλε τη δημοσίευσή μου ως άσεμνη. Τι ειρωνεία! Δε θα μπορούσα να φανταστώ πιο πανηγυρική δικαίωση των λεγομένων αυτής της δημοσίευσης.

greek.jpg

Τελικά τι είναι πορνό και τι τέχνη; Ποια υποκρισία μας αναγκάζει να κάνουμε αυτή την ερώτηση; Μήπως σε λίγα χρόνια θα δούμε τα comics του Tagame μεταξύ γαμημένων καρπουζιών και χυμένων σταυρών στο Outlook 2, με τις γνωστές ένδοξες αντιδράσεις αφασίας ένθεν κακείθεν;

Αλήθεια κύριε ανώνυμε λογοκριτά, τι σας πείραξε τελικά; Τι θα πρέπει να κάνω για να μπω στο ευρύχωρο καλούπι σας; Τι χρήζει αναμόρφωσης; Τα γραφόμενα ή τα εικονιζόμενα; Μήπως να κάνω μια λοβοτομή να είμαι εντάξει; Μέχρι τότε μπορείτε να κατεβάσετε από τη βιβλιοθήκη και να ξεφυλλίσετε την σειρά best of tsonta της Taschen, περήφανος και ασφαλής για την συμφέρουσα αγορά που κάνατε.

Ευχαριστώ.

[Ευχαριστώ και τους 19 αναγνώστες του monitor που έκαναν linkblog στη συγκεκριμένη δημοσίευση. Τώρα ξέρετε: είστε ανώμαλοι και αποβράσματα της κοινωνίας, και θα έπρεπε να ντρέπεστε για τις χυδαιότητες που διαβάζετε (και γράφετε μάλλον…). Επίσης ευχαριστώ καταχρηστικά την magica για την έμπνευση του logo ]

afgh.jpg

Κυβερνητική σκατολογία

2 Νοεμβρίου, 2006

Έγραφα πριν από λίγες μέρες για την επαγγελματική διαστροφή και τον ιδρυματισμό των δημοσιογράφων, καθώς και για την προσκόλλησή τους στη θεσμική γραφειοκρατία των εκδοτικών συγκροτημάτων. Τα αντανακλαστικά του κ. Ρουσόπουλου ήρθαν προς επίρρωση των λεγομένων μου. Παλιά δημοσιογράφος και τώρα κυβερνητικός εκπρόσωπος των εκδοτών στην ιδιότυπη κορπορατική ολιγαρχία μας, δεν θα μπορούσε παρά να χλευάσει την αποκεντρωμένη γραφή του διαδικτύου. Και μόνο ένα ισχυρό σύνδρομο καταδίωξης, φαινόμενο που συναντάται συχνά σε παραπαίουσες αυτοκρατορίες και αυλικούς εν πανικώ, θα μπορούσε να αιτιολογήσει την σκατολογικού τύπου εφευρολογία του. Από πού αντλεί το παράδειγμά του ο κ. Ρουσόπουλος; Ειδικά στην ελληνική περίπτωση, η περιγραφή για bloggers με μεγάλη επιρροή που διαδίδουν ψέματα από την τηλεόραση (μήπως μας μπλέκει με τηλε-ευαγγελιστές;) σε αντιπαράθεση με την υπαρκτή δημοσιογραφική δεοντολογία (;;;) είναι αδιαμφισβήτητα αποκύημα φαντασίας. Στο μόνο πρόσφατο τρανταχτό παράδειγμα παγκοσμίου βεληνεκούς που ήρθε στο μυαλό μου διαβάζοντας τα απίθανα ανεδαφικά του πρώην δημοσιογράφου, οι ρόλοι ήταν ανεστραμμένοι:

Ο πολεμικός Λίβανος των δημοσιογράφων (courtesy of Photoshop)

lebfake.jpg

Ο πολεμικός Λίβανος των bloggers

leb.jpg

«we have a problem with bloggers who spread lies through television»

rous.jpg

μάλιστα

Κάπως αργά πληροφορήθηκα πως στην πόλη όπου ενάγεται ο διαχειριστής ενός ευρετηρίου ιστολογίων, θα διεξαχθεί από την Δευτέρα το 1ο Παγκόσμιο Φόρουμ για την Διακυβέρνηση στο Διαδίκτυο. Η πόλη είναι η Αθήνα, o τόπος είναι το ξενοδοχείο Divani Apollon Palace στην μαγευτική Βουλιαγμένη, το ευρετήριο είναι το blogme.gr και διαχειριστής του ο Αντώνης Τσιπρόπουλος. Βγήκε ο υπουργός μεταφορών και επικοινωνιών κ. Λιάπης να υπερθεματίσει για την ελευθερία, την πρόσβαση και την καταπολέμηση της λογοκρισίας. Μήπως θα επιχορηγήσει και δελτίο ελευθέρας εισόδου στον κ. Τσιπρόπουλο, ως αντίτιμο ψυχικής οδύνης;

Έχω την πεποίθηση πως αν τελικά μπορούσε να επιτευχθεί μια κοινή φόρμουλα ενημέρωσης και διαμαρτυρίας, την οποία θα υπογράφαμε και θα κοινοποιούσαμε στους συνέδρους, ίσως να άρχιζε να ιδρώνει κανενός το αυτί εκεί πάνω. Επίσης, θα ήταν χρήσιμο η ενδεχόμενη συμμετοχή κάποιου από εμάς σε κάποιο workshop να συνοδευτεί από κάποια αναφορά στα γνωστά περιστατικά.

Αυτή η χώρα πάντα καταφέρνει να κάνει αυτούς τους συναγελασμούς φαρσοκωμωδίες, έτσι όπως πρέπουν σε κάθε καθεστώς αιώνιας και μακάριας δικτατορίας. Αυτό το φωτορεπορτάζ θα ονειρευόταν το υπουργικό συμβούλιο της Ελλάδας του 2006:

1-0.jpg

Οι διακεκριμένοι σύνεδροι καταφθάνουν στο φόρουμ

1-1.jpg

Χαίρουν τιμών και υψηλής προστασίας

1-2.jpg

Οι ορδές πειθήνιων τεχνόφιλων παραληρούν

1-3.jpg

Ο κ. Λιάπης απευθύνει χαιρετισμό

1-4.jpg

Ανανήψαντες ιστολόγοι αλαλάζουν και χειροκροτούν ξέφρενα

1-5.jpg

Οι διαχρονικές δυνάμεις του έθνους παρουσιάζουν τις εισηγήσεις τους

1-6.jpg

Ιστολόγος αντιρρησίας της Κοινωνίας της Παραπληροφορίας απομακρύνεται διακριτικά από τα σώματα ασφαλείας

1-7.jpg

Οι εισηγήσεις λαμβάνουν πανηγυρικό χαρακτήρα

1-8.jpg

Στα μετόπισθεν ένας ιστολόγος θεραπεύει τις πληγές του διωχθέντος.

 

Μάνα μου όλα περνούνε

Και όλα γίνονται ξανά

Όμως τούτη η θητεία

Δε σταματάει πουθενά

 

Η συμπαράστασή μας προς τον κ. Τσιπρόπουλο, έναν Κ που βρίσκεται αντιμέτωπος με την δίκη της δικής μας υπερπραγματικότητας, είναι βέβαιη. Ωστόσο, μετά από τόσα λόγια και υποθέσεις ακόμα δεν κατάλαβα αν μιλάμε για τον ασθενή ή την ασθένεια, τον κλέφτη ή τα κλοπιμαία, τον τρομοκράτη ή την τρομοκρατία. Αυτό που με φόβισε περισσότερο είναι οι θριαμβολογικού χαρακτήρα διατυπώσεις περί διάκρισης στην ανοησία και την φαυλότητα των ελληνικών διωκτικών αρχών -πρώτοι στο κάπνισμα, πρώτοι στα δυστυχήματα, τρίτοι στην τυφλή διαδικτυακή καταστολή μετά την Κίνα και τη Σιγκαπούρη-.Το τεκμήριο ενοχής που εμπεδώνεται στην post 9 /11 εποχή παίρνει το βάπτισμα του πυρός (με αρκετά διαφορετικό τρόπο από την υπόθεση Φωτίου) και στον ελληνικό διαδικτυακό χώρο της έκφρασης των απόψεων. Οι συγκυρίες έφεραν τον κ. Τσιπρόπουλο με το υλικό στα χέρια του και αυτό τον καθιστά ένοχο κατά τις θαυμάσιες σοφιστικές συναγωγές των θιασωτών της νέας κατάστασης. Οι θιασώτες, τα φρικτά υποκείμενα αυτής της υπόθεσης είναι ο μηνυτής -ανίκανος για αναζήτηση διευκρινήσεων μεταξύ πολιτών και άμεσα αναφερόμενος στην εξουσία- και οι αρχές που ασκούν την τυπολατρική γυμναστική της εύρεσης ενός οποιουδήποτε αποδιοπομπαίου τράγου που θα αποκαταστήσει έναν υποτιθέμενο (;) κύκλο αδικίας. Τα ερωτήματα που μένουν αναπάντητα επιτείνουν ένα κλίμα καχυποψίας και καταλύουν τη δυνατότητα συνδιαμαρτυρίας εκ μέρους των λοιπών ιστολόγων:

Γιατί διασύρεται η ταυτότητα ενός προφανώς αθώου ανθρώπου, και ταυτόχρονα δεν γνωρίζουμε την ταυτότητα του μηνυτή αλλά και του ιστολόγου έναντι του οποίου θα έπρεπε να κάνει την αγωγή ο πρώτος; Ακόμα και μετά την ενδεχόμενη αποκατάσταση του δικαίου ο κ. Τσιπρόπουλος και μόνο αυτός θα έχει λουστεί όλη την μικροπρέπεια των υπευθύνων.

Μήπως η επιλογή ενός αποδιοπομπαίου τράγου αποπροσανατολίζει από τον πυρήνα της καταπάτησης της ελευθερίας της έκφρασης; Είναι ο ανθρωπιστικός μηχανισμός που εν θερμώ μας κάνει να συντρέξουμε και να θεραπεύσουμε τον ασθενή αγνοώντας πως οφείλουμε να κοιτάμε στα ίσα την ασθένεια που τον έριξε κάτω.

menezes_narro.jpg

το πρόσωπο του τρομοκράτη ή το πρόσωπο της τρομοκρατίας; Του έμοιαζε και του ρίξαμε στο ψαχνό. Η αλήθεια είναι πως δεν του έμοιαζε και τόσο αλλά ήταν μια καλή ευκαιρία

Η παρούσα κατάσταση τελικά δρα ενάντια στον ανώνυμο για την ώρα ιστολόγο, και ευρύτερα ενάντια στην δυνατότητα όλων μας να μιλήσουμε ελεύθερα για τις απόψεις και τις ιδέες μας. Με την δικαίωση του κ. Τσιπρόπουλου θα απομείνουμε με έναν μηνυτή και έναν ιστολόγο που πιθανότατα θα συγκεντρώσει την οργή που θα έχει καλλιεργήσει η άδικη αγωγή. Ο ιστολόγος θα καταστεί ο νέος αποδιοπομπαίος τράγος και αυτή τη φορά αυτοί που θα κινήσουν ερήμην τους τον μηχανισμό του εξιλαστήριου θύματος θα είμαστε εμείς οι ίδιοι, θύματα της ελλιπούς πληροφόρησης. Τελικά θα είναι σαν να αναζητούμε την αυτολογοκρισία μας ως βάλσαμο, την ώρα που η δικαιοσύνη θα επανεκτιμά τις περιστάσεις και τα κέρδη της. Η υπόθεση δεν θα πρέπει να περιοριστεί σε μια δικαίωση των φύσει ουδέτερων ευρετηρίων σε βάρος των φύσει μη ουδέτερων ιστολογίων, ώστε τελικά να ουδετεροποιηθούν όλα γλυκά και ανώδυνα.

Μήπως είναι η ώρα ο εν λόγω ιστολόγος να παρουσιαστεί και να συμπαρασταθεί ανοιχτά και ουσιαστικά στον κ. Τσιπρόπουλο; Τότε η ηθικά επιρρεπής θέση του θα έχει εν μέρει δικαιωθεί. Είναι ο μόνος τρόπος να διασωθεί από το δικό του σύρσιμο στην μολυσματική βία του εξιλασμού.

Ίσως είναι δική μας ευθύνη να υπογράψουμε με τις διαδικτυακές μας ταυτότητες ένα κείμενο διαμαρτυρίας για την δίωξη. Έτσι θα δικαιώσουμε και την δύναμη του μέσου που χρησιμοποιούμε που δύναται να γίνει έρμαιο κάθε επιφανούς δημοσίου προσώπου.

Ωστόσο, μένει να παρακολουθήσουμε την υπόθεση και κυρίως να διαβάσουμε το κείμενο που προκάλεσε αυτή την αναταραχή ώστε να διαμορφώσουμε μια δίκαιη άποψη.

trojan-horse.jpg

Δικάζεται ο Δούρειος Ίππος

Τι θα γίνει όμως με αυτά που κρύβει στη κοιλιά του;

Το ότι το παρόν blog θα αποτελούσε think tank για τον ογκόλιθο του ΠΑΣΟΚ, ομολογώ πως ήταν μια απροσδόκητη μετεκλογική φάρσα της μοίρας. Παρακολουθούσαμε χτες βράδυ την εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη Ανατροπή, με καλεσμένο μεταξύ άλλων τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Στη ροή του πάντα μεγαλόσχημου αναλυτικού λόγου του και αναφερόμενος στην πολιτική της ΝΔ έκανε λόγο για ‘αποφατική πολιτική’ -όπως αποφατική θεολογία- και ‘μιθριδατισμό’, με τον τρόπο που εγκαινιάστηκε αυτό το νεολογικό ευφυολόγημα από τον υποφαινόμενο (sic) εδώ τον περασμένο Αύγουστo.

ideo.jpg

Μετά το πρώτο μούδιασμα, τη θυμηδία και τα γέλια της παρέας, αναλογίστηκα τη φύση των ιδεών. Όσα copyright κι αν εφαρμόσουν σε λογισμικό, μουσική, ταινίες και βιβλία, οι ιδέες θα βιώνουν την fata morgana του parole. Εδώ στη μπλογκόσφαιρα θα περιφέρονται αδέσποτες και ημιανώνυμες ιδέες υπό το ενδεχόμενο να κακοποιηθούν από επαγγελματίες της εξουσίας. Η διεστραμμένη εκδοχή μιας ατομοκεντρικής και εντοπισμένης λαϊκής σοφίας νέων εικονικών ραψωδών.

bicyclethief.jpg

|Θα μπορούσατε πέραν της δανεικής ρητορικής να ανταποκριθείτε και στην υλική υπόστασή της, κύριε;|

Τι να πω; Συγχα®ητήρια στη γ®αμματεία του βουλευτή για το ©αλό τους γούστο… :-Ρ

 

Μια εξαιρετική δημοσίευση από το blog του The Return ήρθε πριν από λίγες μέρες να συναντήσει δικές μου ανησυχίες και συζητήσεις που έχω κάνει αναφορικά με την επικοινωνία στο Διαδίκτυο. Ο πυρήνας αυτής της δημοσίευσης συχνά αποξενώνει τις φιλήσυχες βεβιασμένες συνειδήσεις σε τέτοιο βαθμό που ανατρέπει άρδην το πασιφιστικό προφίλ τους. Οι υποβαλλόμενες κατηγορίες βρίσκονται έτοιμες στην άκρη της γλώσσας: θεωρίες συνωμοσίας, σύνδρομο καταδίωξης… Είναι βέβαια τα ίδια υποκείμενα που επιτρέπουν στην εξουσία σε αντίστροφη πορεία να παραβιάζει και να καταλύει οποιοδήποτε τεκμήριο αθωότητας και να καταστέλλει στη βάση… συνωμοσιολογικών υποθέσεων.

panopticon1.jpg

Κάποτε το ημερολόγιο περιείχε κυριολεκτικά κλειδαμπαρωμένα μυστικά. Σήμερα μεταβαίνει σε μια ηλεκτρονική ημι-δημόσια κατάσταση. To weblog σκιαγραφεί την εξουσιαστική επιθυμία να γίνουν οι πολίτες διάφανοι και ευκολότερα διαχειρίσιμοι. Είναι ένα βήμα πιο κοντά στο Πανοπτικόν: Αόρατος κεντρικός έλεγχος και επίφαση ελευθερίας σε διαυγή κατάφωτα περιφερειακά κελιά. Μερικές φορές κάποιος επιθυμεί να χρησιμοποιήσει αυτό το κελί με ένα τρόπο που θα διαφυλάξει τις προσωπικές σκέψεις του και θα υψώσει έναν καθρέφτη με την αντανάκλαση του οποίου θα τυφλώσει παροδικά το κέντρο ελέγχου. Στην καλύτερη περίπτωση το κυβερνοαντάρτικο θα ευοδωθεί και θα δημιουργήσει μια αίσθηση αλληλεγγύης μεταξύ αγνώστων. Ωστόσο, αν αυτή η συνάντηση εγκλωβιστεί στον εικονικό χώρο και δεν αποτελέσει αφορμή για συνάντηση στην έρημο του π|Πραγματικού, τότε παραμένει μια πύρρειος νίκη και ο ά|Άλλος ακόμα πιο έτερος πίσω από το πέπλο της μπλογκόσφαιρας. Και αυτό συμβαίνει τις περισσότερες φορές. Μια συλλογή από γνωστούς με κοινά μουσικά και άλλα γούστα είναι απλά μια διασκέδαση ενός επαχθούς βίου. Σε αυτή την περίπτωση είναι καλύτερα να επενδύουμε στις σχέσεις μας στον πραγματικό κόσμο.

foxcrow1.jpg

Ακόμα περισσότερες φορές αυτή η ανατρεπτική ιστογραφική διάθεση είτε δεν υπάρχει, είτε υποχωρεί σταδιακά υπό το βάρος μιας καταστατικής ματαιοδοξίας. Οι προσωπικές εξομολογήσεις αποδεικνύονται όλο και πιο δημοφιλείς. Οι λεπτομέρειες του καθημερινού βίου ενός αγνώστου και οι πηγαίοι εσωτερικοί διάλογοι αποτελούν παραμυθίες. Τα σλόγκαν που τσιγκλάνε σπασμωδικά σχόλια και οι αναπαραγωγές της ατζέντας των ΜΜΕ σε πολλές φωτοκόπιες είναι οι εύκολες οδοί για ανάδειξη. Τελικά η μπλογκόσφαιρα γεμίζει ακκιζόμενα κοράκια και αλεπούδες μαζί, που αλληλοθαυμάζονται περιμένοντας να πέσει το τυρί από τα ράμφη τους. Erzatz Ηρόστρατους που πυρπολούν την αξιοπρέπεια του βίου τους για να μείνουν στην αμφίβολη ιστορία της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Και εδώ ταιριάζει γάντι το ‘σώσε με από τον εαυτό μου’.

tyraki1.jpg

Τυράκι, τυράκι

Ας επικοινωνήσουμε λιγάκι…