Άπραϊζινγκ

Ιουνίου 9, 2012

Νομίζω πως το τοστ μου πια μουχλιάζει

Νομίζω πως με τραβήξαν πια μέσα στη Μεγάλη Βρωμερή Χνουδωτή Μπάλα

Εκεί που σου έλεγα πως ο χρόνος κυλά απελπιστικά αργά για να διατηρεί την αργή σου σήψη

Τόσο αργά που ξέχασα τόσο καιρό να σου γράψω

Όμως εδω μέσα είμαι ο παρείσακτος

Νιώθω συχνά τα ζόμπι να με πλευρίζουν για να μου ζητήσουν το λόγο για τον εκπληκτικό λόγο μου

Πάντα τη γλυτώνω εκ του σύνεγγυς ενεκα της ομολογουμένως εκπληκτικής ομορφιάς μου που λυγίζει ακόμα και το τέρας

Η διάθεση για (κατα)σπαραγμό γίνεται διάθεση για γαμήσι

Ευτυχώς και Φευ!

Γιατί πιο έυκολα ξεφεύγεις το γαμήσι από το φαγοπότι των ζόμπι (που όχι δεν είναι χορτοφάγα, διασταυρωμένο)

Και αφήνεις τα ζόμπι ηττημένα, καρατερίστες στην ταινία Καλιγούλας

Να ζαρώνουν καθώς νομίζουν ότι θα δάγκωναν ενώ δαγκώθηκαν

Σε ακούω να λες: με τι κόστος;

Ναι, έχει κόστος. Θέλει Δύναμη και Αποστασιοποίηση. Εμπλοκή και έντεχνη Ενατένιση. Αποσυμπίεση.

Κάπου στο δρόμο μπορεί να χάσεις αγαπημένα πράγματα

Μα πιο πολύ θα αναστοχάζεσαι για τα δημιουργικά uneventful πρωινά: αγκαλιά με τον έρωτά σου, να ψάχνεις το punctum σε μαζικές εικόνες και εκλεκτικές συγγένειες σε αστικές παρηχήσεις

Η Μπάλα θέλει κότσια. Αλλά αν έχεις μάθει να είσαι παρείσακτος, αν το έχεις κάνει ταυτότητα τότε όλα είναι εύκολα

Σαν ηρωίδα του Τζάκ Λόντον, σαν ηρωίδα του Φάγκρα

You will put your best and most deceptive drag on

and you will work like a stubborn bee

for the uprising…

ΓΕΝΙΚΗ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΑΤΤΙΚΗΣ

Αθήνα, 1 Μαΐου 2012

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Σε συνέχεια του από 30-04-2012 Δελτίου Τύπου μας, σχετικά με ειδική αστυνομική δράση από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής, στο κέντρο της Αθήνας για τον εντοπισμό εκδιδόμενων πολιτικολουμπίνων σε υπαίθριους χώρους, κατά την οποία προσήχθησαν στη Διεύθυνση Πολιτικολουμπίνων ενενήντα έξι (96) εκδιδόμενες πολιτικολουμπίνες (αλλοδαπές και ημεδαπές) και βεβαιώθηκαν ισάριθμες παραβάσεις της νομοθεσίας που αφορά τα εκδιδόμενα πρόσωπα, ανακοινώνεται ότι: Από τον υγειονομικό έλεγχο του κλιμακίου ΚΕΕΛΠΝΟ (Κέντρο Ελέγχου Πολιτικολουμπινικών Νοσημάτων) διαπιστώθηκε ότι έντεκα (11) από αυτές ήταν πολιτικολουμπινοροθετικές (φορείς του πολιτικολουμπινισμού) Για τις συγκεκριμένες περιπτώσεις ασκήθηκε ποινική δίωξη επιπλέον από τις Εισαγγελικές Αρχές, για βαριά σκοπούμενη σωματική βλάβη σε βάρος αγνώστου αριθμού προσώπων. Δίνονται στη δημοσιότητα, μετά από σχετική εισαγγελική διάταξη, στοιχεία ταυτότητας, καθώς και φωτογραφίες των έντεκα (11) αυτών πολιτικολουμπίνων. Πρόκειται για τις:

1) ΑΝΔΡΕΑ ΛΟΒΕΡΔΟ

2) ΜΙΧΑΛΗ ΧΡΥΣΟΧΟΪΔΗ

3) ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ (ΓΑΠ)

4) ΒΑΓΓΕΛΗ ΒΕΝΙΖΕΛΟ

5) ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

6) ΘΟΔΩΡΟ ΠΑΓΚΑΛΟ

7) ΑΝΤΩΝΗ ΣΑΜΑΡΑ

8) ΑΝΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

9) ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ

10) ΜΑΚΗ (ΜΑΥΡΟΥΔΗ) ΒΟΡΙΔΗ

11) ΑΔΩΝΙ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ

ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΤΑΚΤΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ: Η ΚΟΡΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΝΤΑΒΑΤΖΗ ΤΗΣ ΠΙΑΤΣΑΣ (ΝΤΟΡΑ)

Η δημοσιοποίηση των στοιχείων ταυτότητας και των φωτογραφιών, καθώς και της ποινικής δίωξης που ασκήθηκε σε βάρος των παραπάνω έντεκα πολιτικολουμπίνων αποσκοπεί στην προστασία του κοινωνικού συνόλου και προς την ευχερέστερη πραγμάτωση της αξίωσης της Πολιτείας για τον κολασμό των παραπάνω αδικημάτων. Επίσης, για την αποκάλυψη της τυχόν τέλεσης από μέρους τους παρόμοιων πράξεων, της προτροπής όσων τις έχουν ψηφίσει να υποβληθούν σε ιατρικές εξετάσεις, καθώς και της αποτροπής του πανικού που θα μπορούσε να προκληθεί σε όσους έχουν ψηφίσει εκδιδόμενο πολιτικολουμπινικό πρόσωπο με όμοια χαρακτηριστικά.

Οποιοσδήποτε επιθυμεί να εξεταστεί ή και να λάβει κατευθύνσεις και οδηγίες από τον αρμόδιο φορέα για τη συγκεκριμένη λοίμωξη (κοψοχερική λοίμωξη από καλπική επαφή με πολιτικολουμπίνες) μπορεί να καλέσει στις υπηρεσίες του ΚΕΕΛΠΝΟ στα εξής τηλέφωνα:

  • Τηλεφωνική Γραμμή για την κοψοχερική λοίμωξη από καλπική επαφή με πολιτικολουμπίνες: 666-apodimarxosklitiras
  • Κέντρο Επιχειρήσεων του ΚΕΕΛΠΝΟ: 090-votemebareback

Το δέρμα που κατοικούν

Ιανουαρίου 1, 2012

Να γίνω η οριστική ετερότητα;

Στην υποτακτική;

Όπου ακούω για διαφορετικότητα το βάζω στα πόδια

Όπου μιλούν για ετερότητα κάποιο νέο φασιστικό κανόνα μαγειρεύουν

Διαφορετική από τι; Διαφορετικός από ποιον κανόνα;

Δεν έχω διάφορο

Δεν θέλω να αλλάξω τίποτα και γι’αυτό είμαι δέκτης κάθε πιθανής αλλαγής

Και μουνί να έβαζα ανάμεσα στα πόδια πάλι το ίδιο θα ήταν

Και γιατί να βάλω λοιπόν μουνί;

Τόση ενασχόληση, και τα δικά μου φλέγοντα σε αναστολή

Θα αρχίσουμε να γλείφουμε το δέρμα μας μόνοι μας σαν τις γάτες ή σαν τους ταξιδιώτες στα τρένα του Φαρενάιτ 451

Είμαστε ένα, ακόμα να το καταλάβεις;

Για κάθε προσωπικό Έβερεστ υπάρχει μια συλλογική άβυσσος

Κάθε μέρα είμαι πιο ξένος με τους δικούς μου, πιο οικείος με τους άλλους

Γιατί οι δικοί μου έκαναν την οικειότητα σημαία ενώ οι άλλοι κρατούν παντιέρες

Πόσο μικρός μικρός δείχνεις στο φόντο της προσωπικής σου στρατηγικής

Ντρέπομαι για σένα μα σιωπώ ώρες ώρες από επίκτητη ευγένεια

Ή από ανάγκη συσσώρευσης δυνάμεων

Κράτα τις μικρές σου ερωτήσεις, τώρα δίνω τις μεγάλες απαντήσεις

Έχω άνθρωπο δίπλα μου

Και όλα είναι καλά για τον χρόνο τον δίσεκτο

Όλα πρέπει να μείνουν ίδια για να αλλάξουν

Τα άλλα είναι υστερόβουλοι πειραματισμοί

Στο μετρό για την πορεία. Δεξιά κάθονται δύο δημόσιες υπάλληλοι. Αριστερά κάθονται δύο ιδιωτικές υπάλληλοι. Οι δημόσιες φαίνονται γνήσιες κοψοχέρισσες πασόκες φορτωμένες με όλον τον πολιτισμικό οχετό που τώρα πια έχει ανοιχτεί σε κοινή θέα. Ακριβά γυαλιά, φόρμες με στρασάκια, designer’s σπορτέξ από του Καλογήρου και μυαλό κουκούτσι. Ανάμεσα σε κουβέντες για επιδόματα θέσης ευθύνης πασάρει η μία τον μισθό της στην άλλη: 2600 και 3000 μηνιαία αντίστοιχα, προφανώς με κατιούσα τάση. Είναι η κρίσιμη στιγμή που η οπτική σάρωση που τόση ώρα έκαναν οι ιδιωτικές, παγώνει. Χώνονται μέσα στα φτηνά κασκόλ τους και σφίγγουν τα χερούλια από τις fake Louis Vuitton τσάντες τους καταπίνοντας κάτι που βίωσαν σαν ήττα και αργά ή γρήγορα θα το ξεράσουν σα μνησικακία.

Δύο όψεις ενός εγκλωβισμού σε ένα αδιέξοδο που ονομάζεται καπιταλισμός. Δύο άξονες βλέμματος που πηγαίνουν στον ίδιο δρόμο χωρίς να συναντιούνται. Η ιδεολογική αφετηρία είναι ίδια, και η αυταπάτη κοινή. Και γιατί μια πρόταση όπως αυτή του ΚΚΕ για έναν μισθό γύρω στα 1500 για όλους με εξασφαλισμένα αυτά τα αυτονόητα που σήμερα τίθενται υπό αμφισβήτηση βρίσκει μέχρι τώρα τοίχο και στις τέσσερεις; Μια απλή εκδοχή της θεωρίας των παιγνίων θα έλεγε πως οι δημόσιες θα είχαν να χάσουν, αλλά με τη σημερινή κατάσταση που οι μισθοί τους όλο πέφτουν και τα υπερεκτιμημένα σπίτια τους μένουν ανεξόφλητα στις ορέξεις των τραπεζών αυτό τίθεται εν αμφιβόλω. Από την άλλη, οι ιδιωτικές θα είχαν προφανώς να κερδίσουν και αυτό γίνεται όλο και πιο προφανές τώρα που η αυταπάτη πως μια μέρα θα βγάζουν και αυτές όσα οι δημόσιες καταρρέει παταγωδώς. Τώρα που όλες πέφτουν από διαφορετικά ύψη του γκρεμού, αλλά πέφτουν, γιατί επιμένουν στις προκαταλήψεις τους; Η δύναμη της ιδεολογικής αυταπάτης του καπιταλισμού που έχει εμποτίσει όλα τα εργατικά και αστικά στρώματα θέλει αυτό το έξτρα σπρώξιμο για να καταρρεύσει. Πρώτα ο μνησίκακος οφείλει να λύσει τα υπαρξιακά του και να απαγκιστρωθεί από τις ιδεολογικές του εμμονές και τους κοινωνικούς αυτοματισμούς για να κοιτάξει τον ‘φτασμένο’ χωρίς συμπλέγματα κατωτερότητας και να βαδίσουν μαζί στον κόσμο της δίκαια μοιρασμένης ύλης.

Φθινοπωρινό Φως

Οκτώβριος 14, 2011

Το απεχθές καλοκαιρινό φως έφυγε. Τώρα ο ήλιος ρίχνεται πλαγίως στα πράγματα. Σκιώδης και υπό γωνία αποκαλύπτει τις αλήθειες που το εκτυφλωτικό φως, το άπλετο φως, το φαφλατάδικο αφήνει στην αφάνεια. Έξω από το παράθυρο τα πράγματα είναι φωτισμένα πιο όμορφα από ποτέ. Κρίμα που δε μπορούμε να απολαύσουμε αυτή την εικόνα με την ράθυμη ενατένιση μιας τακτοποιημένης ζωής.

Τώρα στο λυκόφως της επίπλαστης ευημερίας, το σώμα αισθάνεται αδύναμο μα τα μάτια βλέπουν κάτι που δεν μπορούν να απολαύσουν, κάτι που χάνουν. Χάνουν τη στιγμή. Η στιγμή χτίζεται για να ζήσει μια στιγμή. Όμως τώρα βλέπουμε τι αξίζει. Τώρα ξεχωρίζουν οι άνθρωποι οι δεμένοι στην αυταπάτη και οι άνθρωποι που έρχονταν στη γιορτή με επιφυλάξεις και οι άνθρωποι που σώπαιναν για να μη χαλάσουν τη γιορτή και αυτοί που χάλαγαν το festen με τις αλήθειες τους. Τώρα κάτω από το μαλακό φως θα μετρηθεί η σκαιότητα της επιταγής για ευτυχία και η δοκησισοφία των διαχειριστών της κόλασης και η αλήθεια των ανθρώπων της ζωής που μετρά παλμούς στον κρόταφο και ανάσες άρρυθμες στο τρέξιμο.

Κρατάω μικρό καλάθι στα μαχαίρια στο κόκκαλο και στις πομπώδεις διακηρύξεις. Η απόγνωση είναι πιο γνήσια από ποτέ. Ακόμα και η κρεμάλα έγινε λέξη θεμιτή. Κάτω από το μαλακό φθινοπωρινό φως θα μετρήσουμε τι αξίζει και τι πετάμε. Ο θάνατος με θάνατο περνάει. Και με το μπαμπάκι και με το μαχαίρι. Συμπόνια στους συμπονετικούς. Βία στους βίαιους. Και αυτό το φως με τη διαλλακτικότητα και την ευγένειά του θα τεκμηριώνει κάθε αίτημα δικαιοσύνης αιματηρό ή όχι.

Ας μη δειλάζουμε μπροστά στην Ιστορία. Το αίμα είναι το μελάνι της κι αλλού το μελάνι χύνει αίμα. Είναι θέμα ηθικής θέσης: στην πρώτη γράφεις τη ζωή σου ενώ στη δεύτερη δια-γράφεις ζωές άλλων. Το φώς ξέρει. Το αίμα ξέρει.

Πόνος lab

Οκτώβριος 6, 2011

Μέσα στο βαγόνι του μετρό κάθεται απέναντί μου.

Σπασμένα, στουμπισμένα μισά νυχάκια σε δαχτυλάκια που κρατούν τον Ριζοσπάστη.

Όψη όλο και πιο σπάνια. Εργατική και διανοούμενη. Σοφή και πονεμένη.

Τα νύχια είναι βγαλμένα σε κάποια από αυτές τις διαδικασίες: στη  μηχανή της παραγωγής ή στη μηχανή της πολιτικής.

Σε κάποιο βασανιστήριο ή σε μια δουλειά βασανιστήριο.

Και εκεί σκέφτομαι το αδιαπραγμάτευτο κεφάλαιο του πόνου.

Του βιώματος του πόνου.

Τι μπορεί να του πει κάποιος και να μην του ακουστεί ελαφρύ;

Γιατί μια ζωή οι μπάτσοι αυτού του κόσμου μέσα ή έξω από το δέρμα μας να παράγουν τον ανθρωπιστή, τον κομμουνιστή μέσα από τον πόνο;

Από την άλλη ο πόνος είναι δρόμος χωρίς γυρισμό.

Αυτά τα υποκείμενα παράγει σήμερα και η νέα ιδιότυπη χούντα του ΓΑΠ. Με τον δυσβάσταχτο πόνο για γενιές και γενιές.

Νέους ανθρώπους χωρίς γυρισμό από τον πόνο και τη δίψα για δικαιοσύνη.

Χάνσελ και Γκρέτελ χωρίς ψιχουλάκια.

Κι αν ο πόνος είναι η αποφατικότητα, η βία γίνεται η κατάφαση.

Σε ένα τέτοιο περιβάλλον η ‘ανθρωπιστική αριστερά’ είναι ένα ουτοπικό κατασκεύασμα στα γραφεία των εχθρών κάθε ανθρωπισμού και κάθε αριστεράς.

Κάτι για να περνούν την ώρα τους τα παιδιά.

Μένει ο πόνος να γίνει ωριμότητα και ρεαλισμός.

Μη φοβάσαι τόσο πολύ πια τον εαυτό σου.

Άκου τον πόνο και θα σου πει ιστορίες, σαν αυτά τα δαχτυλάκια χωρίς γυρισμό.

Πολύ αραιά σου γράφω πια. Βλέπω τα καλοκαίρια τους και καθόλου δεν μοιάζουν με των περιοδικών και των φιλμ. Έχουν ιδρώτα από καύσωνα, αγωνία, αβεβαιότητα και ματαιότητα. Να οι εικόνες του μέσα από τα μάτια μου:

01. Οι όλο και πιο άδειες βιτρίνες καθώς ανεβαίνεις τη Φιλολάου

02. Θορυβώδεις ταχύτητες με μισοπατημένους συμπλέκτες από αμάξια με νέα αγόρια ή 55άρες φρεσκοσυνταξιούχες του δημοσίου πίσω από το τιμόνι

03. Τηλέφωνα στο χωριό αν είναι όλοι καλά. Η νέα ανέχεια προκαλεί έριδες για το παραμικρό

04. Άδειασμα το πατάρι. ‘Μα τι κρατάς ρε μάνα!’

05. Τα καυτά πρωινά που ούτε πας γυμναστήριο, ούτε για μπάνιο, ούτε να δεις αν ήρθαν τα βινύλια στο ταχυδρομείο ούτε καν να πληρώσεις κανέναν από τους λογαριασμούς που συσσωρεύονται

06. Κατήφεια σε όλο το κέντρο από Παγκράτι μέχρι Πατήσια. Μόνο οι λούμπεν στα τρόλεϊ φαίνεται να περνάνε ακόμα καλά. Η ιδέα για επιστροφή αναβάλλεται

07. Δύο τζάνκια απέναντι από το κάτω μέρος της πλατείας των Εξαρχείων. Τον Αύγουστο όλα επιτρέπονται (;)

08. Αργά το βράδυ, οι αργόμισθοι αμούστακοι μπάτσοι της φρουράς του υπουργείου πολιτισμού να συζητάνε για τα αναβολικά που θα χτυπήσουν

09. Η ίδια συνομοταξία γενετικά τροποποιημένων που φουσκώνει και ξεφουσκώνει στο γυμναστήριο σε διάστημα τριών ημερών. Στα αποδυτήρια σου κουνάνε τον πούτσο τους για αντιπερισπασμό της πουστόκαυλάς τους

10. Οι προθήκες δίσκων των μαγαζιών μοιάζουν σαν τη μέρα της μαρμότας: Ένα μήνα μετά δεν έχει μετακινηθεί ούτε ένα κομμάτι.

11. Η Μαριέττα Χρουσαλά επανακάμπτει -σε κάθε στάση- μετά τα ξεκωλιαριλίκια στο Αβέρωφ σαν stepford wife σε κωστοπούλειο εξώφυλλο, σαν δώρο μαζί με αντηλιακό, πετσέτα, μπικίνι και φορεματάκι

12. Η παραλία Αναβύσσου λίγο πριν το φαστ τρακ,  με πάνω από 50% των λουόμενων να είναι παιδάκια από αυτά που ευδοκιμούν μόνο στην Ελλάδα που έχουν το κουμπί του ουρλιαχτού μόνιμα στο ΟΝ

13. Νεκταρίνια, νεκταρίνια. Παντού νεκταρίνια. Μα τι έγιναν τα βερίκοκα;

14. Όταν φεύγεις από το Carrefour νομίζεις ότι επιστρέφεις από τον πόλεμο, όταν φεύγεις από τον Σκλαβενίτη νομίζεις ότι επιστρέφεις από το σούπερ μάρκετ

15. Η Άννα Διαμαντοπούλου να μηχανορραφεί νεοφιλελεύθερα τον Αύγουστο σαν τα ποντίκια στο κελάρι

16. Στην αγγλόφωνη Athens News 8 στους 10 τουρίστες βρίσκουν την Αθήνα εξαιρετική και εξαιρετικά άνετη χωρίς τα ταξί. Στις τηλεοράσεις λυσσομανά ο κοινωνικός αυτοματισμός κάθε χοντροκώλας ελληνοαμερικάνας.

17. Σε αγαπώ Amy, αλλά πραγματικά ήσουν μια ταλαντούχα εκδοχή της Vicky Pollard

18. Ματαιοδοξία είναι να δέχεσαι να κρατήσεις την καυτή πατάτα μόνο και μόνο για να στρέψεις την προσοχή πάνω σου. Όταν η καυτή πατάτα γίνεται πυρωμένο κάρβουνο τότε η ματαιοδοξία παίρνει ένα άλλο μοναδικό όνομα: Ευάγγελος Βενιζέλος

19. Για πόσο ακόμα θα πιστεύουν ότι τα αστικά λεωφορεία της Αθήνας είναι ‘καινούρια’ σαν τις γεροντοκόρες που αρνούνται να δουν ότι η προίκα τους γάριασε; Στα διπλά λεωφορεία ο κλιματισμός τάχα λειτουργεί και όλα τα παράθυρα είναι ανοιχτά

20. Όσο και να το χτυπήσεις, όσο και να το ακούσεις, όσο και να το πληρώσεις, το καρπούζι είναι λαχείο

21. Κάθε μέρα περιμένεις η Αθήνα να αδειάσει τον Αύγουστο όπως τότε και κάθε μέρα είναι πιο γεμάτη: Πανεπιστημίου, Σταδίου, 11 το πρωί, αθηναίοι και τουρίστες. Όποιος είπε ότι το κέντρο είναι νεκρό βλέπει ειδήσεις στο Mega. Ωστόσο η ποσότητα δεν αντισταθμίζει την ποιότητα (βλέπε 06)

22. Ο ανταγωνισμός είναι αμείλικτος. Η τελευταία ελπίδα για μεροκάματο φαντάζει πολύ δύσκολη. Οι τραβεστί της λεωφόρου Καβάλας έχουν γίνει και πολύ μουνάρες. Οι νταλικέρηδες  που προσπαθούν να κάνουν οικονομία από τα διόδια και χωρίς κλιματισμό στην καμπίνα μένουν να ξερογλείφονται

23. Ξέρω μια παραλία κοντά στην Αθήνα, όχι κανένα κρυμμένο μυστικό, που όταν βυθίσεις τα χέρια σου στα βότσαλά της βγαίνει η ανταρκτική. Ψάξε βρες την

24. Όσες havaianas κι αν πάρεις αν δε μάθεις να περπατάς σαν άνθρωπος μια ζωή στραβοπατημένες θα καταλήγουν

25. Τόσο άχρηστο χαρτί στα πρακτορεία τύπου. Μπορεί η τηλεόραση να είναι ο πάτος αλλά και τα περιοδικά είναι ο απόπατος: 10 λεπτά ψάχνεις σαν το μαλάκα και τελικά δε παίρνεις τίποτα

26. Επιτέλους κάηκα από τον ήλιο μετά από χρόνια! Σ’ ευχαριστώ bepanthol

27. Πως αισθάνεσαι που ένα μήνα αφού το αγόρασες τώρα το βρήκες στοίβες στο 1/3 της τιμής;

28. Bon Iver: το καλύτερο past-future-retro χαρμάνι για το καλοκαίρι του 2011

29. Να μην ξεχνάς να ταΐζεις και να ποτίζεις τα αδέσποτα γατιά της γειτονίας. Ακόμα και με την πιο φτηνή κονσέρβα είναι τόσο ευτυχισμένα

30. September’s not so far away. Hola chicos del verano