Τω αγνώστω Αμφιαράω

Οκτώβριος 5, 2006

 

sfag.jpg

Έπρεπε να θυσιάσω ένα κριάρι και ύστερα να κοιμηθώ πάνω στη προβιά του στο χώρο της στοάς του Αμφιάρειου. Τότε ενδεχομένως να έπαιρνα χρησμό από τον χθόνιο θεό για τα ενάντια του βίου μου. Κάποιους αιώνες αργότερα περιφέρομαι στα ερείπια αναζητώντας την μυστηριακή δύναμη αυτής της παγανιστικής ποίησης. Μια καρδιακή ανάσα από το νεκροκρέβατο της ιστορίας. Άφησα τον τετριμμένο λόγο στη δυτική είσοδο για να ζήσω τον ολιστικό και ζωογόνο περίπατο από τα οικήματα, την αγορά, τα λουτρά, τη στοά, το θέατρο, τα αγάλματα ως την κλεψύδρα, τον βωμό και τον ναό. Το μαντείο υπήρξε. Οι ενύπνιες αναζητήσεις μου άκαρπες μιμήσεις πράξεως.

blo.jpg

Κάθε αγνωστικιστής θέλει έναν θεό να τον κοιτάξει στα μάτια και να συνομιλήσει μαζί του μέσα από βλεννώδεις οδούς. Η τιμωρία του είναι το ανέφικτο. Η εποχή μας έριξε σε μια πολιτική θρησκεία που εφευρίσκει ενοχές για τον εαυτό της. Καμιά θεραπεία. Μπρος ορθός λόγος και πίσω χριστιανισμός. Και στη μέση τα πραγμοποιημένα εξαμβλώματα που καλούμαστε να ανεχθούμε καθημερινά: χρήμα, εξαπάτηση, ατομικισμός, εξουσία, εγωισμός, ασθένεια. Στον άγνωστο λοιπόν. Είτε Έρωτα, είτε Αμφιάραο, είτε Θάνατο.

amfiareio.jpg

 

 

eo1.jpg

Οι μετακινήσεις στις εθνικές οδούς έχουν αυτές τις μέρες την τιμητική τους. Με ανάλογους ρυθμούς συσσωρεύεται και ο τρόμος της ασφάλτου, που όταν δεν εξαργυρώνεται σε δυστυχήματα μετουσιώνεται σε ανομολόγητες και ατυχείς νευρώσεις. Γιατί ενώ είναι διαδεδομένο να κουβεντιάζουμε τους φόβους μας για το αεροπλάνο, φαντάζει παράταιρο να συζητάμε για το σφίξιμο στο στομάχι και την εξάντληση από την εγρήγορση που μας προκαλεί το αυτοκίνητο στην εθνική οδό. Δεν είναι οι στατιστικές που και πάλι μας φέρνουν πρώτους σε θανάτους από τροχαία δυστυχήματα, δεν είναι οι πανθομολογούμενα άθλιοι ελληνικοί δρόμοι, δεν είναι η συμπλεγματική οδική συμπεριφορά των περισσότερων ελλήνων οδηγών˙ είναι το βίωμα.

eo2.JPG

Όσες φορές κι αν έχω ανέβει σε αεροπλάνο δεν έχω νιώσει το αίσθημα του θανάτου που μου δίνει η θέση του συνοδηγού στο περίφημο πέταλο του Μαλιακού. Ανεξάρτητα από την εμπειρία και την ικανότητα του οδηγού, οι αστάθμητοι παράγοντες των υπόλοιπων οδηγών με τις παράδοξες επενδύσεις που έχουν κάνει στα αυτοκίνητά τους και των δρόμων της μιάμισης λωρίδας ανά κατεύθυνση χωρίς στηθαίο, φωτισμό, διαγραμμίσεις και ανακλαστικά σε πάνε ένα ταξιδάκι μέχρι την κόλαση. Κάθεσαι στην άκρη της θέσης και η ζώνη σε σφίγγει την ώρα που πατάς εικονικά γκάζια και φρένα. Πού και πού σχολιάζεις την κίνηση των άλλων οδηγών για να βεβαιώσεις από τις καταφάσεις του οδηγού σου ότι αυτό που ζεις είναι μια παράνοια με αντικειμενικές διαστάσεις. Όταν τελικά φτάσεις στον προορισμό σου, ρετάλι από την ψυχολογική και την σωματική κούραση, λες ότι δε θα το ξανακάνεις αλλά γνωρίζεις πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Και πάλι από την αρχή, στις ελληνικές κατ’ ευφημισμό εθνικές οδούς, όπου κάθε αγνωστικιστής για λίγα δευτερόλεπτα θα δει τον θεό του.

eo3.jpg

Η σημαντικότερη έκθεση σύγχρονης ελληνικής τέχνης για φέτος συμβαίνει στην περιφέρεια. Στην πόλη των Τρικάλων, στις πολύ όμορφες εγκαταστάσεις του Μύλου Ματσόπουλου, μπορεί κανείς να θαυμάσει τα εκθέματα της συλλογής Μπέλτσιου… με λίγη τύχη.

exoxh.JPG

Ξεκίνησα το ταξίδι μου στις 8:50 το πρωί με ένα τρένο γεμάτο όρθιους επιβάτες. Ευτυχώς είχα προβλέψει να βγάλω εισιτήριο 3 μέρες νωρίτερα -στην εξευτελιστική τιμή των 10,60 ευρώ- και έτσι είχα εξασφαλίσει θέση στο παράθυρο. Δεδομένων των τιμών του πετρελαίου και των διοδίων καθώς και των εξαιρετικά βελτιωμένων υπηρεσιών των ελληνικών σιδηροδρόμων, είναι ανοησία να ταξιδέψεις με άλλον τρόπο.

Τέσσερις ώρες μετά, εγκατέλειπα τον παραδείσιο κλιματισμό του τρένου για να πατήσω το πόδι μου σε μια πόλη που έβραζε σαν καμίνι. Αργότερα έμαθα ότι τα μαγαζιά εκεί κλείνουν στις 13:30. Απόλυτα δικαιολογημένο. Οι οιωνοί δεν ήταν με το μέρος μου.

exoxh-1.JPG

Φτάνοντας στην έκθεση, η οποία είναι πολύ κοντά στον σταθμό, με ενημέρωσαν πως ανοίγει στις 9 το βράδυ ‘λόγω των βιντεοπροβολών που θέλουν σκοτάδι’. Και εγώ ο ανόητος καλομαθημένος Αθηναίος που έφαγα τα νιάτα μου στις σκοτεινές αίθουσες των γκαλερί και των μουσείων τώρα έτρωγα την μεγαλειωδέστερη καλλιτεχνική πόρτα της ζωής μου. Δυστυχώς, έπρεπε να αναχωρήσω νωρίτερα και έτσι έμεινα με την Kodak στο χέρι…

exoxh-2.JPG

Ηθικά διδάγματα:

Δεν είναι μια έκθεση για περαστικούς. Για να την δεις θα πρέπει να διανυκτερεύσεις στην πόλη. Υποτίθεται ότι θα τελείωνε στις 30 Ιουλίου, αλλά μου είπαν ότι θα πάρει παράταση.

Μην διανοηθείς να κυκλοφορήσεις στα Τρίκαλα πριν το σούρουπο, γιατί απλά θα βρουν το αφυδατωμένο σαρκίο σου να κείτεται στις όχθες του Ληθαίου.