ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ 2.0 (ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ ΙI)

Ιανουαρίου 10, 2011

Ο Τόμας το 1997 ακρωτηρίασε το αριστερό του πόδι. Ο Τόμας το 2003 ακρωτηρίασε το αριστερό του χέρι. Ο Τόμας το 2006 έκοψε το πεός του. Ο Τόμας το 2009 ακρωτηρίασε περαιτέρω πάνω από το γόνατο το αριστερό του πόδι. Ο Τόμας το 2010 έκοψε τον παράμεσο που του είχε απομείνει. Ο Τόμας αυτοακρωτηριάζεται και οι γιατροί προστρέχουν για να σώσουν τη ζωή του. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που επιθυμεί ο Τόμας.

Οι ‘φίλοι της ελευθερίας’ υποστηρίζουν πως όπως δεν υπάρχουν κοινωνία και υποδείγματα συμπεριφοράς, δεν υπάρχει επίσης ούτε καν ένα χαλαρό διάνυσμα ‘φυσιολογικού-παθολογικού’. Η έλλειψη των ψυχικών δομών της ταύτισης στα φιλελεύθερα ερπετά τα παρωθεί να απορρίπτουν οποιαδήποτε ερμηνευτική μοιάζει να μην έχει αντικείμενο στα μάτια τους. Από την ψυχολογία κρατούν μόνο ό,τι έχει να κάνει με νευροεπιστήμες και στην καλύτερη περίπτωση εφευρίσκουν προσεγγίσεις όπως η ‘βιοηθική’ για να έχουν τα τμήματα εταιρικής κοινωνικής ευθύνης των μελλοντικών πολυεθνικών κάτι να ασχολούνται. Για τους ‘φίλους της ελευθερίας’ όλα τα άλλα είναι ‘παρωχημένες ηθικές θεωρίες’.

Το σωματικό μοντάρισμα είναι η αποθέωση της αυτοδιάθεσης και της θέωσης του ατόμου. Κάθε σώμα γίνεται η ατομική αδιαπραγμάτευτη θρησκεία του ατόμου που περιέχει. Αυτό που αποσιωπούν βέβαια οι ‘φίλοι της ελευθερίας’ είναι πως μια τέτοια θρησκεία αντλεί πόρους από τα σοσιαλιστικής υφής κράτη πρόνοιας του περασμένου αιώνα που επιβιώνουν ακόμα, συχνά εξυπηρετώντας πλέον λειτουργίες αλλότριες που υποβάλλονται από τους ίδιους τους φιλελεύθερους στην διαδικασία διασυρμού και αποδόμησης των δημόσιων αγαθών. Ελλείψει αυτής της πρόνοιας ο Τόμας θα αυτοεξοντωνόταν αν δεν είχε αρκετούς πόρους για να πληρώσει τους γιατρούς. Η εξίσωση θα ήταν περίπου έτσι: δικαίωμα στον αυτοακρωτηριασμό έχουν μόνο οι έχοντες πόρους, τους οποίους οι νεόι γιατροί απαλλαγμένοι από ηθικές μπαναλαρίες και επιστημονικές δεοντολογίες θα μπορούσαν να τους βοηθήσουν με το αζημίωτο να χτίσουν τον σωματικό ναό που επιθυμούν. Οι υπόλοιποι μπορούν ή να δουλεύουν -η αμοιβή είναι μια στρέβλωση που οι κοινωνιστές κόλλησαν λανθασμένα σαν λέξη δίπλα από τη δουλειά κατά τον εικοστό αιώνα- ή να πεθαίνουν ή και τα δύο ταυτόχρονα.

Ο πόλεμος για την ευγονική και τη δημογραφική ρύθμιση που έχουν κηρύξει οι ‘φίλοι της ελευθερίας’ στις σύγχρονες πόλεις επαφίεται στους ορισμούς του ‘δημόσιου’ και της ‘υγείας’. Οι σωματικές δυσμορφίες που σημειολογεί το lifestyle και o queer μεταμοντερνισμός θα παράξουν τα υγειονομικά αποπαίδια του μέλλοντος: ο λαϊκός αναβολικά απενοχοποιημένος μπόντιμπίλντερ, η ανορεξικιά πωλήτρια, ο ‘αδιόρθωτος’΄καπνιστής, ο φτωχός παχύσαρκος ‘των λιχουδιών των 99 σεντς’ θα πεθαίνουν κοιτώντας τις κλειστές πόρτες των νοσοκομείων που και οι ίδιοι λόγω της προπαγάνδας λοιδόρησαν. Πίσω από τις πόρτες θα νοσηλεύονται ‘οι ιδανικοί, υπεύθυνοι και πειθήνιοι πολίτες’ που θα αυτοακρωτηριάζονται πλουσιοπάροχα στην προσπάθεια να ακουμπήσουν τον προωθημένο μύθο του καπιταλιστικού Πραγματικού.

(συνεχίζεται…)

Share

11 Σχόλια “ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ 2.0 (ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ ΙI)”

  1. Lex_Luthor Says:

    Φοβάμαι πως θα δυσκολευτώ να χρησιμοποιήσω τα παραδείγματα σας για να πείσω τον θείο μου τον Ζαχαρία πως το Δ.Ν.Τ. δεν είναι «ευλογία» για τον τόπο.

    🙂

  2. raresteak Says:

    Τώρα που λένε αυτά που λέγαμε, είναι ευκαιρία να πούμε αυτά που θα λένε, αγαπητέ. Πάμε στ’ ανοιχτά και είναι πιο βαθιά. Άσε τους άλλους να πατώνουν…

  3. rodia Says:

    Θυμηθηκα το [προφητικο;] ανεκοδο: «Αλαντίν κόπσει ογκντόντα πόντοι»

  4. η ζωή στο σαλόνι Says:

    τα σπας -περιμένω με αγωνία τη συνέχεια

  5. faggot Says:

    δεν είμαι σίγουρος ότι καταλαβαίνω το πόιντ σου αλλά αν το καταλαβαίνω σωστά, έχω να πω τα εξής:
    συνήθως αφηγήσεις σαν αυτή που παραθέτεις για τον Τόμας που ακρωτηριάζεται κατα βούληση και διαθέτοντας πόρους όπως λες και βασιζόμενος σε ένα κράτος πρόνοιας που δεν (θα) υπάρχει έχουν να αποθεώσουν μια Φύση και να κατακρίνουν κάθετι ενάντιά της ως φιλελεύθερο καπιταλισμό, γνωστή θέση και αγαπημένη ανάμεσα σε (ακρο)αριστερές και (ακρο)δεξιές ιδεολογίες και κοσμοαντιλήψεις…το πρόβλημα μου μ’ αυτές τις αφηγήσεις είναι πως αποθεώνοντας ακριβώς αυτή τη Φύση αφήνουν έξω απ’την κριτική το μεγαλύτερο κομμάτι του πως λειτουργεί και αρθρώνεται η κυριαρχία, για την ακρίβεια η Φύση είναι η Κυριαρχία.
    Δεν ξέρω και δεν έχω γνωρίσει από κοντά κανέναν σαν τον Τόμας,αν θες δεν έχω ιδέα τι μπορεί να τον οδήγησε σε αυτή την απόφαση και το να πετάω πέντε αφηρημένες βαρύγδουπες έννοιες για να εξηγήσω την όλη φάση του με ξενίζει…έχω συναναστραφεί όμως τυφλούς, ανθρώπους με αναπηρίες που καθόλου η κατηγοριοποίησή τους στο «παθολογικό» δεν αμφισβητείται ούτε από το κράτος ούτε απ’ την κοινωνία αντίθετα ζουν μέσα σ’αυτό και συνεχώς τους υπενθυμίζεται σαν το όριο της κοινωνικής και ατομικής τους δράσης, έχω επίσης συναναστραφεί αδερφές, θηλυπρεπείς, μπουτσς λεσβίες και τρανς και είμαι κι εγώ ο ίδιος αδερφή και πάλι τα όρια του σώματός μου, των δυνατοτήτων μου σαν υποκείμενο συλλογικά και ατομικά μου υπενθυμίζονται συνεχώς από μια κυρίαρχη ιδέα περί αρτιμέλειας και υγείας στην οποία έχω εκπαιδευτεί από μικρός από όλους ανεξαιρέτως τους θεσμούς. Θα πρότεινα λοιπόν αντι να κοιτάζεις επικριτικά στον όποιον «σακάτη» ή «ανώμαλο» που όπως λες παρήγαγε το φιλεύθερο λάιφσταιλ να κοιτάξεις και να δεις κριτικά τι λέει αυτό το λάιφσταιλ και αυτή η φιλελεύθερη δημοκρατία κι αυτό είναι ακόμα το ίδιο -και σε καιρούς κρίσης- είναι η αρτιμέλεια, είναι ο γυμνασμένος δυναμικός άντρας, δίπλα στην εύθραυστη γυναίκα, είναι το παραγωγικό σώμα ακόμα πιο αυστηρά οριοθετημένο…

  6. raresteak Says:

    …και τώρα είναι η στιγμή που πρέπει να υψώσω το χέρι της καρδιάς και να δηλώσω πίστη στο προ-Butlerικό queer ευαγγέλιο των κοινοτοπιών…

    η Ηγεμονία παράγεται κοινωνικά και ταξικά (Γκράμσι) και μάλλον γι’ αυτό θα έπρεπε να συζητάμε και όχι για την Κυριαρχία. Το ζητούμενο της Φύσης μάλλον είναι ένας πιασάρικος μανιχαϊσμός που μάλλον η αναγκαστική επαφή σου με την τρωγλοδυτική ελληνική πραγματικότητα σε παρωθεί να τον επικαλείσαι τυχαία. Είναι δε αστείο να το κάνεις αν έχεις παρακολουθήσει λίγο το συγκεκριμένο μπλογκ.

    Η θεματική που έχω ανοίξει έχει να κάνει με την αντιστρόφως ανάλογη σχέση της εμπέδωσης του πολιτικοοικονομικού συστήματος του φιλελευθερισμού με το πλήθος των ελευθεριών επιλογής που έχει ένα άτομο. Ο φιλελευθερισμός είναι ένα τεράστιο οξύμωρο και τίποτα άλλο.

    …και πραγματικά γιατί το σώμα του Τόμας να είναι ένα δυνάμει παραγωγικό σώμα σε άρνηση και όχι ένα δυνάμει επαναστατικό σώμα σε άρνηση; με απογοητεύει πραγματικά ο αποφατικός τρόπος που χτίζουν τη ταυτότητά τους κάποια queer υποκείμενα. Μου θυμίζει το κλασικό ρητό: to cut my nose to spite my face

    Σε κάθε περίπτωση, ο αναστοχασμός δε βλάπτει ούτε απειλεί την αυτοδιάθεσή μας. Αυτό που βλάπτει είναι η προσήλωση σε ιερές πρακτικές: η μετάβαση από την θρησκεία της Φύσης στην θρησκεία της αυτοδιάθεσης του σώματος είναι μια δράση-αντίδραση ευλάβειας. Όσο με αφορά δηλώνω άθρησκος, βλάσφημος και απόλυτα απείθαρχος. Και μάλλον σακάτης άνευ υποκουλτουριακής σκέπης.

    bless you

  7. faggot Says:

    χμ, ίσως να μην είμαι άξιος αναγνώστης αυτού του μπλογκ λοιπόν… η αλήθεια είναι ότι δεν με έχει απασχολήσει ιδιαίτερα η διαφορά ανάμεσα στην Ηγεμονία και την Κυριαρχία…ίσως απ’την πολύ επαφή με τρωγλοδύτες(;) ούτε ο Γκράμσι με έχει απασχολήσει…και βασικά το μπλογκ σου το παρακολουθώ συχνά πυκνά εδώ και καιρό και μου χουν αρέσει κάποια ποστ σου, το συγκεκριμένο βασικά δεν μ’άρεσε και επειδή ήταν θεαματικά ακατανόητο και επειδή νομίζω πως όντως έπιασα ένα πόιντ του κειμένου-όπως επιβεβαίωσες με την απάντησή σου- στο οποίο διαφωνώ κάθετα και σου έγραψα γιατί. Μου τη δίνει όταν μου απαντούν ως εκπρόσωπο οποιουδήποτε ευαγγελίου ή σκέπης αλλά δεν πειράζει…λες λοιπόν μεσα σε όλο αυτό το λογύδριο που με βάζει στη (θεωρητική) θέση μου «γιατί το σώμα του Τόμας να είναι ένα δυνάμει παραγωγικό σώμα σε άρνηση και όχι ένα δυνάμει επαναστατικό σώμα σε άρνηση;» ενώ εγώ δεν έθεσα καν ένα τέτοιο δίλημμα αφού σου είπα πως δεν ξέρω καν τη φάση του Τόμας περαν των τριών μη ικανοποιητικών αράδων που εξέθεσες και επίσης δεν έχω γνωρίσει κανέναν Τόμας στην (ποταπή,υποκουλτουριάρικη κτλ) ζωή μου, ουσιαστικά σου είπα πως κάνεις πολύ χρηστικά τις δικές σου ιδεολογικές ή γουατέβερ προβολές πάνω στην ιστορία του…απο κει και πέρα δεν θα μπω στη συζήτηση ποιο είναι επαναστατικό σώμα ούτε με ενδιαφέρει να το οριοθετήσω και να το φτιάξω, προτιμώ να αρνούμαι το παραγωγικό σώμα που είναι το κυρίαρχο κοινωνικά και πολιτικά…
    δεν θα αντιπαρατεθώ περαιτέρω ποιος έχει τα καλύτερα θεωρητικά εργαλεία και ποιος τις περισσότερες πιο ουάου (ιντερνετικές)ταυτότητες και άλλωστε το ότι έγραψα κόμμεντ σε έναν αναστοχασμό αποσκοπεί και όχι σε διαγωνισμό ναρκισσισμών.

  8. Το Λαγωνικό Says:

    O Τόμας έχει σίγουρα την ελευθερία να αυτοδιαθέτει το σώμα του, νομίζω όμως ότι ο Τόμας είναι για τα «σίδερα».

  9. raresteak Says:

    χμ… από τον queer φονταμενταλισμό στην προ-Foucault ιδρυματοποίηση/κανονικοποίηση. Μου κάνει κάποιος πλάκα ή πραγματικά δεν μπορείτε να κάνετε μια συζήτηση έξω από το κουτί;

  10. Gilletina Says:

    Καπιταλισμός-αλλοτρίωση-διαστροφή (της ελευθερίας, χωρίς παρεξήγηση)

  11. βλχ Says:

    Το πόδι πάντοτε έμοιαζε με ξένο σώμα, το πέταξε
    ο πούτσος τον ενοχλούσε, τον έκοψε
    και το χέρι που δεν του άνηκε, το άφησε.
    (Lifestyle?…lol)


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: