ALWAYS TRUST YOUR GUT!

Μαΐου 8, 2010

Οι φίλοι με λένε ορθολογιστή.

Δικαιούμαι λοιπόν αυτή την επίκληση στο συναίσθημα. Στο ένστικτο.

Για τους χαμένους της Marfin ξύπνησαν οι μικροαστές κοιμώμενες.

Όλα και όλους τους έθεταν εκτός του βασιλείου τους.

Η παραμικρή παρέκκλιση βρισκόταν σε ένα limbo μίσους και ανοχής:

Ομοφυλόφιλοι γιοί. Λεσβίες κόρες. Οροθετικοί ανιψιοί. Φυλακισμένοι θείοι. Χωρισμένες νύφες.  Μουσουλμάνοι γείτονες. Αλβανοί υπάλληλοι. Μαύροι μικροπωλητές. Αντιεξουσιαστές. Νέοι διανοούμενοι μπλοκάκηδες. Όλοι στο δικό τους περιθώριο.

Τα περιοδικά που διάβαζαν τους έλεγαν το ίδιο: οι φυλές της πόλης που εξειδικεύονται μέρα με τη μέρα μέχρι το κουτάκι του ενός ατόμου-θεατή της ζωής.

Τώρα αναζητούν κοινές αναφορές, όχι στις τάξεις, στα εισοδήματα, στον πολιτισμό. Σε μια κοινωνία που μεθοδικά έχουν διαλύσει ψάχνουν κοινωνία. Μάταια.

Ο εθνικισμός συμπλέκεται με την εταιρική κουλτούρα: ‘όλοι θα μπορούσαμε να δουλεύουμε την ώρα που κάνουν απεργία οι άλλοι -οι άπλυτοι αριστεροί- με ένα ελληνόπουλο (sic) στη κοιλιά μας και να μας κάψουν’. Απίθανη εικόνα…

Οι τηλεοράσεις εν μία νυκτί από το εθνικό σκουπιδοξεπαρτάλιασμα το έριξαν στο αντιδραστικό πένθος.

‘Τώρα που σηκώνουν κεφάλι τώρα θα στείλουμε φιρμάνι: Πένθος,  the last frontier’.

Και αναρωτιούνται, οι ίδιοι οι δημιουργοί της διαίρεσης, του αποκλεισμού και του κοινωνικού tagging φρονημάτων: ‘Γιατί οι 16άρηδες έκαναν τον Δεκέμβρη και δεν αντιδρούν τώρα;’

It’s their gut dear. Their gut.

Γιατί μια κοινωνία που έχει εθιστεί να ζει και να πράττει με είδωλα και τοτέμ, δεν έχει να δώσει βλέμμα ταύτισης στα παιδιά της.

Πώς να ταυτιστεί ο 16άρης με τον απόλυτο τρόμο; Να χαλάς μια ζωή σε αλλοτριωτικές σπουδές με όνειρο να δουλέψεις σε μια αλλοτριωτική δουλειά κάτω από ένα αυταρχικό αφεντικό.

Το gut του 16άρη δε χειραγωγείται από το πανεθνικό τηλεοπτικό κολαούζο. Τώρα η τηλεόραση μοιάζει πιο ψεύτικη και πιο απομονωμένη από την αληθινή ζωή παρά ποτέ.

Καμία ψυχική προβολή δεν συνδέει τους ζωντανούς με τα ζόμπι. Ο μόνος θρήνος είναι μεταξύ των ζόμπι. Σαν μομφή για την ίδια τους τη φύση. Κι ύστερα σιωπηλή διαμαρτυρία δήθεν από επιλογή αγωγής και όχι σαν άλλοθι παραίτησης από κάθε ικμάδα ζωής και συναισθήματος.

Η κυριαρχία έχει επίσημα εκχωρηθεί. Το σύνταγμα και οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες έχουν γίνει κουρέλι σε κοινή θέα και άνευ τύψεων. Η φτώχια είναι κυβερνητική επιλογή. Αυτό είναι πόλεμος.

Κανένα νεκρό σώμα στον πόλεμο δεν μένει εκτός του πεδίου του πολιτικού.

Αυτά τα σώματα ίσως απελευθερώθηκαν από την στρεβλή τροχιά τους, από την ξοδεμένη ζωή τους. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, φυσικά ή μεταφυσικά.

Κι αν έμαθα κάτι από την αμόλυντη ψυχή των 16άρηδων, αυτή την τόσο κοντινή που νοσταλγώ, είναι αυτό:

Always Trust Your Gut!

Ούτε κεριά. Ούτε δάκρυα από το μπαλκόνι μου.

[Υ.Γ. Προβοκάτσια; Ναι. Συκοφάντηση του αγώνα; Ναι. Αλλά αυτό είναι θέμα για ένα άλλο ποστ]

Share

One Response to “ALWAYS TRUST YOUR GUT!”

  1. Gilletina Says:

    «…να καείτε μουνάκια»

    Κανένα πένθος για στελέχη του πάνω ορόφου γύρω απο το γραφείο του αφεντικού.
    Αν κάηκε και κανένας αθώος, ας πρόσεχε, ας αγωνιζόταν, ας προφύλασσε τον εαυτό του απο τα σκάγια.
    Δεν μπορείς να είσαι ανέμελος και να γράφεις όσους πνίγονται στα αμπάρια όταν το αφεντικό σου τους κλειδώνει και την πόρτα.
    Γλύφτες απεργοσπάστες γιαπάκια νεοφιλελευθεράκια, εργάτες wannabe αφεντικά: ΚΑΝΕΝΑ ΕΛΕΟΣ ΚΑΝΕΝΑ ΔΑΚΡΥ.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: