Ήταν σαφές: με τον νέο νόμο για τις προσλήψεις -οι οποίες περνούν όλες μέσα από τον μηχανισμό του ΑΣΕΠ- το ΑΣΕΠ δεν μπορεί να εγκρίνει θέσεις ΠΕ διοικητικού-οικονομικού ορισμένου χρόνου, καθώς αυτές οι θέσεις θεωρείται ότι καλύπτουν πάγιες ανάγκες και εξυπηρετούνται από μόνιμο προσωπικό. Ταυτόχρονα το πάγωμα προσλήψεων μόνιμου προσωπικού για τα επόμενα χρόνια ουσιαστικά καθιστά απόλυτα ανενεργή την κατηγορία ΠΕ διοικητικού-οικονομικού.

Στα Νέα της Τρίτης είδαμε να ανακοινώνονται εκατοντάδες τέτοιες θέσεις ορισμένου χρόνου για τα ασφαλιστικά ταμεία -αίτημα από το Υπουργείο Εργασίας (!!!)- προς έγκριση από το ΑΣΕΠ. Τι είναι πάλι τούτο; Ποιος κερνάει και ποιος πίνει; Βραχύβιες ελπίδες που προφανώς δεν θα πραγματωθούν ή μακροπρόθεσμες νομότυπες παρεκτροπές; Το ΑΣΕΠ θα δώσει το πράσινο φως σε μια τέτοια καταφανή παρεκτροπή;

[Νομικός δεν είμαι και η σύντομη έρευνά μου δεν ήταν πολύ παραγωγική. Αν κάποιος γνώστης έχει πρόσβαση στις εγκυκλίους και στα πιθανά παραθυράκια που έχουν παρακαλώ να σχολιάσει]

Share

Από την αείμνηστη Σαλάτα Εποχής

Έχουν γραφτεί πολλά για το πουλέν του νεοφιλελευθερισμού στους κόλπους του ΠΑΣΟΚ αυτές τις μέρες, από δεξιά και αριστερά. Αυτό που δεν ακούμπησε κανείς είναι αυτό που συχνά δεχόμαστε πια σαν δεδομένα διαστρεβλωμένο, όμως δεν ήταν πάντα έτσι. Μπορεί να φαίνεται λιγότερο σημαντικό, όμως η διαδικασία επιλογής του θέματος της έκθεσης στις πανελλήνιες εξετάσεις αποκαλύπτει τις στρώσεις παραδοχών ηθικής ήττας της κοινωνίας. Έτσι η επιθυμία μιας υπουργού και της κουστωδίας της να κάνει κουρέλι την εκπαίδευση διαγράφεται ακόμα και σε μια μέχρι πρότινος αδιάβλητη διαδικασία.

Οι ιδεολογικές και πραγματολογικές προκείμενες του θέματος έχουν εκτεθεί με αρκετή επιτυχία. Πώς όμως επιλέχθηκε το θέμα; Στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν, σύμφωνα με συζήτηση που έχω κάνει με μέλος επιτροπής επιλογής των θεμάτων, μαζεύονταν από το προηγούμενο βράδυ σε κοινό χώρο περίπου 15 πρόσωπα -κυρίως από τον ακαδημαϊκό χώρο- συζητούσαν και πρότειναν θέματα. Από τα συνήθως ισάριθμα θέματα επιλεγόταν με κλήρωση το ένα. Η επιτροπή διαλυόταν μετά την ανακοίνωση των θεμάτων στους υποψηφίους. Άν ανατρέξει κανείς στα θέματα των τελευταίων 30 χρόνων θα δει μια ποικιλία από θέματα, τα οποία όσο κι αν συντάσσονται με το εκάστοτε πολιτικό mainstream και όσο κι αν αντιεπιστημονικά επιβάλλουν προκείμενες ως αξιώματα -θυμηθείτε το πρόσφατο θέμα για την φιλανθρωπία επί ΝΔ- καταφέρνουν να παραμένουν σε πεδία εντός του κοινωνικού discourse.

Πόσο τυχαίο είναι να βγει από μια κλήρωση το συγκεκριμένο θέμα στη συγκεκριμένη συγκυρία; Τι έχει να πει για τη σύνθεση της επιτροπής; Είναι προφανές πως η σχετική αυτονομία του ακαδημαϊκού χώρου έχει υπεξαιρεθεί από μια στενή τεχνοκρατική ελίτ ρηχών διανοούμενων αυλικών που στέκονται σε μια σκηνοθετημένη φωτογραφική ευκαιρία με υπουργούς. Τα ονόματα έρχονται στο μυαλό όλων. Είναι συγκεκριμένοι δήθεν προοδευτικοί τύποι και τύπισσες -άλλοι οργανικοί, άλλοι διακριτικά τοποθετημένοι στην περιφέρεια της εξουσίας- οι οποίοι και οι οποίες σφυρηλατούν το προοδευτικό προφίλ τους μέσω μεθοδικά διάσπαρτων φασιστών του δημοσίου λόγου που τους κάνουν να λάμπουν μέσα στη ‘φώτισή’ τους. Για κάθε Ρεπούση υπάρχει ένας χρυσαυγίτης. Για κάθε Σώτη υπάρχει ένας αυτόνομος εθνικιστής. Για κάθε Δραγώνα υπάρχει ένας Καρατζαφύρερ. Έτσι ο κοινωνικά παραγόμενος κριτικός λόγος αντικαθίσταται από μια μεσοποιημένη νομενκλατούρα που τάχα ακουμπάει μύθους και ταμπού υπό την προστασία των πολιτικών ελίτ. Τα σκυλιά και τα αφεντικά τους.

Αν αυτή η γκρούπα διανοούμενων γλειφτών είχαν να προτείνουν από το περιορισμένο μενού τους πατάτες ψητές, πατάτες τηγανητές, πατάτες βραστές και πατάτες ογκρατέν τότε νομότυπα και νοικοκυρεμένα το θέμα που θα έπεφτε κατά τις επιθυμίες της πολυχρονεμένης  Άννας θα ήταν ένα: ΠΑΤΑΤΕΣ. There Is No Alternative. Είναι αξίωμα. Και ο κάθε υποψήφιος έχει μόνο έναν δρόμο: γέλα παλιάτσο και γράφε αν θες να δεις πανεπιστήμιο. Η διαλεκτική στα σκουπίδια. Πολυφωνία κανείς;

Share

Είναι 7 το πρωί. Η ώρα της απόλυτης αλληλεγγύης και της απόλυτης αποξένωσης. Η απόγνωση μεγαλώνει όταν έρχεται και κάθεται αυτή δίπλα μου στο παγκάκι της στάσης. Δεν είναι τα 23 χρόνια της. Δεν είναι τα στρωτά designer’s παπουτσάκια και τα skinny white jeans. Δεν είναι η διάσταση του άσπρου κοκάλινου σκελετού των γυαλιών της. Δεν είναι το iphοne της που ήδη χαράσει με τις δαχτυλιές της ημέρας. Είναι το άρωμά της: Πομπώδες, Φαφλατάδικο, Αγενές, Αποπνικτικό. Είναι από αυτά τα καινούργια που βγάζουν οι ακριβοί οίκοι προσπαθώντας παταγωδώς αποτυχημένα να αναπαράγουν μια new millennium εκδοχή της mystery allure του Chanel Νο 5 για αλλοπαρμένες κορασίδες. Απλά παρεμβατικό, χωρίς καμιά τάση, μήτε προς τη χάρη μήτε προς το statement. Ποτέ τα εσπεριδοειδή δεν ήταν τόσο raunchy.

Ανεβαίνω στο λεωφορείο. Στην μπροστινή θέση δεν κρύβει τα 50 χρόνια της το φτηνό κοκαλάκι που συγκρατεί τα ξανθά μαλλιά της. Είναι μια ακατανίκητη λεπτομέρεια που φέρει όλο το παρελθόν και όλο το παρόν στη σκηνή. Σου ορκίζομαι πως ακόμα και τώρα έτσι μυρίζουν οι γυναίκες στα λεωφορεία της Σόφιας. Τριανταφυλλόνερο για τις βουλγάρες οικειακές βοηθούς της Αθήνας.  Τόση μνήμη. Τόσο νόημα. Σαν αγκαλιά μανούλας με ancora ζακετούλα. Κλαις σαν μωρό μόλις σε πέρνουν απ’ το μπούστο της. Σε όλη τη διαδρομή παρακαλούσα να έχει κίνηση. Να σταματάει και να ξεκινάει ο οδηγός για να με λούζουν κύματα με βαλκανικούς αρωματικούς ιμπρεσιονισμούς.

Επιμύθιο: Κορίτσια αφήστε τις περίπλοκες designer’s μαλακίες, και επιστρέψτε στον οσφρητικό πουρισμό: βανίλια, musk, τριαντάφυλλο, περγαμόντο. Είναι οι τέλειες πουτσοπαγίδες. (Μα ποιά είμαι; η Μάρα Μεϊμαρίδη meets Μαριάννα Ντούβλη;)

Share

ALWAYS TRUST YOUR GUT!

8 Μαΐου, 2010

Οι φίλοι με λένε ορθολογιστή.

Δικαιούμαι λοιπόν αυτή την επίκληση στο συναίσθημα. Στο ένστικτο.

Για τους χαμένους της Marfin ξύπνησαν οι μικροαστές κοιμώμενες.

Όλα και όλους τους έθεταν εκτός του βασιλείου τους.

Η παραμικρή παρέκκλιση βρισκόταν σε ένα limbo μίσους και ανοχής:

Ομοφυλόφιλοι γιοί. Λεσβίες κόρες. Οροθετικοί ανιψιοί. Φυλακισμένοι θείοι. Χωρισμένες νύφες.  Μουσουλμάνοι γείτονες. Αλβανοί υπάλληλοι. Μαύροι μικροπωλητές. Αντιεξουσιαστές. Νέοι διανοούμενοι μπλοκάκηδες. Όλοι στο δικό τους περιθώριο.

Τα περιοδικά που διάβαζαν τους έλεγαν το ίδιο: οι φυλές της πόλης που εξειδικεύονται μέρα με τη μέρα μέχρι το κουτάκι του ενός ατόμου-θεατή της ζωής.

Τώρα αναζητούν κοινές αναφορές, όχι στις τάξεις, στα εισοδήματα, στον πολιτισμό. Σε μια κοινωνία που μεθοδικά έχουν διαλύσει ψάχνουν κοινωνία. Μάταια.

Ο εθνικισμός συμπλέκεται με την εταιρική κουλτούρα: ‘όλοι θα μπορούσαμε να δουλεύουμε την ώρα που κάνουν απεργία οι άλλοι -οι άπλυτοι αριστεροί- με ένα ελληνόπουλο (sic) στη κοιλιά μας και να μας κάψουν’. Απίθανη εικόνα…

Οι τηλεοράσεις εν μία νυκτί από το εθνικό σκουπιδοξεπαρτάλιασμα το έριξαν στο αντιδραστικό πένθος.

‘Τώρα που σηκώνουν κεφάλι τώρα θα στείλουμε φιρμάνι: Πένθος,  the last frontier’.

Και αναρωτιούνται, οι ίδιοι οι δημιουργοί της διαίρεσης, του αποκλεισμού και του κοινωνικού tagging φρονημάτων: ‘Γιατί οι 16άρηδες έκαναν τον Δεκέμβρη και δεν αντιδρούν τώρα;’

It’s their gut dear. Their gut.

Γιατί μια κοινωνία που έχει εθιστεί να ζει και να πράττει με είδωλα και τοτέμ, δεν έχει να δώσει βλέμμα ταύτισης στα παιδιά της.

Πώς να ταυτιστεί ο 16άρης με τον απόλυτο τρόμο; Να χαλάς μια ζωή σε αλλοτριωτικές σπουδές με όνειρο να δουλέψεις σε μια αλλοτριωτική δουλειά κάτω από ένα αυταρχικό αφεντικό.

Το gut του 16άρη δε χειραγωγείται από το πανεθνικό τηλεοπτικό κολαούζο. Τώρα η τηλεόραση μοιάζει πιο ψεύτικη και πιο απομονωμένη από την αληθινή ζωή παρά ποτέ.

Καμία ψυχική προβολή δεν συνδέει τους ζωντανούς με τα ζόμπι. Ο μόνος θρήνος είναι μεταξύ των ζόμπι. Σαν μομφή για την ίδια τους τη φύση. Κι ύστερα σιωπηλή διαμαρτυρία δήθεν από επιλογή αγωγής και όχι σαν άλλοθι παραίτησης από κάθε ικμάδα ζωής και συναισθήματος.

Η κυριαρχία έχει επίσημα εκχωρηθεί. Το σύνταγμα και οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες έχουν γίνει κουρέλι σε κοινή θέα και άνευ τύψεων. Η φτώχια είναι κυβερνητική επιλογή. Αυτό είναι πόλεμος.

Κανένα νεκρό σώμα στον πόλεμο δεν μένει εκτός του πεδίου του πολιτικού.

Αυτά τα σώματα ίσως απελευθερώθηκαν από την στρεβλή τροχιά τους, από την ξοδεμένη ζωή τους. Τίποτα δεν είναι τυχαίο, φυσικά ή μεταφυσικά.

Κι αν έμαθα κάτι από την αμόλυντη ψυχή των 16άρηδων, αυτή την τόσο κοντινή που νοσταλγώ, είναι αυτό:

Always Trust Your Gut!

Ούτε κεριά. Ούτε δάκρυα από το μπαλκόνι μου.

[Υ.Γ. Προβοκάτσια; Ναι. Συκοφάντηση του αγώνα; Ναι. Αλλά αυτό είναι θέμα για ένα άλλο ποστ]

Share

My Body = A Cage

1 Μαΐου, 2010

MIXTAPE NO 13

MP3/45min/192CBR/61MB

HOTFILE

SENDSPACE

01. Meet Me In The Basement – Broken Social Scene

02. Stay Lit – Holy Fuck

03. Tear – Electric Litany

04. Here – Pavement

05. Ashes In The Snow (Live) – Mono

06. Η Ώρα Ξεχάστηκε – Νένα Βενετσάνου

07. Concerto For Piano & Orchestra No 21: Andante In F Major – Wolfgang Amadeus Mozart

08. My Body Is A Cage – Peter Gabriel

[ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΣΤΟ MIXCLOUD]

Share