ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣ 6

Ιανουαρίου 30, 2010

Το λεωφορείο είναι πίτα αλλά κανείς δεν κάθεται στην άδεια θέση δίπλα του. Είναι μια κουκίδα. Θέλει να εξαφανιστεί μέσα στο πλήθος. Κοιτάζει χαμηλά. Καθώς κάθομαι δίπλα του έρχεται στη μύτη μου η γνώριμη πλέον μυρωδιά που αποπνέουν τα ταλαιπωρημένα κορμάκια των ανθρώπων που έχουν έρθει από την περιοχή της Ινδίας και του Πακιστάν στη πόλη μου. Ο αλβανός κουρέας μου έλεγε πως μυρίζουν έτσι από τα φαγητά που τρώνε. Στο μυαλό μου τρέχει μια ατομική αισθητηριακή γενεαλογία-αρχαιολογία: Αυτή η αρχικά ανοίκεια μυρωδιά -ούτε δυσάρεστη, ούτε ευχάριστη- τώρα πια είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι στο σκηνικό του έργου μου. Αγάπησα αυτή τη μυρωδιά ενός σώματος που ποτέ δεν επιθύμησα ερωτικά. Αυτό κι αν είναι έκπληξη στην πλήξη των θεών! Και τότε η κουκίδα γίνεται άνθρωπος. Και εγώ βρίσκομαι να μιλάω όχι γι’ αυτόν αλλά για τον εαυτό μου, τις βαθύτερες αισθήσεις μου, μέσα από έναν ξένο. Τον χρειάζομαι αυτόν τον ξένο για να κάνω τον ξένο εαυτό δικό μου. Την ώρα της επιφοίτησης οι υπόλοιποι, οικειοθελείς κουκίδες αυτοί πια, συνωστίζονται στην έξοδο του λεωφορείου.

Share

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: