RESOLUTION #3: ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ

Ιανουαρίου 8, 2010

Με τον θαυμαστό μηχανισμό του μιθριδατισμού τα τελευταία τριάντα χρόνια έχει καταφέρει να  επιβληθεί στη συνείδηση των πολιτών αρχικά η ανοχή και σταδιακά η αίσθηση αναγκαιότητας μιας στρατιωτικού τύπου οργάνωσης της ζωής. Οι πόλεις και οι εαυτοί μας έχουν αποικιστεί και κατέχονται από συνήθειες, εργαλεία και ανάγκες που έχουν αναδυθεί από τον στρατιωτικό βίο.

Αυτή η πορεία είναι σύμφυτη με την ανάδυση του νεοφιλελευθερισμού, ενός συστήματος που συνδέεται οργανικά με τις κρίσεις και τις έκτακτες ανάγκες. Στο πλαίσιο σκέψης του νεοφιλελεύθερου, το μοντέλο του στρατιωτικού νόμου είναι το χρησιμότερο εργαλείο καθ’ εαυτό αλλά και ως οργανωσιακό μοντέλο. Είναι χαρακτηριστικό πως στα προγράμματα κομμάτων αυτής της ιδεολογικής τοποθέτησης, ο μόνος ‘παραδοσιακός’ θεσμός που παραμένει ακλόνητος (ως υποχρέωση του κράτους) και ενισχύεται (με μετάβαση σε επαγγελματικούς στρατούς και άνοιγμα της αγοράς οπλικών συστημάτων) είναι ο στρατός. Παραβλέποντας την ειρωνεία των τίτλων που επιλέγει καθένας για τον εαυτό του, οι ανελεύθερες δυστοπίες των graphic novels που τόσο αγαπούν οι νεοφιλελεύθεροι, με τις πανίσχυρες εταιρίες που έχουν διαβρώσει κάθε έννοια θεσμικότητας και παραμένουν ακμαίες με την συνδρομή απροκάλυπτα βίαιων και πανάκριβων στρατών διαστρέφονται από ζοφερό εφιάλτη σε ζητούμενο. Τον κόσμο που προβάλουν, αυτόν τον κόσμο δημιουργούν. Η οικονομία όπως διαμορφώνεται σήμερα εμπεριέχει την πιο απόλυτη μορφή φασισμού που ενδέχεται να ζήσει ποτέ το ανθρώπινο είδος, παρούσα σε όλες τις εκφάνσεις του βίου που παύει πλέον να διακρίνεται σε ιδιωτικό και δημόσιο.

[έρχεται συνεχώς στο μυαλό μου εκείνη η σκηνή από την ταινία Billy Elliott, όπου ο Billy περπατάει μαζί με μια φίλη του στο πεζοδρόμιο και καθώς περπατάνε χτυπάνε μηχανικά τα κάγκελα μιας περίφραξης με το χέρι. Ξαφνικά η περίφραξη τελειώνει και τη διαδέχεται μια σειρά από ασπίδες μπάτσων παραταγμένων σαν σε φάλαγγα. Τα παιδιά συνεχίζουν να μιλάνε και να χτυπάνε -τις ασπίδες αυτή τη φορά- σαν να μην άλλαξε κάτι. Κάποτε οι ασπίδες τελειώνουν και συνεχίζουν τα κάγκελα. Οι ήρωες μας συνεχίζουν την κουβέντα τους χτυπώντας τα κάγκελα.]

σκηνή από το αντίστοιχο musical Billy Elliott

Αυτή η οπτική/αφηγηματική ρήξη τοποθετημένη στο χρονικό αποκορύφωμα της καταστροφής του κοινωνικού κράτους και της θεσμοποιημένης εργασίας στην Μ. Βρετανία από την Θάτσερ, υπενθυμίζει τον ρόλο των δυνάμεων καταστολής σε κάθε φιλοτεχνημένη κρίση με στόχο την νεοφιλελεύθερη αναδόμηση στα φεουδαρχικά πρότυπα. Ο στρατός εσωτερικεύεται από τα υποκείμενα σε τέτοιο βαθμό που φυσικοποιείται και δεν χρειάζεται πια να αναζητά απολογητικούς μύθους. Η αστυνομία στρατιωτικοποιείται. Η οικονομία στρατιωτικοποιείται. Η εργασία στρατιωτικοποιείται. Ακόμα χειρότερα, η γλώσσα και η σκέψη στρατιωτικοποιείται. Οι μεταφορές που έχουμε αποδεχτεί και χρησιμοποιούμε καθημερινά είναι αποκαλυπτικές: ο εργασιακός χώρος είναι ένας στίβος μάχης, η οικονομία είναι ανταγωνιστική, η ‘ευημερία’ έχει παράπλευρες απώλειες, οι lifestylistas ενθουσιάζονται με τις ‘φυλές της πόλης’. Είναι ένας καθημερινός πόλεμος που έχουμε αποδεχτεί, ένας πόλεμος σε όλες τις εκφάνσεις: από τον σώμα με σώμα πόλεμο των φυλών/φύλων μέχρι τον εξεζητημένο πόλεμο υψηλής τεχνολογίας ανάμεσα σε ασύμμετρα ανεπτυγμένα μέρη. Είναι ένας πόλεμος χωρίς ηθική, τιμή ή fair play. Είναι ο ολικός πόλεμος.

Το κράτος δεν προσφεύγει απλά πια στη βία, αλλά την κάνει συστηματικό συνομιλητή στην οργάνωση της πόλης, άλλως ειπείν στην πολιτική διαδικασία. Το δόγμα Χρυσοχοϊδη αποτελεί τον στρατιωτικό κλάδο μιας επιχείρησης ‘οικονομικής ανασυγκρότησης’ τύπου Αφγανιστάν. Τα ρούχα των μπάτσων προβάλλουν την θέληση για βία: από τα παντελόνια με την τσάκιση και τα κασκέτα, στις στολές αγγαρείας στρατιωτικού τύπου και τα προτεταμένα όπλα στο κέντρο της πόλης. Αυτή η εικόνα, παρά την λυσσαλέα προπαγάνδα από τα ΜΜΕ, ομολογεί την ήττα και την απονομιμοποίηση ενός ούτως ή άλλως ανομικού συστήματος. Γιατί ο φόβος σε αντίθεση με το επιχείρημα πάντα αφήνει τους γενναίους εκτός του βασιλείου του.

Στην εποχή των άμεσων ικανοποιήσεων διατυπώνεται συνεχώς το αίτημα για θετικές προτάσεις. Η δική μου πρόταση είναι να βγάλουμε τον στρατό από την καθημερινότητά μας. Να αφήσουμε τα μεγάλα τζιπ για τις στρατιωτικές εκστρατείες. Να μην είμαστε πειθήνιοι στις αυθαιρεσίες του κάθε μεγαλοκαραβανά-αφεντικού. Να μην περπατάμε στο δρόμο σαν να δίνουμε μάχη με αυτόν που έρχεται από απέναντι. Να μην ζούμε σαν αναλώσιμα στρατιωτάκια. Να μην είμαστε καχύποπτοι μπροστά στην ετερότητα. Να μην αντιμετωπίζουμε την ετερότητα ως εξ ορισμού εχθρική. Να αγκαλιάζουμε. Να συζητάμε. Να αγκαλιάζουμε και να συζητάμε με το ξένο. Να μην είμαστε λαμόγια, δούλοι μπροστά στο μάτι της ιεραρχίας και φυγόπονοι στην απουσία του.

Να ξαναδώσουμε αξία στη ζωή μας. Είναι αυτό που φοβούνται όλοι οι από πάνω: μια ζωή με αξία και νόημα, μια ζωή που δεν είναι αναλώσιμη και αξίζει να την υπερασπιστείς απέναντι σε κάθε σφετεριστή.

Share

6 Σχόλια “RESOLUTION #3: ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ”

  1. Gilletina Says:

    Αυτό δεν είναι resolution, αυτό είναι ξέσκισμα, δεν έμεινε τίποτα, τους αποτελείωσες, αν και τα γιαπάκια-νεοφιλελευθεράκια είναι ζομπι, βρυκόλακες χωρίς ψυχή, ούτε ζούν, ούτε πεθαίνουν…

  2. faggot Says:

    γουστάρω τρελά τα κείμενα σου

  3. faggot Says:

    παρ’όλα αυτά όσο καταλαβαίνω την ανάγκη να γίνει πιο εμφατικός ο λόγος και το καβλωτικό υφολογικό απλά να διατυπώσω θεωρητική ένσταση για «την πιο απόλυτη μορφή φασισμού που ενδέχεται να ζήσει το ανθρώπινο είδος», δεν agree

  4. annakyp Says:

    teleio(pali), keep on …pounding

  5. annakyp Says:

    des to blog mou (zwofilia) kai antegrapse kwdikes ya share katw apo ta posts sou (ya twitter etc). Tetoia keimena theloun idio pososto PROPAGANDAS me auta twn allwn pou kataklyzoun (me kotsetsia kai sima ton kokora) to elliniko internet. Vale kai to kumpaki buzz, episis. – A

  6. raresteak Says:

    ευχαριστώ για την υποστήριξη και τις παρατηρήσεις faggot kai annakyp

    [@annakyp το κουμπάκι για τα διεθνή social media ήταν έυκολο να το προσθέσω. Για το buzz δύσκολο. Αν και διάβασα οδηγίες στο buzz, σε κάποια fora διαβάζω ότι δεν γίνεται να πειράξω το single.php στο WordPress. Αν ξέρει κάποιος για το WordPress ας βοηθήσει…]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: