COMPASSION TO THE COMPASSIONATE, VIOLENCE TO THE VIOLENT

Δεκέμβριος 24, 2008

mxmas

Ο τελευταίος χρόνος κύλησε σαν εκείνους τους εφιάλτες που σε κυνηγάει το τέρας, ανοίγεις το στόμα σου διάπλατα για να φωνάξεις, αλλά η φωνή σου παραμένει απούσα. Τα τερατώδη τρέχουν σε μια ιλιγγιώδη διαδοχή, μα εσένα η συνθήκη σε γέννησε σε αυτή τη βαλκανική δυστοπία με δυο αρχίδια και υποχρεωμένο να εκτίσεις μια ποινή γιατί είσαι δειλός να αποκοπείς οριστικά από την ασθένεια του Λεβιάθαν. Οι γέροι και οι γριές, οι μετανάστριες καθαρίστριες, οι κοπελίτσες με τις σακούλες Zara, οι εκπαιδευόμενοι μαντραχαλαίοι φαλλοκράτες, όλος αυτός ο τραγικός χορός που κάνει το σταυρό του τρεις φορές μπροστά από κάθε εκκλησία που περνά το λεωφορείο, σε περιγελά ακόμα και τότε που οι παρειές σου είναι κόντρα ξυρισμένες. Φύλακας σε κόντρα ρόλο, μιας κόντρα τάξης πραγμάτων. Και το χειρότερο: το θέαμα -ή καλύτερα- ο θεαματικός τρόπος βίωσης της ζωής, που τόσο περιφρονείς τώρα σε έκανε προνομιακό θεατή. Θεατή και μόνο.

Το σεξ ως παράγοντας διαμόρφωσης της αντιδραστικής διακυβέρνησης, κυρίως εκείνες οι αποχρώσεις του που άπτονται της πρόκλησης του πατριαρχικού αναπαραγωγικού μοντέλου -άλλως ειπείν η εξής μία rainbow ομοαπόχρωση-, αναδύθηκε με το μακροβούτι στο κενό από τον τέταρτο όροφο. Hell breaks loose. Η αστική νεύρωση δημόσιου – ιδιωτικού ξεσπά σε ακατάσχετα τικ. Η ατζέντα γίνεται αναγκαστικά γκροτέσκ. Μπορεί ο Ηρόστρατος να κάψει όλα τα δάση για να γαντζωθεί στην εξουσία; Μέχρι που φτάνει η κοινωνικοοικονομικοπολιτική παρτούζα εταιριών, πρωθυπουργών, συζύγων πρωθυπουργών, κυβερνητικών εκπροσώπων, συζύγων κυβερνητικών εκπροσώπων, υπουργών, παπάδων, CEOs, μοναχών-CEOs, ομιλούντων παπαριών, ομιλούντων μασταριών και πλείστων όσων απίθανων ηρώων της δυστοπίας; Το σώμα λέει την αλήθεια. Τι είναι πιο σημαντικό, το σαπισμένο ποδαράκι της πρώην υπουργού η το χαμόγελο του νεοεκλεγέντα προέδρου; Η δημοσιευμένη Κοινή Γνώμη επιβεβαιώνει το ανέφικτο της μαζικής δημοκρατίας των πλειοψηφιών. It’s the facts ma’am.

Όλα μοιάζουν να έχουν γραφτεί. Κοιτάζω προηγούμενες δημοσιεύσεις και βλέπω την συνέχεια της ιστορίας. Αυτό που η θεολογική παιδεία των καταβαραθρωμένων επικριτών μας θα ονόμαζε ειρωνικά προφητεία, εγώ το ονομάζω πρόγνωση του είδους που διαμορφώνεται από την επιστημονικής τάξης ακρόαση των δονήσεων των δρόμων αυτής της πόλης. Για τις διαδηλώσεις, τους αριθμούς, τις τάξεις, τα ‘μεμονωμένα γεγονότα’, την παρούσα χούντα. Είναι και Δεκέμβρης του 1944. Είναι και Μάης του 1968. Είναι και οι εν σπέρματι ματαιώσεις αμφότερων στην εκκωφαντική απουσία πολιτικού προτάγματος μιας γενιάς εθισμένης στις ευκολίες μιας ζωής σαν RPG. Είναι που αυτά που ενώνουν μέχρι τώρα είναι τα φτηνά της καθημερινότητας. Τα all star είναι ένας εύκολος τρόπος να ανήκεις χωρίς πολλές εξηγήσεις, είναι ένας τόπος κομμάτι του οποίου διεκδικείς μέσα από την κατανάλωση ομοειδών προϊόντων για να επιβιώσει ένα επίπλαστο εγώ -θρεμμένο από την ίδια την πράξη της κατανάλωσης- και για να αποφύγεις πιθανές παρεξηγήσεις από ενδεχόμενα αντιδραστικά βίτσια που αντιλαμβάνεσαι με φόβο ή στωικότητα ότι μεγαλώνουν στο μικροκλίμα σου.

kahipp

Στη βαθιά συντηρητική και υποκριτική ελληνική κοινωνία, οι νοικοκυραίοι -όταν τα παιδιά τους επαναστατούν στην ανομία τους- επιστρέφουν στους διεφθαρμένους πολιτικούς πάτρωνές τους . Αυτό το παράπλευρο κέρδος για το σύστημα δεν έχει κανένα πολιτικό έρμα -με την πολιτική ειδωμένη πρωταρχικά ως φαινόμενο πρακτικής ηθικής-. Είναι μια αριθμητική αδράνεια που προωθεί την κρατική μηχανή. Αυτές οι εκατέρωθεν του εξουσιαστικού διακυβεύματος αντιδραστικές συμπεριφορές, τόσο του ‘λαού’ όσο και της ‘εξουσίας’ είναι αναμενόμενες. Αυτό που θα έπρεπε να μας ανησυχεί αναφορικά με ένα κίνημα που θα μπορούσε να διαμορφωθεί μέσα από τα γεγονότα του τελευταίου μήνα, είναι η μετάγγιση της αντίδρασης στα υποκείμενα της εξέγερσης. Ανεξάρτητα από την οπτική μέσα από την οποία θα την αντιμετωπίσουμε, είτε συστημικά σαν δομικό χαρακτηριστικό που διατρέχει όλα τα υποκείμενα ανεξαιρέτως σε διάφορους βαθμούς και με διάφορες μορφές, είτε σαν επίκτητο χαρακτηριστικό που κληροδοτείται πολιτισμικά και αποτελεί την πολιτισμική δεσπόζουσα για όποιον βρίσκεται ή επιθυμεί να βρίσκεται εντός του συστήματος, η αντίδραση παραμένει ακμαία σε τρόπους διεκδικήσεων, και καταδηλώνει την ανωριμότητα πολλών από τα υποκείμενα της πολιτικής ως λόγου και ως πράξης. Σχηματικά, η κυρίαρχη μορφή αντίδρασης είναι ο μπάτσος μέσα σου. Ο άγρυπνος μπάτσος που καταστέλει και ευτελίζει τις επιθυμίες σου, σε τέτοιο βαθμό που όταν τις αρθρώνεις αισθάνεσαι τόσο αποξενωμένος από αυτές που συνήθως σύντομα τα παρατάς και επιστρέφεις στις μίζερες ενασχολήσεις σου. Αυτές οι ευπρεπισμένες επιθυμίες του ΚΚΕ ή των τραγουδιών τύπου Πλιάτσικα -για να θυμηθούμε το ευφυές λογοπαίγνιο των ημερών.

Ο κυρίαρχος λόγος των ελίτ επιμένει στις ‘ειρηνικές διαδηλώσεις’ και στην ‘καταδίκη της βίας απ’ όπου κι αν προέρχεται’. Αποτελεί έναν λόγο τον οποίο έχει πλήρως αφομοιώσει το ΚΚΕ και του οποίου την συμβολική οικονομία ίσως συναισθάνεται η αριστερή συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, γι’ αυτό νιώθει άβολα εντός του θεσμού που καλείται να υπηρετήσει εν μέσω των πανταχόθεν βολών. Αυτός που δεν εθελοτυφλεί καθίσταται τουλάχιστον συμπαθής, και εξ αντανακλάσεως συμπαθούντας κατά τις ελίτ. Το κρίσιμο σημείο ωστόσο παραμένει η διάχυση αυτού του λόγου σε μονάδες και ομαδώσεις που φαινομενικά αντέδρασαν στην βία και την καταστολή των ημερών. Είναι αυτά τα υποκείμενα με την ψυχολογική ανεπάρκεια να μετατραπούν σε επαναστατικά και να χειραφετηθούν από τον εξουσιαστικό λόγο. Ήταν οι πασιφιστές χίπις, ήταν οι πρωταγωνιστές του Μάη και του Πολυτεχνείου, τώρα είναι τα facebookάκια -που λέει και ο Πανούσης- που με ευλάβεια νεύρωσης ανάβουν λαμπάδες τάματα στον αστικό ευνουχισμό, με δήθεν επαναστατικό πρόσημο. Είναι άτομα ζόμπι, δαγκωμένα από την εξουσία, διηνεκώς υποτελή, διηνεκώς οραματιζόμενα την άνοδό τους σε θέσεις με πολλούς υποτελείς από κάτω, και καθώς τέτοιες επιθυμίες είναι αντιδημοφιλείς -και η δημοφιλία είναι ο βασικός τρόπος ανέλιξης- υιοθετούν την αλωπεκή της διαμαρτυρόμενης αλλά ‘κοινωνικά υπεύθυνης’ δράσης. Αποτελούν την κορυφαία νομιμοποίηση αυτής της αρρωστημένης ανομικής εκδοχής της αστικής δημοκρατίας.

rthri

εικαστικό παράδειγμα: η εξίσωση της βίας με την αντιβία, είναι ένας κυρίαρχος λόγος που παρεισφρέει στον δήθεν εξεγερσιακό λόγο.

Στο Η Φιλοσοφία στο Μπουντουάρ, ο Sade -εν μέσω μιας οργιώδους περιγραφής-  παραθέτει ένα πολιτικό φιλοσοφικό μανιφέστο, στο οποίο διαβλέπει την παλινόρθωση και εγκαλεί τους επαναστατημένους αστούς να κάνουν ακόμα μια προσπάθεια για να καταρρίψουν τα ανορθολογικά κοσμοείδωλα της εκκλησίας ώστε να καταφέρουν να φέρουν σε πέρας τα αιτήματά τους. Αυτή η γενναία και γνήσια αναρχική στάση με πολιτικό πρόγραμμα μπορεί να αποτελέσει οδηγό και στις σημερινές διεκδικήσεις. Τα χουντικά ιδανικά που είναι εμπεδωμένα στην ελληνική κοινωνία μπολιάζονται από το ισοπεδωτικό μοντέλο του καταναλωτισμού, που προπαγανδίζουν τα ΜΜΕ και οι πολιτικοί. Η νοητή γραμμή από την Βουλή μέχρι την Καπνικαρέα είναι το θερμοκήπιο όπου φύονται σε γραμμή παραγωγής η πατρίδα, η θρησκεία, η οικογένεια και η κατανάλωση. Το κάψιμο του χριστουγεννιάτικου δέντρου είναι το κάψιμο αυτού του τετράπτυχου. Σε παράλληλο σύμπαν, ο δήμαρχος κλαψομουνιάζει για τους κακόμοιρους εμπόρους και εν πλήρει αμοραλισμό και απουσία κηδείας, καθώς και αγνοώντας την ρωμαλέα πένθιμη ετυμηγορία του καψίματος του πρώτου, υψώνει δεύτερο κακάσχημο νηπενθές ομοίωμα δέντρου, στολισμένο με μια πυκνή γιρλάντα μπάτσων να το φυλάνε από το δίκαιο.

Η βία ως απάντηση στη βία είναι έκφραση ψυχικής υγείας. Αν δεν εκφραστεί εγκλωβίζεται και εσωτερικεύεται σε υποκείμενα και θεσμούς. Η εκκόλαψη αυτής της ανεπίδοτης βίας γεννά την Βαϊμάρη και τον Χίτλερ. Όποιος έχει διαβάσει μισή αράδα ιστορία ξέρει πως έτσι πάνε τα πράγματα μπροστά. Οι υπόλοιποι που καμώνονται τους διαβασμένους υπεριστορικούς είναι πολιτικοί και άλλοι καιροσκόποι που επιθυμούν να απαλλοτριώσουν και να διαχειριστούν την συσσωρευμένη βία σε δικούς τους ιδιοτελείς πολέμους. The time is now. Let’s make this moment last…

Συμπόνια για τους συμπονετικούς. Βία για τους βίαιους.

Προτεινόμενο ανάγνωσμα:

Peter Gelderloos. How Nonviolence Protects The State. South End Press. 2007

nonviol

3 Σχόλια “COMPASSION TO THE COMPASSIONATE, VIOLENCE TO THE VIOLENT”

  1. Mavros Gatos Says:

    Εξαιρετικά εύστοχο αυτό με την ‘ευλάβεια νεύρωσης».

    ¨Ομως για; τη βία. Δεν είναι άλλοι οι ευσπλαχνικοί και άλλοι οι βίαιοι. Οι ίδιοι ακριβώς είναι . Ανάλογα με το υπόβαθρο και τις συνθήκες.

    Το θέμα δεν είναι απέναντι σε ποιόν θα είσια βίαιος και σε ποιόν ειρηνικός. Το θέμα είναι ΠΟΤΕ θα είσαι βίαιος και πότε ειρηνικός. Πότε χρειάζεται να πετύχεις κάτι με τη βία, που δεν ποετυχαίνεται αλλιώς. Ποιά βία θα τα βάλει με τον Σκόμπυ και με τον Ελληνικό Στρατό; Κια θα νοικήσει; Γιατί αν είναι ν’ αυτοκτονήσουμε θεαματικά, υπάρχουν κι άλλοι τρόποι. Ποιά βία θα τα βάλει με την πυρηνική Γαλλία και θα νικήσει; Ποιά Κομμούνα θα επιβιώει πάνω α΄πό ένα μήνα, νησάκι στον ωκεανό του Βασιλιά;

    Οι καιροί δεν είναι ώριμοι. Δεν θα είναι για αρκετά ακόμα. Τα υπόλοιπα είναι πυροτεχνήματα. Αλγεινά.

    Χρόνια πολλά, κι όσο γίνεται πιό όμορφα…

    Μίλτος

  2. raresteak Says:

    Καμιά φορά δεν λειτουργούν όλα τόσο συστημικά. Αρκεί και το πέταγμα μιας πεταλούδας για να…

    Χρόνια όπως τα επιθυμείς γάτε

  3. Gilletina Says:

    Στην εξουσια πάντα βία.
    Στην βία που προέρχεται απο ψηλά πάντα βία.
    Απο χαμηλά προερχόμενη βία πρέπει να αντιμετωπίζεται με κατανόηση.
    Βία είναι και να τρώς μπροστά σε πεινασμένο.
    Βία είναι και να γλεντας μολύνοντας με το τεράστιο αυτοκίνητό σου μπροστά απο έναν που τα βγάζει δύσκολα
    και περιμένει ωρες το λεωφορείο στη στάση.
    Κάτω η ηθική για ηλίθιους του χριστιανισμού.
    Φωτια και τσεκούρι σε όλους τους εξουσιαστές-δράκουλες και τους δαγκωμένους υπηρέτες τους.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: