Gay Pride: Yes, It’s Fucking Political

Ιουνίου 27, 2007

jole.jpg

Υπάρχει χώρος για διαφορετικότητα μέσα στη διαφορετικότητα; Μήπως η ίδια η έννοια της διαφορετικότητας είναι η κορυφαία νομιμοποίηση της ετεροκανονικότητας; Αποτελεί μια έννοια-αντανάκλαση που εκκολάπτεται μόνο στο θερμοκήπιο του κατεστημένου discourse; Στην πραγματικότητα αυτές οι ερωτήσεις έχουν βρει απαντήσεις από καιρό, όμως αυτές οι απαντήσεις είναι τόσο άβολες για τη τρέχουσα συγκυρία όπου οι λύσεις είναι διαχειριστικές και η επονομαζόμενη πολυχρωμία είναι ορατή μόνο όσο τα χρώματα αποκτούν barcodes σε εμπορεύσιμα χρωματολόγια. Η αυτοαποκαλούμενη πρωτοπορία βιώνει το στάδιο της επιζητούμενης ακαδημαϊκής αποδοχής του μπλε του Klein.

Τα υποκείμενα της πολιτικής απαιδευσιάς είναι αδύνατο να μάθουν άρδην τον δρόμο της διεκδίκησης. Η ευκαιριακή ενασχόληση περιορίζεται σε διεκδίκηση δικαιωμάτων-αξεσουάρ με στενούς ταυτοτικούς ορισμούς. Και ενώ προσπαθούν να αποποιηθούν την βάσανο της διεκδίκησης μέσω της αποπολιτικοποίησης, είναι αδύνατο να κρύψουν την ουσιαστική πολιτική πρόσδεσή τους στο άρμα της κυρίαρχης νεοφεουδαρχικής διακυβέρνησης. Με εμπεδωμένα συντηρητικά ανακλαστικά διαμέσου της εσωτερίκευσης της κακοποίησης/κανονικοποίησης, αναζητούν τη νομιμοποίηση στο καταφατικό νεύμα ενός gay δημάρχου, το οποίο τελικά μένει σε αναστολή χάριν της συντήρησης.

Η ιδεολογική μονοκαλλιέργεια της εκδοχής που επικρατεί στην ελληνική περίπτωση του gay cause, δεν αφήνει χώρο σε οτιδήποτε δεν αναζητεί ένα θεϊκό βλέμμα ή δεν συντάσσεται με την διαχείριση του βίου κατά τα κατεστημένα. Αυτή η έλλειψη ανοχής στο διαφορετικό είναι καταφανής λόγου χάρη στην σχετική ανακοίνωση στον διαδικτυακό τόπο Gayworld, όπου ανάμεσα σε μια σωρεία -σε πολλές περιπτώσεις δικαιολογημένων- ειρωνικών αναφορών σε όσους απείχαν από τις εκδηλώσεις του Athens Gay Pride 2007 υπάρχει και η αναφορά σε μια ομάδα που συμμετείχε (!). Μια ομάδα μάλιστα που έχει μεγάλη πορεία και εμπειρία στις πολιτικές διεκδικήσεις. Είναι προφανές πως αυτό που ενοχλεί είναι μια εναλλακτική ερμηνεία του ζητήματος, ειδικά όταν αυτή προέρχεται από τον χώρο της αριστεράς ή του αντιεξουσιαστικού χώρου, κάτι που αποδεικνύει πως το απολιτίκ προφίλ είναι μια πρόφαση καρατζαφέρειας τάξης. Αυτές οι περιχαρακώσεις στερούν την υποστήριξη πολλών, που έστω κι αν διαφωνούν με το μεγαλύτερο μέρος της agenda είναι πρόθυμοι να διατυπώσουν τη διαφωνία τους και να γιορτάσουν μαζί. Με αυτές τις περιχαρακώσεις χάνεται μαζί με την πολιτική και το πάρτυ, μια μοναδική ευκαιρία συλλογικοποίησης της επιθυμίας και ενδεχόμενο προνομιακό πεδίο άμβλυνσης των διαφορών.

Από τη φετινή γιορτή κρατάω δύο υπέροχα κείμενα, το συντακτικά αδέξιο των Homorebels και το χειρουργικά ακριβές του Αμβρόσιου. Κι αν μοιάζουν να στέκονται απέναντι στη γιορτή, για μένα είναι κίνηση προς την αέναη γιορτή. Τη γιορτή που όντως γιορτάζει μια τετελεσμένη νίκη και σκέπτεται τα επόμενα. Τη γιορτή που προϋποθέτει το συλλογικό πολιτικό αίτημα και την διεκδίκησή του. Και του χρόνου, μαζί.

 

kiki.jpg

[Πριν την οπισθοδρόμηση υπήρξαν οι μέρες που ο Guattari μίλαγε στο Κράξιμο της Πάολα. Υπήρξαν, άρα θα υπάρξουν. Μας τις οφείλετε σε εμάς που δεν τις ζήσαμε…]

17 Σχόλια “Gay Pride: Yes, It’s Fucking Political”

  1. Claire Says:

    Σκάσε μίζερε αριστερέ και πάρε την Gay mastercard από τα χέρια της κυβερνονταλίκας να την ψωνίσεις χαζοχαρούμενα και σύ.

  2. raresteak Says:

    Ατύχησες καλή μου. Αγόρασε από αλλού χαζοπελατάκια…
    :-Ρ

  3. les_boi Says:

    πολύ ωραίο κείμενο , τα λές πολύ σωστά τα πράγματα 😉
    θα ξεχώριζα μ’αυτα που ανέφερες και τα εξαιρετικά κείμενα του qvzine

  4. isisveiled Says:

    «ετεροκανονικότητα»… μ’άρεσε αυτός ο όρος..

    🙂


  5. Πάολα: Όπως λένε οι γυναίκες ότι το μέλλον είναι θηλυκό θα μπορούσα τότε να πω κι εγώ ότι το μέλλον είναι τραβεστί
    Γκουαταρί: Υπάρχει για όλους θέση στο μέλλον

    ΚΡΑΞΙΜΟ, τεύχος 4


  6. λατρεύω subtle sarcasm πρώτης φωτό… 😛

    [καλό καλοκαίρι, αγόρι]


  7. […] Το σώμα ξέρει καλύτερα απ’ όλους. Οι “ομοιοκανονικοί” αυτού του κόσμου, έχουν ήδη πεθάνει και σέρνουν […]


  8. Πολυ καλο το κειμενο σου, οπως επισης + αυτα των homorebels & silent minority.


  9. δεν καταλαβαινω παντως το γιατι φωναξαν το συνθημα οι της γενοβα σχετικα με τον καπιταλισμο… τι σχεση εχει ο καπιταλισμος με την ομοφοβια στην ελλαδα. και γιατι πρεπει να καπελωνουμε καθε εκδηλωση. το gay pride εχει συγκεκριμενο σκοπο, και δεν νομιζω αυτος να ειναι η παλη με τον καπιταλισμο.

  10. raresteak Says:

    Ένα σημαντικό τμήμα του παγκόσμιου gay κινήματος, το πιο διαβασμένο μάλιστα, θέτει τις διεκδικήσεις του στη βάση της ανατροπής του καπιταλισμού, ο οποίος είναι σαφώς αλληλένδετος με την πατριαρχία. Βέβαια η πατριαρχία υπερβαίνει ιστορικά τον καπιταλισμό, και έχεις δίκιο να λες πως στην Ελλάδα προηγείται κάτι άλλο. Πιστεύω πως είναι το να κλονίσουμε τις πατριαρχικές δομές. Αν γίνει αυτό βέβαια αποτελεσματικά, ο καπιταλισμός θα υποχωρήσει με domino effect.
    Τώρα αυτό περί συγκεκριμένου σκοπού… δεν νομίζω να είναι τα rainbow stickers. Το κείμενο του Αμβρόσιου απαντά καίρια σε αυτό.


  11. απλα δεν θεωρω οτι ο καπιταλισμος ειναι ο εχθρος των γκει. μπορουν να ειναι οσο καταναλωτικοι ειναι και οι στρειτ… ενεργα υποκειμενα του και αυτοι/ες λοιπον. πως συσχετιζεται πατριαρχια και καπιταλισμος;

    στην δε ελλαδα, απο την ισως επιφανειακη παρατηρηση μου στο θεμα, νομιζω οτι ο εχθρος ειναι η συντηριτικη ελληνικη κοινωνια – η οποια δεν ειναι προιον καπιταλισμου – αλλα θεσμων οπως η εκκλησια.


  12. οσο για το αν ποτε θα υποχωρησει ο καπιταλισμος τι να σου πω… σιγουρα δεν θα πεσει απο την πατριαρχεια… εχει την μοναδικη ιδιοτητα να γεννα τους εχθρους του και να τους νικα.

  13. raresteak Says:

    Έχεις την εντύπωση πως αν η εκκλησία δεν ήταν ο νούμερο ένα ιδιοκτήτης και επενδυτής στην Ελλάδα θα της έδιναν σημασία οι ελίτ του καπιταλιστικού συστήματος; Η εκκλησία είναι το απαύγασμα του ελληνικού καπιταλιστικού-πατριαρχικού μοντέλου. Είναι πιασάρικο να ασχολούμαστε με το μπουρδολογικό συμβολικό κεφάλαιο του κάθε Χριστόδουλου και να αγνοούμε το στιβαρό υλικό υπόβαθρο της εκκλησίας που το στηρίζουν ενεργά οι καπιταλιστικοί παράγοντες στην Ελλάδα.

    Οι γκέι ως εικόνα που ακολουθεί την μόδα και καταναλώνει διασκέδαση όχι μόνο δεν είναι εχθρός του καπιταλισμού, αλλά ένα από τα πιο ολοκληρωμένα προϊόντα του. Το ζητούμενο στα ώριμα γκέι κινήματα είναι να ανατραπεί αυτή η πατερναλιστική οικονομική σχέση και εξάρτηση της Επιθυμίας ως όλον. Το γκεί κίνημα δεν απελευθερώνει μόνο τους ομοφυλόφιλους αλλά και τους ετεροφυλόφιλους. Είναι μια πρωτοπορία εν τη γεννέσει, που παρ’ όλα τα στραβά της καλό είναι να της δώσουμε μια πίστωση χρόνου.

    Η βασική αρχή του καπιταλισμού, αυτή της συσσώρευσης κεφαλαίου, είναι ριζικά αντίθετη με την ομοφυλόφιλη επιθυμία. Ο μέν πρεσβέυει την δυσκοιλιότητα, η δε την ελευθερία από τις πρωκτικές νευρώσεις. Οι υστερικές εκδοχές των γκει που διασκεδάζουν, γαμιούνται και ζουν σαν διαμεσολαβημένες εικόνες είναι ακόμα οι δέσμιες αυτής της σεξουαλικής υστερίας και πολικότητας.

    Τέλος, ο καπιταλισμός είναι μια πολύ νεότευκτη ιστορική μορφή οικονομικής οργάνωσης, και κρίνοντας από τις ραγδαίες εξελίξεις στον οικολογικό τομέα -ευθέως ανάλογες της διόγκωσης των καπιταλιστικών παραπροϊόντων- μια ιστορική μορφή που σύντομα μοιραία θα καταλήξει. Οι ‘εχθροί του’ μάλλον φύονται σε εξωτερικά συστήματα. Αυτό που έχει καταφέρει μέσω της υπαιξέρεσης και κατάχρησης της ανθρώπινης εργασίας που παράγεται εντός του πεδίου του, είναι να αφομοιώνει παρά να νικά παράλληλα συστήματα. Ο φιλελευθερισμός του να μιλάμε εμείς εδώ είναι μια ενοχλητική παρενέργεια για τον καπιταλισμό που είναι απασχολημένος να διαστρέφει τον φιλελευθερισμό στο πεδίο της οικονομίας. Τώρα που η οικονομία φτάνει στα όρια της εφευρίσκονται σιγά σιγά και τα κράτη εκτάκτου ανάγκης (τρομοκρατία, τρομονόμοι, ασφαλείς και πολιτικά εξουδετερωμένες υποκουλτούρες), όπου ακόμα και ο φιλελευθερισμός καταλύεται για τους πολλούς.

    Αυτό λοιπόν είναι το ζητούμενο. Το γκέι κίνημα να χειραφετηθεί από τους άνωθεν -πατριαρχικούς-καπιταλιστικούς- επιβαλόμενους ορισμούς του ως διαφορετικότητα ανάμεσα σε διαφορετικότητες και εντός μιας ορθοδοξίας. Να μιλήσει δική του γλώσσα.


  14. η εκκλησια ως θεσμος εξουσιαστικος (και οργανωμενης πιστης) προυπηρχε του καπιταλισμου. ως συστημα ηθικης δε, εχει εδραιωθει στην συνειδηση των ανθρωπων αιωνες τωρα (ειτε ειναι η χριστιανικη πιστη, ειτε η μουσουλμανικη, ειτε η βουδιστικη, κλπ). δεν αμφιβαλω οτι πχ. η καθολικη εκκλησια ή η ορθοδοξη υπηρξαν, ειναι και θα ειναι εξουσιολαγνες. ουτε για την χρηση βιας (ή απειλης χρησης βιας) για την εδραιωση τους (ποιος/α μπορει να ξεχασει την ιερα εξεταση ας πουμε;).

    καλως ή κακως ομως εχουν εδραιωθει στο συνειδητο (ειτε το συλλογικο ειτε το ατομικο) ως φορεις ηθικης και αξιων. ετσι, ακομα και αν την δουμε ως φορεα του καπιταλισμου , ακομα και αν ο καπιταλισμος καταρευσει, η εκκλησια δεν θα χασει την δυναμη της στο ελαχιστο.

    η δυναμη της ειναι οι πιστοι της και οχι η ιεραρχια της. οσο υπαρχει η αναγκη για τον ανθρωπο να πιστευει στο μεταφυσικο τοσο θα εχει δυναμη η εκκλησια ακομα και αν εχει μετατραπει σε φιλοπτωχο ταμειο. ασε που χωραει πολυ συζητηση σχετικα με τον «καπιταλισμο» της ελλαδος (των μονοπωλιων + των trust, οπου το κρατος ειναι ο μεγαλυτερος επιχειρηματιας και η ιδιωτικη πρωτοβουλεια αποθαρρυνεται ή θεωρειται ως αιτια ολων των δεινων).

    ο δε χριστοδουλος ειναι απλα ενα προσωπο… απο αυτα που οι μηχανισμοι της εκκλησιας (και οποιουδηποτε θεσμου) γεννουν + ανακυκλωνουν. θεωρεις πως αν φυγει θα αλλαξει τιποτα; ή πως απλα θα τον διαδεχθει καποιος αλλος που θα συνεχισει απροσκοπτα την ιδια πορεια που ακολουθησαν ολοι οι προκατοχοι του μεχρι τωρα; και για να μην παρεξηγηθω, σαφως και πιστευω στον ανθρωπινο παραγοντα και στην επιρροη που μπορει να ασκησει σε ενα θεσμο (θετικη ή αρνητικη).

    συμφωνω μαζι σου οσον αφορα την εν δυναμει απελευθερωση και των ετεροφυλοφιλων απο το γκει κινημα. αλλωστε το δικαιωμα στην διαφορετικοτητα (μακρια απο τα διαφορα σαθρα στερεοτυπα και διαδικασιες ψευδης ομογενοποιησης) το διεκδικουμε ολοι/ες (ετσι θελω να πιστευω).

    συμφωνω απολυτα και με το σχολιο σου σχετικα με την υστερικη εκδοχη των γκει. αυτο που δεν καταλαβαινω ειναι η συσχετιση καπιταλισμου και δυσκοιλιοτητας (εντος ή εκτος εισαγωγικων).

    δεν ξερω αν θα καταληξει συντομα ο καπιταλισμος. νομιζω πως ειναι το μοναδικο οικονομικο συστημα που ικανοποιει τον κοσμο. τωρα το κατα ποσο ειναι αυτο θεμα ψευδης συνειδησης ειναι μεγαλη συζητηση. χωραει παντως μεγαλη κουβεντα σχετικα με το που υπηρξε πραγματικα καπιταλισμος και οχι μιξη του με ολιγοπωλια/μονοπωλια, κρατικες παρεμβασεις, κλπ.

    επισης δεν ξερω κατα ποσο τα διαφορα οικολογικα προβληματα μπορει να οδηγησουν στην πτωση του καπιταλισμου. προσεξε, δεν το αποκλειω. απλα δεν το ξερω. αν παρατηρησεις θα δεις οτι υπαρχουν πολυεθνικες και γενικοτερα μεγαλες εταιριες που αρχιζουν και ψαχνονται σχετικα με το θεμα της οσο πιο φιλικοτερης ως προς το περιβαλλον παραγωγης γινεται – κυριως για να διαιωνισουν το κερδος τους. αυτες που «δεν δειχνουν οικολογικη συνειδηση» ειναι οι μικρες επιχειρησεις που πολλες φορες δεν μπορουν να ανταπεξελθουν οικονομικα και να επενδυσουν σε νεες τεχνολογιες.

    τελος συμφωνω με το συμπερασμα σου για το οτι το γκει κινημα πρεπει να χειραφετηθει απο ολα αυτα που αναφερεις και να μιλησει τη δικη του γλωσσα (ειτε ως ταυτοτητα ειτε ακομα και ως υπο-ταυτοτητα – ή και ως ενα απλο χαρακτηριστικο).

    παντως δεν ερμηνευονται αλλα ουτε και μεταφραζονται ολα με ορους οικονομικους (ή της μαρξικης) αναλυσης. πολυ φοβαμαι οτι οποιαδηποτε τετοια προσπαθεια, καταληγει σε αυτοεκπληρουμενη προφητεια.

    συγνωμη για την μακρηγορια και καλη σου ημερα.

  15. Gilletina Says:

    «-αυτο που δεν καταλαβαινω ειναι η συσχετιση καπιταλισμου και δυσκοιλιοτητας (εντος ή εκτος εισαγωγικων)…»

    Ούτε πρόκειται να καταλάβεις ποτέ…Τον Reich τον κλείσανε στην φυλακή οι… ελεύθεροι φίλοι της…ελευθερίας (του αυτοκράτορα).
    Διάβασε και Φουκώ, «ιστορία της σεξουαλικότητας»

    «-..χωραει παντως μεγαλη κουβεντα σχετικα με το που υπηρξε πραγματικα καπιταλισμος και οχι μιξη του με ολιγοπωλια/μονοπωλια, κρατικες παρεμβασεις, κλπ.»

    Δεν ήξερα ότι καπιταλισμός μπορεί να υπάρξει αντιεξουσιαστικός ελεύθερος από σχέσεις με πολιτική θρησκευτική και αστυνομική εξουσία… Συσσώρευση αξιών σημαίνει αυτομάτως εξουσία… Γελάω με την έννοια να αφεθεί ελεύθερος ο καπιταλισμός απο τον εναγκαλισμό με την εξουσία (ΤΟΥ)…
    Είναι τόσο ελεύθερος όσο και ασύδοτος, και ο Γκορ με τον πράσινο απο σαπίλα καπιταλισμό δεν θα σώσει τον πλανήτη, ούτε την ζωή και την βιοποικιλότητα.Το δε δίλλημα της διαφορετικότητας είναι πλαστό. Ούτε οι γυναίκες είναι διαφορετικές από τους άνδρες αν αφεθούν στη φύση (ούτε καν εύκολα αναγνωρίζονται σε απομονωμένες φυλές πχ του Αμαζονίου) ούτε φυσικά υπάρχει καθαρός ομοφυλόφιλος η καθαρός ετεροφυλόφιλος άνθρωπος. Αυτά είναι αμερικανιές. Ή καλύτερα αγγλοσαξονιές. Η σχέση της έννοιας της καθαρότητας και καθαριότητας γούστων και αναγκών που αντιπροσωπεύουν τα κουτάκια που μας βάζει η αγορά με το πρωκτικό στάδιο (και το σκατό=χρήματα) είναι γνωστές.


  16. ναι, ο καπιταλισμος ως οικονομικο μεγεθος δεν εχει απολυτως καμια σχεση με την διαπλοκη με την εξουσια. αυτο το μειγμα «καπιταλισμου» + κρατικου παρεμβατισμου (μεσω μονοπωλειων, ολιγοπωλειων, στηριξης επιχειρηματιων, κλπ) που απολαμβανουμε στην ελλαδα (και σε πολλες αλλες χωρες) δεν ειναι καπιταλισμος (τουλαχιστον οπως αυτος οριζεται θεωρητικα). στην ελλαδα πιο συγκεκριμενα, δυστυχως ο εξουσιασμος αποτελει καθημερινη πρακτικη καθε μορφης πολιτικης εκφρασης… ακομα και στον ιεραρχικο (αντι για μη-ιεραρχικο) αντιεξουσιαστικο χωρο.

    για τον γκορ θα συμφωνησω ως ενα βαθμο, μονο και μονο επειδη αφηνω ενα μικρο περιθωρειο αμφιβολιας στο τι μπορει να εκανε αν γινοταν αυτος προεδρος αντι του μπους. ετσι επειδη μου αρεσουν οι εκπληξεις.

    τελος, οι γυναικες σωματικα ειναι διαφορετικες απο τους αντρες. και αυτη ειναι και η μονη ουσιαστικη διαφορα μεταξυ των 2 φυλλων, η οργανικη.

  17. raresteak Says:

    ‘στην ελλαδα πιο συγκεκριμενα, δυστυχως ο εξουσιασμος αποτελει καθημερινη πρακτικη καθε μορφης πολιτικης εκφρασης… ακομα και στον ιεραρχικο (αντι για μη-ιεραρχικο) αντιεξουσιαστικο χωρο.’

    Αυτός ο ανεδαφικός αφορισμός σε συνδυασμό με τον στρατευμένο στις αγκυλώσεις και στις προκαταλήψεις του φιλελεύθερου-καπιταλιστικού μοντέλου λόγο σου, αποδεικνύουν εσκεμμένα στρεβλή αντίληψη της πραγματικότητας. Ο αντιεξουσιαστικός χώρος δεν έχει διακύβευμα εξουσίας και γι’ αυτό δε χρειάζεται ιεραρχία. Αν με την ‘ιεραρχία’ εννοείς την πολυμορφία των ομάδων του χώρου, με τις διαφορετικές μεθόδους και προτεραιότητες και την δυναμική συμπαθειών μεταξύ τους, καθώς και τη δράση σε επίπεδο ομαδικό και όχι ατομικό, τότε θα πρέπει να κοιτάξεις τα αναφερόμενα του λόγου σου. Τα παιδιά του χώρου δεν βγαίνουν από κάποιο assembly line (π.χ. έναν οργανικό συνομιλητή του κατεστημένου όπως ένα οικονομικό πανεπιστήμιο) που παράγει αυτοματοποιημένα άτομα με ομοιόμορφο τυποποιημένο και οπισθοδρομικό λόγο επιπέδου think tank. Η κρίση ενός συντρόφου γίνεται στο επίπεδο αξιών και όχι επετηρίδας και/ή γνωριμιών. Αν πλάνο σου είναι να μπεις σε αυτό τον χώρο με την φιλελεύθερη-καπιταλιστική ατζέντα σου και την ατομικιστική διαλεκτική σου (για να διεμβολίσεις με το κατά δήλωσή σου ανίκητο καπιταλιστικό καβλί σου) τότε θα φας χοντρή πόρτα στη μούρη σου, όχι βέβαια γιατί κάποια ιεραρχία θα σε αφήσει απ’ έξω.

    Η ρητορική ‘καλή στη θεωρία, χάλια στη πράξη’ είναι μια ρητορική που πρότεινε ο δυτικός καπιταλισμός ως αυτοκριτική στον υπαρκτό σοσιαλισμό κατά τη δεκαετία του ’80, τον οποίο πολέμησε ενεργά και με τεράστιους πόρους σε βάρος των τοπικών κοινωνιών. Είναι θετικό ότι την ίδια ρητορική προτείνεις και εσύ για τον καπιταλισμό, τώρα που εξαντλεί και τους τελευταίους πόρους του.

    Τέλος, η βιολογία δεν έχει αντίληψη του εαυτού της. Ήδη από την στιγμή που την αντιλαμβάνεσαι ως ‘διαφορά’ έχεις επενδύσει μια ερμηνεία πάνω στην οποία θα δομηθούν μια σειρά από προκαταλήψεις.


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: