Τούτο εστί το σώμα μου

Ιουνίου 4, 2007

 

Σήμερα μου έφυγε ένα βάρος. Ή μάλλον δύο. Βάρη ετών. Κάποιες μέρες βλέπεις λίγο φως. Ακόμα και εδώ στο limbo. Δύο ματωμένες πεταλούδες κάθισαν στο κεφάλι μου. Και ένα μυγάκι παίζει στο βολβό του ματιού μου. Τίποτα το ιστορικό. Λίγη χαρά, περισσότερη λύπη. Χρειάζεται πάντα λίγο αίμα και για τα δύο. Και θα ξαναχυθεί. Στο λευκό. Πήρα λίγο από αυτό το σώμα και το πέταξα στα σκουπίδια.

Τί υπερεκτιμημένα που είναι τα όρια του δέρματος! Ομφαλοσκοπούμε για μια δήθεν αυτοτέλεια. Για μια δήθεν αυτοδιάθεση.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αυτή η λίγη χαρά μοιάζει με προσομοίωση του έρωτα. Κόβεσαι και ράβεσαι γι’ αυτόν. Σε πονάει και σε τραβάει η νέα ραφή. Ματώνεις και επουλώνεται η πληγή. False Alarm. Ο έρωτας δεν έχει αντιβίωση και παυσίπονα. Στο λευκό λοιπόν.

medme.jpg

 

 

Αρέσει σε %d bloggers: