elparnitha.jpg

Με έναν περίεργο τρόπο ο χρόνος και τα γεγονότα δουλεύουν για την κακιστοκρατία. Στην επόμενη δημοσίευση πολιτικής δημοσκόπησης όλα θα έχουν νομιμοποιηθεί στο πολτοποιημένο κεφάλι της πολιτικά κακοποιημένης μάζας με τις φιλελεύθερες φαντασιώσεις και τα placebo δικαιωμάτων. Όταν ονειρεύεσαι αυθαίρετο και αμάξι για κάθε μέλος της οικογένειας δεν σου μένουν και πολλά επιχειρήματα. Το δάσος είναι σαν τα παιδιά στις υπαρκτές φιλελεύθερες δημοκρατίες: κανείς δεν έχει (οικονομικό) συμφέρον να τα προστατέψει, γι’ αυτό στην καλύτερη περίπτωση συναινεί σιωπηλά και αδιάφορα στην κακοποίησή τους. Όταν απειλείται το σπίτι σου που φύτρωσε στη μέση του δάσους ρίχνεις μια γιούχα στον υπουργό που αύριο ξαναψηφίζεις. Η εμβάπτιση στον ατομισμό ως πολιτική θέση είναι μάλλον σοβαρή πολιτική αναπηρία στην προκειμένη περίπτωση. Θα κραυγάσεις ως ‘αγανακτισμένος πολίτης’ κι αν δε σε ακουμπάει και πολύ η φωτιά θα βυθιστείς στις ανοησίες περί εθελοντισμού και ατομικής ευθύνης, κλασικά ιδεολογήματα που παιανίζουν οι απ’έξω σε αυτούς που είναι μέσα στον χορό και καίγεται ο κώλος τους.

Όσο οι οικολογικές καταστροφές δεν μεταφράζονται σε εξέγερση κατά κάθε ανήθικης κυβέρνησης που λυμαίνεται τις τελευταίες δεκαετίες τον δημόσιο βίο, τόσο οι τελευταίες θα ατσαλώνουν την κροκοδείλια θλίψη τους ως προκάλυμμα των κατασκευαστικών εταίρων τους. Μεγάλων και μικρών. Είναι πολλοί οι χωμένοι στα σκατά, ένθεν κακείθεν. Πάνω σε αυτά τα σκατά καταφέρνει να επιπλεύσει μια κυβέρνηση συνειδητά χωρίς κτηματολόγιο και δασολόγιο. Μια κυβέρνηση που συλλαμβάνει πολίτες που προσπαθούν να προστατέψουν το αστικό πράσινο από καταχραστές-συνομιλητές της. Σε αυτά τα σκατά αλιεύει επιχειρήματα ο υπουργός που μετρά τη δημόσια τάξη της κωλυσιεργίας με τη θεόσταλτη μοίρα ‘ακραίων φαινομένων’. Και φυσικά δεν αναφέρεται στις ακραίες περικοπές στο έργο της ΔΕΗ, αλλά σε γεγονότα τόσο ακραία μα καθόλου έκτακτα τα οποία οι ειδικοί προβλέπουν για δεκαετίες για να εισπράξουν την επίσημη αδιαφορία και τον περίγελο ως ‘γραφικοί οικολόγοι’. Από αυτά τα σκατά αντλεί το σθένος η υπουργός της γνωστής οικογένειας με την εναργέστατη υποστήριξη του δασοκτόνου άρθρου 24 να ανακοινώνει με μειλίχιο ύφος στη βουλή πως ‘γίνεται το ανθρωπίνως δυνατό’. Και τι γνωρίζετε από τα ανθρώπινα εσείς τα ερπετά;

Σήμερα βιάζουν το σώμα μου. Μου κλέβουν την ανάσα μου. Ποιοι είναι αυτοί οι γαμημένοι που έχουν προφανώς εγκαταλείψει το ανθρώπινο είδος και θέλουν να κάνουν κουμάντο στα πνευμόνια μου; Στη ζωή μου; Στην αυτοδιάθεσή μου; Ποια άλλη απειλή είναι πιο δυνατή από αυτή; Τι άλλο μπορεί να συλλογικοποιήσει τα σώματά μας εναντίον τους; Είναι μακρύς και καυτός ο χειμώνας. Και η χειμέρια νάρκη δε λέει να τελειώνει μολαταύτα.

ds.jpg

[θρηνώ αυτή τη μαγεία που έχασα]

[UPDATE με αφορμή/ως απάντηση στο σχόλιο της Ροδιάς]

(Έγραψα ήδη πως) οι φιλελεύθερες δημοκρατίες παράγουν επίδοξους καταχραστές για καθετί όμορφο και εύθραυστο, όπως είναι το δάσος και τα παιδιά. Τα σημερινά τζάκια και το ιερατείο, αύριο θα είναι τα γραφεία που θα εφαρμόζουν τα οικονομικά πλάνα των επιχειρηματιών και των δεξαμενών σκέψεώς τους. Έχω αναφερθεί επανειλημμένα στη διαδικασία επανεγγραφής των κανόνων προς το ανορθολογικότερο και πιο άνισο που επιχειρείται συστηματικά σε όλους τους τομείς τα τελευταία χρόνια. Γιατί να ξεφύγουν τα δάση από φανερές ή συγκαλυμμένες μορφές εκμετάλλευσης;

Τα βακούφια από τα Mall απέχουν ελάχιστα. Είναι γνωστό επίσης πως το ιερατείο (όπως και τα τζάκια) είναι πέρα από αυτό που λέει το όνομά τους, και επιχειρηματίες πρώτης γραμμής. Η συνεργασία με την εκκλησία -τον μεγαλύτερο επενδυτή του ελληνικού κράτους- του κάθε επίδοξου γιάπη παλιάς ή νέας κοπής είναι κάτι αυτονόητο (Δεν χρειάζεται να δούμε τις ταινίες του Περάκη για να το αντιληφθούμε αυτό).

Η ψήφος (στον λιγότερο ψεύτη) είναι μη θέμα. Τίποτε δε βλέπω να αλλάζει χωρίς την πολιτική ριζοσπαστικοποίηση, κάτι που λόγω ακριβώς της τεράστιας δύναμης των κατεστημένων ελιτ μάλλον βίαια θα γίνει.

Οι άμεσες διαχειριστικές λύσεις που προτείνεις είναι μάλλον αυτονόητες, αλλά καλά κάνεις και τις αναφέρεις στη χώρα που το αυτονόητο περιθωριοποιείται. Το πραγματικό ζήτημα είναι όμως ποιός θα είναι ο διαχειριστής; Σε ποιόν δίνεις σήμερα τα κλειδιά από το κλιμακοστάσιο;

Το ζήτημα είναι εγγενώς πολιτικό και τίθεται σε μια κοινωνία που έχει ξεχάσει να δρα και να διεκδικεί πολιτικά. Οι πρώτες συγκρούσεις που θα επιφέρει θα είναι μεταξύ των πολιτών. Ανάμεσα στα συνεπή πολιτικά όντα που έχουν λοιδορηθεί από τους κατεστημένους θεσμούς που παράγουν ιδεολογία (ΜΜΕ, Βουλή, Σώματα Ασφαλείας, Δικαιοσύνη, Εκκλησία, Κόμματα) [δες ενδεικτικά τους σπουδαίους αγώνες για την παιδεία από το πεφωτισμένο τμήμα της αντιεξουσιαστικής ελληνικής νεολαίας ενάντια σε πάσης φύσεως πραγματικά και συμβολικά ΜΑΤ και ΚΝΑΤ] και τα κατά δήλωση απολιτικά αλλά τυφλά πολιτικοποιημένα, στρατευμένα και χειραγωγούμενα από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς άτομα που κινούνται στο φάσμα νεοφιλελευθερισμός-σοσιαλφιλελευθερισμός.

Από την έκβαση αυτού του άνισου αγώνα θα δούμε αν θα έχουμε κάποτε πάλι δάσος ή διαδρόμους χλοοτάπητα ανάμεσα σε καρακιτσάτους μπετονένιους όγκους. Δυστυχώς, όσο το οικονομικό κέρδος είναι το modus operandi όλα αυτά που προτείνονται είναι χαπάκια και προπετάσματα καπνού για γερές μάσες.

Όσο για τους φιλήσυχους νοικοκυραίους και τους selfcontained μεταμοντέρνους: την επόμενη φορά που θα δείτε από το μπαλκόνι του λουσάτου ξενοδοχείου σας χωριάτες μπάτσους να κυνηγούν (αντιεξουσιαστές) ελεύθερους campers, θα ξέρετε πως αυτή η ελεεινή καραμέλα περί ισομερούς ατομικής ευθύνης για την οικολογική καταστροφή είναι το δικό σας placebo για την λευκή επιταγή που έχετε δώσει στην πολιτική και επιχειρηματική αγυρτεία.

 

jole.jpg

Υπάρχει χώρος για διαφορετικότητα μέσα στη διαφορετικότητα; Μήπως η ίδια η έννοια της διαφορετικότητας είναι η κορυφαία νομιμοποίηση της ετεροκανονικότητας; Αποτελεί μια έννοια-αντανάκλαση που εκκολάπτεται μόνο στο θερμοκήπιο του κατεστημένου discourse; Στην πραγματικότητα αυτές οι ερωτήσεις έχουν βρει απαντήσεις από καιρό, όμως αυτές οι απαντήσεις είναι τόσο άβολες για τη τρέχουσα συγκυρία όπου οι λύσεις είναι διαχειριστικές και η επονομαζόμενη πολυχρωμία είναι ορατή μόνο όσο τα χρώματα αποκτούν barcodes σε εμπορεύσιμα χρωματολόγια. Η αυτοαποκαλούμενη πρωτοπορία βιώνει το στάδιο της επιζητούμενης ακαδημαϊκής αποδοχής του μπλε του Klein.

Τα υποκείμενα της πολιτικής απαιδευσιάς είναι αδύνατο να μάθουν άρδην τον δρόμο της διεκδίκησης. Η ευκαιριακή ενασχόληση περιορίζεται σε διεκδίκηση δικαιωμάτων-αξεσουάρ με στενούς ταυτοτικούς ορισμούς. Και ενώ προσπαθούν να αποποιηθούν την βάσανο της διεκδίκησης μέσω της αποπολιτικοποίησης, είναι αδύνατο να κρύψουν την ουσιαστική πολιτική πρόσδεσή τους στο άρμα της κυρίαρχης νεοφεουδαρχικής διακυβέρνησης. Με εμπεδωμένα συντηρητικά ανακλαστικά διαμέσου της εσωτερίκευσης της κακοποίησης/κανονικοποίησης, αναζητούν τη νομιμοποίηση στο καταφατικό νεύμα ενός gay δημάρχου, το οποίο τελικά μένει σε αναστολή χάριν της συντήρησης.

Η ιδεολογική μονοκαλλιέργεια της εκδοχής που επικρατεί στην ελληνική περίπτωση του gay cause, δεν αφήνει χώρο σε οτιδήποτε δεν αναζητεί ένα θεϊκό βλέμμα ή δεν συντάσσεται με την διαχείριση του βίου κατά τα κατεστημένα. Αυτή η έλλειψη ανοχής στο διαφορετικό είναι καταφανής λόγου χάρη στην σχετική ανακοίνωση στον διαδικτυακό τόπο Gayworld, όπου ανάμεσα σε μια σωρεία -σε πολλές περιπτώσεις δικαιολογημένων- ειρωνικών αναφορών σε όσους απείχαν από τις εκδηλώσεις του Athens Gay Pride 2007 υπάρχει και η αναφορά σε μια ομάδα που συμμετείχε (!). Μια ομάδα μάλιστα που έχει μεγάλη πορεία και εμπειρία στις πολιτικές διεκδικήσεις. Είναι προφανές πως αυτό που ενοχλεί είναι μια εναλλακτική ερμηνεία του ζητήματος, ειδικά όταν αυτή προέρχεται από τον χώρο της αριστεράς ή του αντιεξουσιαστικού χώρου, κάτι που αποδεικνύει πως το απολιτίκ προφίλ είναι μια πρόφαση καρατζαφέρειας τάξης. Αυτές οι περιχαρακώσεις στερούν την υποστήριξη πολλών, που έστω κι αν διαφωνούν με το μεγαλύτερο μέρος της agenda είναι πρόθυμοι να διατυπώσουν τη διαφωνία τους και να γιορτάσουν μαζί. Με αυτές τις περιχαρακώσεις χάνεται μαζί με την πολιτική και το πάρτυ, μια μοναδική ευκαιρία συλλογικοποίησης της επιθυμίας και ενδεχόμενο προνομιακό πεδίο άμβλυνσης των διαφορών.

Από τη φετινή γιορτή κρατάω δύο υπέροχα κείμενα, το συντακτικά αδέξιο των Homorebels και το χειρουργικά ακριβές του Αμβρόσιου. Κι αν μοιάζουν να στέκονται απέναντι στη γιορτή, για μένα είναι κίνηση προς την αέναη γιορτή. Τη γιορτή που όντως γιορτάζει μια τετελεσμένη νίκη και σκέπτεται τα επόμενα. Τη γιορτή που προϋποθέτει το συλλογικό πολιτικό αίτημα και την διεκδίκησή του. Και του χρόνου, μαζί.

 

kiki.jpg

[Πριν την οπισθοδρόμηση υπήρξαν οι μέρες που ο Guattari μίλαγε στο Κράξιμο της Πάολα. Υπήρξαν, άρα θα υπάρξουν. Μας τις οφείλετε σε εμάς που δεν τις ζήσαμε…]

lander.jpg

Κατά την επικρατούσα τηλεοπτική γραμμή σκέψης Τατιάνα-εσείς-Λαμπίρη-εμείς, οι προγραμματιστές του καναλιού της Βουλής με περισσό ζήλο προγραμμάτισαν για σήμερα το βράδυ, την ώρα ακριβώς που η Laurie Anderson θα παρουσιάζει το νέο εν εξελίξει έργο της Homeland στο Ηρώδειο, την προβολή του τελευταίου μικρού μήκους φιλμ της Hidden Inside Mountains. Σαν να μην έφτανε αυτό, τα σαΐνια της Ψαρούδας-Μπενάκη υπέθεσαν χωρίς δεύτερη σκέψη πως «αυτό το Λώρι Άντερσον» είναι άντρας, μιας και είναι γνωστό πως η φυσική θέση της γυναίκας στον πολιτισμό μας/τους είναι είτε στη κουζίνα, είτε στον Hondo. Όσο ανεβαίνει η μαϊμού τόσο φαίνεται ο κώλος της, και όσο η άγνοια καμώνεται την εμβρίθεια τόσο θα ντυνόμαστε Μπομπ Βουλγαράκηδες για ταγούς της τέχνης.

[φαντάζομαι τον αυτοσαρκαστικό τίτλο κάποιου feminist spoken word κομματιού που θα σκαρφιζόταν η Laurie, αν της σφύριζαν την ακούσια αλλαγή φύλου της: The Ugly One With The Testicles]

———[UPDATE]

Θαυμάσια Laurie! Θα μπορούσα να μιλάω ασταμάτητα. Καλύτερα να κρατήσω 2-3 εντυπώσεις για την ώρα

Homeland(s) είναι όλες οι πατρίδες, από την καρδιά ως την διεθνή κοινότητα. Χτες η Laurie εξόρυξε αλήθειες που θρυμματίζουν κάθε κατασκευασμένη ΄κοινή γνώμη’. Το κοινό μοιάζει πιο έτοιμο από ποτέ για μια συναισθηματική (μίκρο και μάκρο) agenda, μακριά από τους ετεροκαθορισμούς των ΜΜΕ και των κυβερνήσεων.

-Η ‘κοιλιά’ των τελευταίων ετών παρήλθε. Είχαμε την τύχη να συζητήσουμε με έναν παλιό session μουσικό της. Ήταν ενθουσιασμένος. ‘She is sharper than ever’ μας είπε. Δεν μπορείς να διαφωνήσεις.

-Κρίνοντας από τα ηλεκτρονικά μέρη, πιστεύω πως είναι ζήτημα χρόνου η συνεργασία με Alva Noto

 

Ένα τείχος ήχου μιας ψυχής που ταξιδεύει προς τον ουρανό με ταχύτητα φωτός. Αυτές οι πεισιθάνατες σκέψεις απλώθηκαν στη πεδιάδα, ενώ το τρένο διέσχιζε τις ψηλές γέφυρες και τα απόκρημνα βράχια εναλλάσσονταν. 381 δευτερόλεπτα μετά τα ακουστικά μου επιβεβαίωναν την αρχική εντύπωση. Ο ρυθμός στις ράγες συναντήθηκε με τις αντηχήσεις μιας φανταστικής ουράνιας χορωδίας. Και πάλι μια ερωτική επιθυμία σαν θάνατος.

[repeat, repeat, repeat, repeat, repeat, repeat, repeat, repeat, repeat, repeat, repeat, repeat]

Είχε βραδιάσει και το τρένο έφτανε στον σταθμό της Αθήνας. Είχα ήδη απολαύσει με ψυχαναγκαστική αφοσίωση το σώμα του αγαπημένου μου πια τραγουδιού σε δώδεκα επαναλήψεις. Απρόοπτη και μηδαμινή χαρά. Παιδική χαρά που σου αλλάζει τη μέρα, τη νύχτα, τη ζωή. Ευχαριστώ Ulrich.

[Ulrich Schnauss – Medusa από το album Goodbye]

 

fl.jpg

Το γλέντι στη πρωταρχική σκηνή της ορδής τελείωσε, μέσα από μια σειρά δραματικών μεταπτώσεων, με την ύψωση των δύο ταμπού που διέπουν τις κοινωνίες που θέλουν να ονομάζονται (τουλάχιστον) νεωτερικές: την αιμομιξία και τον κανιβαλισμό. Αυτό που μας υπενθυμίζει η υπόθεση λογοκρισίας στην Art Athina είναι πως στην ελληνική περίπτωση η πορεία από την ορδή στο κράτος δεν προσιδιάζει καθόλου σε αυτό που προσπάθησε να σκιαγραφήσει στην σχετική αφήγηση του ο Freud.

 

Έχουμε περιγράψει πολλές φορές το πώς η ελληνική κοινωνία είναι ναρκοθετημένη από δημόσιες υποκριτικές συμπεριφορές. Στην πραγματικότητα ο ανορθολογισμός θριαμβεύει σε αυτή τη χώρα ως έκφραση της ανικανότητάς της να περάσει από το στάδιο της υποτελούς σε αυτοκρατορία σε αυτό της νεωτερικότητας. Οι πολιτικές επιλογές των υπηκόων (sic) αυτού του ιδιαίτερου θεοκρατικού μορφώματος στην άκρη της Βαλκανικής επιβεβαιώνουν την σταθερή κατεύθυνση της τοπικής πλειοψηφίας προς μοντέλα αναξιοκρατικά και βάρβαρα. Έτσι με οδηγό την εκκλησία, τις δυνάμεις καταστολής και τα μονοπωλιακά εταιρικά σχήματα, η Ελλάδα αγνοεί την πορεία των γεωπολιτικών γειτόνων και συγκαιρινών της.

 

Επανερχόμενοι στην αφήγηση της ορδής, οφείλουμε να παρατηρήσουμε την χαρακτηριστική διάσταση της Ελλάδας από τις υπόλοιπες νεωτερικές κοινωνίες και στο επίπεδο των ταμπού που διέπουν τον αξιακό χάρτη της: η αιμομιξία είναι μια πρακτική περίπου διαδεδομένη και αποδεκτή, ειδικά στην ελληνική επαρχία, ενώ ο κανιβαλισμός σε συμβολικό επίπεδο είναι το μοναδικό μέσον για να αναδειχτεί κάποιος σε οποιαδήποτε λιγότερο ή περισσότερο περίοπτη σφαίρα του εντόπιου κοινωνικού βίου. Γίνεται εύκολα αντιληπτό πως η παρέκκλιση από τα παγιωμένα ταμπού έχει ως αιτία την βαθιά σεξουαλική άρνηση που βιώνουν οι υπήκοοι αυτού του κοινωνικοπολιτικού μορφώματος. Μάλιστα ο βαθμός άρνησης είναι ανάλογος με την θέση που κατέχει -ή θέλει να κατέχει- καθένας στην ιεραρχία: όσο πιο κρυφή και ομοφοβική είναι η εκάστοτε μονάδα του συστήματος τόσες περισσότερες πιθανότητες έχει να αναδειχθεί στους θώκους –έως και τον πρωθυπουργικό.

 

Την υποκατάσταση των δύο βασικών ταμπού με αυτά που έχουν εκθρέψει από την εποχή της χούντας τους έλληνες υπηκόους, εύκολα αναδεικνύουν όχι τόσο οι υποψιασμένοι πια σε κάθε μεγάλη έκθεση scouts του ΛΑΟΣ όσο η υποτιθέμενη επίσημη πολιτική εξουσία, η υπό αυτήν αστυνομία και η υποτιθέμενα ανεξάρτητη δικαιοσύνη. Τα ταμπού στην Ελλάδα δεν αφορούν την ακεραιότητα της προσωπικότητας των ανθρώπων, αλλά τα σύμβολα των εξουσιαστικών δομών. Η σημαία, οι θρησκευτικές εικόνες και ο εθνικός ύμνος είναι οι συνισταμένες μιας φονταμενταλιστικής και ακλόνητης εξουσίας, στο όνομα των οποίων δικαιολογείται να καταπατά συλλήβδην τα δικαιώματα των ανθρώπων.

 

Η κατάσταση γίνεται περισσότερο προβληματική από την στάση κάποιων επαγγελματιών και φίλων της τέχνης. Τα αντανακλαστικά τους είναι τόσο αμβλυμμένα από την επικέντρωση στον ηδονισμό και την φορμαλιστική αναπαραγωγή των καπιταλιστικών συνθηκών της ζωής τους, που μόνο καταφύγιο σε περιπτώσεις λογοκρισίας είναι η πασιφιστική επίκληση βολτερικών τσιτάτων και τετριμμένων ψευδοφιλελεύθερων αφορισμών. Είναι κυρίως αυτοί που σπεύδουν να συνδιαλαγούν με τους φαύλους και τελικά να τους νομιμοποιήσουν στα τηλεοπτικά παράθυρα. Αυτό που για μερικούς καλλιτέχνες φαντάζει ως η ιδανική συνθήκη για μια κατά μέτωπο επίθεση στα ιερά και τα όσια των αρτηριοσκληρωτικών κέρβερων, για κάποιους άλλους αποτελεί την αφορμή να αμυνθούν και να υπερασπιστούν απολογούμενοι αυτά τα ίδια τα σύμβολα των δυναστών.

 

Λέγεται πως η avant garde έχει πάψει να σοκάρει τους αστούς και πως οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί, δηλαδή πως οι αστοί σοκάρουν την avant garde με την αβασάνιστη αποδοχή της διαμέσου μιας στεγνής εμπορευματικής σχέσης. Στην ελληνική περίπτωση τόσο η avant garde όσο και οι λιγοστοί εναπομείναντες αστοί έχουν μείνει μαλάκες με την σαρωτική ορμή της συμμαχίας εξουσιαστών και υπηκόων του σχήματος πατρίς-θρησκεία-οικογένεια.

fire.jpg

 

 

 

[Τόλμησε να γίνεις και εσύ συνδημιουργός. Είναι πολιτική ευθύνη]

 

Σήμερα μου έφυγε ένα βάρος. Ή μάλλον δύο. Βάρη ετών. Κάποιες μέρες βλέπεις λίγο φως. Ακόμα και εδώ στο limbo. Δύο ματωμένες πεταλούδες κάθισαν στο κεφάλι μου. Και ένα μυγάκι παίζει στο βολβό του ματιού μου. Τίποτα το ιστορικό. Λίγη χαρά, περισσότερη λύπη. Χρειάζεται πάντα λίγο αίμα και για τα δύο. Και θα ξαναχυθεί. Στο λευκό. Πήρα λίγο από αυτό το σώμα και το πέταξα στα σκουπίδια.

Τί υπερεκτιμημένα που είναι τα όρια του δέρματος! Ομφαλοσκοπούμε για μια δήθεν αυτοτέλεια. Για μια δήθεν αυτοδιάθεση.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, αυτή η λίγη χαρά μοιάζει με προσομοίωση του έρωτα. Κόβεσαι και ράβεσαι γι’ αυτόν. Σε πονάει και σε τραβάει η νέα ραφή. Ματώνεις και επουλώνεται η πληγή. False Alarm. Ο έρωτας δεν έχει αντιβίωση και παυσίπονα. Στο λευκό λοιπόν.

medme.jpg