Περιμένοντας το 11

Μαρτίου 22, 2007

hiw.jpg

Ήταν μόνος στη στάση. Αυτό σήμαινε τουλάχιστον ενός τετάρτου αναμονή για το επόμενο νυχτερινό. Στα ακουστικά του έπαιζε το τελευταίο live των Nine Inch Nails. Σε δυο λεπτά τον πλησίασε ένα όμορφο μικρόσωμο κορίτσι με δυο λυπηρά μάτια από πρέζα. Σε μια κοιλάδα ανάμεσα στις industrial οροσειρές τον ρώτησε πόσο θα έπρεπε να περιμένουν, μα μόλις είχε έρθει και αυτό της απάντησε. Αυτός κάθισε στο μεταλλικό παγκάκι, ενώ αυτή κατέβηκε στο οδόστρωμα για τη γνωστή επίδειξη ενόργανης καλειδοσκοπικής. Μπάταρε τρία κλικ δεξιά, μετά τιναζόταν νωθρά κι ύστερα δυο κλικ αριστερά. Και πάλι απ’ την αρχή. Είχε φτάσει τόσο κοντά στη λωρίδα κυκλοφορίας που δεν θα μπορούσε να αφήσει τον παρατηρητή της αμέτοχο. Κάποια κουτσαβάκια σε παπάκι πείραξαν από μακριά τη κοριτσίστικη φιγούρα της. Πλησιάζοντας η θωπεία έγινε αυτόματα αποστροφή. Ένα λαϊκό αγόρι με όνειρα ζαντολάστιχου και ελληνοχριστιανική τιμή μπορεί να ανεχτεί πολλά, αλλά ποτέ μια πρεζού. Αυτό που πριν από λίγο θα του φαινόταν απρέπεια τώρα έμοιαζε επιτακτικό: η προστασία προς ένα άγνωστο άτομο στους δρόμους της μεγαλούπολης την ώρα που παροξύνεται ο ευφημισμός. Ά-τομο σε χίλια κομμάτια και o παρατηρητής μαζεύει όσα έμειναν σε χοντρές ενότητες. ‘Κάθισε και όταν έρθει θα σε φωνάξω’.

hf.jpg

 

Στο απέναντι πεζοδρόμιο ένας άστεγος αναμετράται με τις σκιές. Τα γκρίζα μακριά και συμπαγή γένια του πάλλονται υπό το ιδιόρρυθμο kung fu fighting. Στις κραυγές του παρούσα μια περασμένη αξιοπρέπεια. Σύντομα θα περάσει στην απέναντι όχθη του ασφάλτινου ποταμού για να διεκδικήσει το κορίτσι και το αγόρι ως θεατές στο απειλητικό παιχνίδι του. Γιατί μόνο ένα πράγμα είναι απειλητικό: αυτό που δεν έχει τίποτα να χάσει.

bhand.jpg

 

Ενώ διασχίζει τις λωρίδες στην ομήγυρη προστίθεται ένας απροσδόκητος σύμμαχος της κλειστής κοινωνίας: Κινέζος χονδρέμπορας γύρω στα πενήντα με παντελόνι από καμπαρντίνα και μπέζ μπουφάν που νοσταλγεί αυτό το κάποτε όταν οι εποχές ήταν τέσσερις. Σε αυτό το βλέμμα έχουν προφτάσει να αφομοιωθούν όλες οι μικροαστικές φοβίες που καλλιεργούν με συνέπεια τα ομιλούντα ταγιεράκια κάθε βράδυ στις 8. Ένα βλέμμα που ψάχνει μάταια στην κεντρική οδό της Αθήνας έναν αστυφύλακα που θα επαναφέρει την οπτικοακουστική τάξη στη σκηνή. Ελλείψει οργάνου αναζητά επιτακτικά τη συμπαράσταση στον καλοβαλμένο αστό νεαρό.

[Τείχος]

Το τρόλεϊ στρίβει επιτέλους στη γωνία. Τα λαμπερά φώτα του θα ξεπλύνουν τις εξαιρέσεις στον αστικό στρατό, αυτή την μικρή ώρα που οι φαντάροι του κοιμούνται και ξύνονται κάτω από χοντρές βελέντζες.

par.jpg

 

Σε λίγες ώρες αυτός ο δρόμος θα γεμίσει ελπίδα. Θα τον περπατήσουμε πάλι την μεγάλη ώρα που οι φαντάροι του αστικού στρατού θα κοιμούνται τη νάρκη τους κάτω από χοντρές βελέντζες που τις έχουν υφάνει σοβαροφανείς κύριοι και κυρίες: ο Κώστας, ο Γιώργος, ο Νίκος, Η Μαριέττα, Ο Βύρωνας, η Όλγα, ο Γιάννης, η Έλλη, η Αλέκα

karag.jpg

 

Για όλους αυτούς που το όμορφο κορίτσι με τον καλειδοσκοπικό χορό, ο άστεγος περφόρμερ και το αγόρι με τα ακουστικά δεν είναι παρά ακραίες παρατηρήσεις. Μα θέλει τόλμη να σταθείς στην άκρη και να δεις παραπέρα; Οι ήρωές μας απλά δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς.

sc.jpg

 

7 Σχόλια “Περιμένοντας το 11”

  1. οι σκιές μιλάν Says:

    Γι’ όλους «αυτούς» το το όμορφο κορίτσι με τον καλειδοσκοπικό χορό, ο άστεγος περφόρμερ και το αγόρι με τα ακουστικά δεν είναι στα μάτια τους παρά περσόνες: γι’ αυτούς -μάλλον κρίνοντας εξ ιδίων τ’ αλλότρια-, έχουν και οι τρείς κάνει την μη-επιλογή βούληση.

    Βολική ακύρωση: τους απαλλασσει από κάθε ευθύνη.

  2. ioudas Says:

    και να διαφωνούσα με την ουσία της σκέψης σου-που δεν συμβαίνει- θα συμφωνούσα τελικά με όσα λες εξαιτίας του του τρόπου που παρουσιάζεις τη σκέψη σου. Μοναδικός!

  3. οι σκιές μιλάν Says:

    Μόλις άκουσα και το κομμάτι που δεν το είχα ματακούσει ποτέ…

    Ηurt Νο2 – εξαιρετικό

  4. Gilletina Says:

    [Γιατί μόνο ένα πράγμα είναι απειλητικό: αυτό που δεν έχει τίποτα να χάσει.]

    Το παραξέρουν αυτό και μιλάνε γιά μειοψηφίες,
    «όποιος δεν συμφωνεί είναι υποψήφιος τρομοκράτης»,
    και άλλα μπατσικά.
    Ο εφιάλτης του όργουελ γίνεται πραγματικότητα.
    Το πανόπτικόν τους ξεπλένεται και ξεχνιέται
    με μία βόλτα στους ναούς της νέας θρησκείας.
    Μπράβο σε όσους συγκρούονται άμεσα ρίχνοντας φωτιά.

    http://www.bigbrotherstate.com/

  5. roidis Says:

    είσαι απόλαυση που προσφέρεται και μάλιστα δωρεάν αγαπητέ rare.

    καλοδουλεμένο κείμενο.

  6. raresteak Says:

    Σας ευχαριστώ φίλοι μου.

    Gilletina, το video είναι ένα εξαιρετικό δείγμα αυτού που θα έπρεπε να είναι ο φιλελεύθερος λόγος σήμερα [και εικαστικά πιασάρικο και καλοδουλεμένο βέβαια…]

    Προσθέτω και ένα link από το mail μου.
    http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=679598

  7. Τάκης Says:

    Καλέ μου raresteak, έχασα αρκετά χρόνια από την ζωή μου ακουμπώντας στον [ΤΕΙΧΟ] που τέμνει τόσο τραγικά το κείμενο σου. Πρέπει κανείς να ξεράσει άγρια και επώδυνα –μέχρι αίματος- κάθε ίχνος (μικρο)αστικού σπέρματος που τον ταΐσανε… Διαφορετικά, αυτό που μας περιμένει είναι μια ζωή σαλονιού ΙΚΕΑ, και γειτονιές αυτοαστυνόμευσης… (Που και που θα σηκωνόμαστε από τους καναπέδες μας για να αντισταθούμε στο άνοιγμα ενός κέντρου αποτοξίνωσης στην γειτονία μας, πριν γυρίσουμε στην TV και την εκκλησία…).

    Αναρωτιέμαι… Αν έχεις την δύναμη να παράγεις τέτοιου είδους κείμενα εντός του limbo, τότε τι μας περιμένει την ημέρα που θα το νικήσεις;


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: