Μειοψηφίες

Μαρτίου 3, 2007

scum1.jpg

Η στατιστική είναι το σημαντικότερο εργαλείο ιδεολογικής νομιμοποίησης των διαφόρων μορφών ‘μαζικής’ ‘αντιπροσωπευτικής’ ‘δημοκρατίας’. Στα πλαίσια των ατομικιστικών ‘φιλελεύθερων’ δημοκρατιών αυτές οι πολυέξοδες και σύνθετες κατασκευές στηρίζονται από επιφανείς κερδοσκοπικούς φορείς αποκλειστικά καπιταλιστικής οργάνωσης. Οι επικεφαλής των φορέων είναι προνομιακοί συνομιλητές της θεσμικά κρατούσας ελίτ που αναδεικνύεται διαμέσου εκλογών με πολλαπλά επίπεδα σταθμίσεων και ενισχύσεων υπέρ της πρώτης επιμέρους κομματικής ομάδας. Οι φορείς μοιράζονται κοινές αξίες με την κρατούσα ελίτ. Στην πραγματικότητα η ελίτ που συνίσταται στη βάση του ίδιου αξιακόυ συστήματος συναποτελείται από: τα κοινοβουλευτικά κόμματα, τους λίγους επιχειρηματίες που μονοπωλούν κάθε έκφανση της οικονομίας (εξαιρουμένης της λιβιδικής), τους παραγωγούς της συμβολικής οικονομίας (εκδότες, εταιρίες δημοσκοπήσεων, δημοσιογράφους, αστούς καλλιτέχνες κ.α.). Σε αυτό το σχήμα είναι ιδιαίτερα χρήσιμη μια μάζα εξατομικευμένων πιονιών στα οποία εγχέονται ταπεινές φιλοδοξίες για να εκπληρωθούν στη συνέχεια με την μορφή ρόλων που διανέμει το σύστημα: καταναλωτής, διορισμένος στο δημόσιο, ψηφοφόρος, ιδιοκτήτης, μονάδα δείγματος δημοσκόπησης.

stat2.jpg

 

«Η στατιστική είναι ο περίγελος των μαθηματικών. Το ότι ήταν το μόνο πεδίο στο οποίο κατάφερνα να λύσω με παροιμιώδη άνεση όλους τους υποτιθέμενους γρίφους που μου υπέβαλαν οι καθηγητές μου, τη στιγμή που συνειδητά είχα αποκόψει τις σχέσεις μου με τα σοβαρά μαθηματικά ήδη από το λύκειο, είναι για μένα η πιο τρανταχτή απόδειξη. Αργότερα, καθώς εμβάθυνα στην ανθρωπιστική σπουδή, αντιλήφθηκα πως ακόμα και η πιο αριθμολάγνα ανάλυση επαφίεται αποκλειστικά στην γλωσσική εκφορά του ερωτήματος. Οι κλειστές ερωτήσεις, η λήψη ζητουμένου, οι αυτοεκπληρούμενες υποθέσεις είναι οι ορατές μορφές της ιδεολογικής σκευής της στατιστικής έρευνας. Η στατιστική είναι μια γλώσσα μηχανής η οποία όχι απλά είναι ιδεολογικά προκατειλημμένη, όπως άλλωστε και όλες οι υπόλοιπες γλώσσες, αλλά ξοδεύει το μεγαλύτερο μέρος του παραγομένου έργου της για να συγκαλύψει αυτή ακριβώς την προκατάληψή της. Ενώ η πολιτισμική εντροπία έχει ωθήσει όλους τους υπόλοιπους κώδικες και γλώσσες σε μια φυγόκεντρο αυτογνωσία, αυτοαναφορικότητα, αυτοκριτική και διακειμενικότητα, η στατιστική επιμένει σε μια ερμητικά κλειστή και κεντρομόλο διαφύλαξη των προνοήσεών της. Η συγκεκριμένη γλώσσα παραμένει στη διεστραμμένη κατεύθυνσή της και διογκώνεται ως αποτέλεσμα της επιμόλυνσής της από το εξουσιαστικό φαινόμενο. Η στατιστική ως ψυχολογική μεταφορά είναι η σχιζοφρένεια. Είναι η προσκόλληση σε ένα υποτιθέμενο κυριολεκτικό νόημα που παράγεται από και παράγει πολιτικά σχιζοφρενή υποκείμενα. Οι αριθμοί και τα μαθηματικά χαμηλού επιπέδου (αυτά με τα αδιαπραγμάτευτα, αιώνια και μοναδικά αποτελέσματα) αποκτούν μείζονα ρόλο στη ζωή των ατόμων. Η αποφάνση ‘το είπε η τηλεόραση’ ως τεκμήριο εγκυρότητας είναι μια αθώα μα φρικαλέα παραδοχή προσχώρησης στο σχιζοφρενικό βασίλειο.»

zard6.jpg

 

Στην υποθετική περίπτωση που η στατιστική είχε κάποια αξία Ι:

 

Μα αλήθεια ποιος απαντά σε αυτές τις δημοσκοπήσεις; Εμένα δεν με έχουν ρωτήσει ποτέ και αν με ρωτούσαν δεν θα δεχόμουν να απαντήσω. Τους δεκάδες χιλιάδες φοιτητών που διαδηλώνουν, οι οποίοι είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, οι εταιρίες τους βρίσκουν στα κινητά τους στο δρόμο ή μήπως έχουν στήσει τραπεζάκια στα αμφιθέατρα; Ποια είναι η μέθοδος δειγματοληψίας; Στα τρέχοντα ζητήματα παιδείας μπορούμε να εφαρμόσουμε την φιλελεύθερη ιδεολογική κατασκευή του one man, one vote; Έχει την ίδια βαρύτητα η άποψη μιας τηλεορασόπληκτης γιαγιάς από τον Μελιγαλά με αυτή ενός μορφωμένου και αγωνιζόμενου φοιτητή; Μα ακόμα και (νέο)φιλελεύθερα να το δούμε: που είναι οι ευαισθησίες αυτών που κόπτονται περί της αυτοδιάθεσης του ατόμου, όταν πολλαπλασιάζεται και ανάγεται τεχνητά η άποψη του κάθε τυχαίου εκφοβισμένου και διψασμένου για επιβεβαίωση στα focus groups σε βάρος των κατά μόνας αναγκών του κάθε πολίτη που διαδηλώνει επίμονα επί 10 μήνες για την υπόθεση που τον αφορά; Πού είναι η υπεράσπιση της πολιτικής διεκδίκησης στη βάση των ατομικών συμφερόντων; Στο νεοφιλελεύθερο σύμπαν η ‘κοινωνία’ είναι μια υποστασιοποίηση, σε αντίθεση με το άτομο. Αλήθεια, η ‘κοινή γνώμη’, τα ‘συμπεράσματα των δημοσκοπήσεων’, οι ‘πλειοψηφίες’ τι είναι;

collec4.jpg

 

Στην υποθετική περίπτωση που η στατιστική είχε κάποια αξία ΙΙ:

 

Σε αυτή την θεότρελη περίπτωση λοιπόν θα έπρεπε να τους πει κάποιος πως πριν κάνεις μια έρευνα ορίζεις πρώτα τον ‘πληθυσμό’ σου (Ν) και μετά το ‘δείγμα’ σου (ν), το οποίο φροντίζεις να λάβεις με την ενδεικνυόμενη από την περίπτωση μέθοδο δειγματοληψίας. Μα ποιος αλήθεια μπορεί να είναι εντολέας μιας τέτοιας δημοσκόπησης; Είναι δυνατόν να του χαλάσεις την αυτοεκπληρούμενη προφητεία όταν είναι ο τροφοδότης νονός σου; Η ατζέντα λοιπόν της έρευνας ορίζεται: πληθυσμός δεν είναι οι άμεσα ενδιαφερόμενοι αλλά σύμπασα η ελλαδική επικράτεια, όποιος είναι έτοιμος να θριαμβολογήσει την δυναστεία των Καραμανλήδων, κουτσοί στραβοί στον Άγιο Παντελεήμονα. Θέμα δεν είναι η παιδεία αλλά οι κομματικές – ποδοσφαιρικές στρατεύσεις γαλβανισμένες από την με πολύ κόπο και τέχνη αναδυόμενη κουλτούρα φόβου και ανασφάλειας σε μια μαγική και τρομακτική συνταύτιση των ποινικών αδικημάτων με τις διεκδικήσεις των πολιτών. Έτσι καταλήγουμε στον γέρο από τα Πετράλωνα που οι-κωλοαλβανοί-μου-κλέψαν-τη-σύνταξη-γαμώ-την-παναγία-τους-και-καλά-θα-τους

-κάνουν-να-τους-γαμήσουν-τον-πατερούλη-οι-αστυφύλακες-και-το-‘πε-κι-ο-Πρετεντέρης

-με-τα-κωλόπαιδα-που-τα-σπάνε-ά-ρε-Παπαδοπουλος-που-τους-χρειάζεται-που-δεν

-θέλουν-τους-νόμους-τα κομμούνια

porkmat7.jpg

Στην υποθετική περίπτωση που η στατιστική είχε κάποια αξία ΙΙΙ:

 

Εν μέσω κλίματος πληρωμένης και ενορχηστρωμένης κατασυκοφάντησης, αναδύθηκε ένα εξαιρετικά δυναμικό κίνημα για την παιδεία, αυτό που η ελίτ ονόμασε ‘μειοψηφίες’ (ο πληθυντικός εκ παραδρομής από την εμμονή στον κατακερματισμό;), σε μια απόπειρα ψυχαναγκαστικής άρνησης της πραγματικότητας. Την πραγματικότητα την έχεις ζήσει κάποιες Τετάρτες ή Πέμπτες στο κέντρο της Αθήνας, όταν αφού έχεις στρίψει από τα Χαυτεία και ενώ βρίσκεσαι κάπου στο μέσο της πορείας στο ύψος Σταδίου και Σοφοκλέους γυρίζεις το κεφάλι σου αριστερά και βλέπεις την Πανεπιστημίου γεμάτη διαδηλωτές που έπονται.

mas3.jpg

 

Στην υποθετική περίπτωση που η στατιστική είχε κάποια αξία ΙV:

Θέλετε πλειοψηφίες; Τι θα λέγατε για το 70% (το πραγματικό ποσοστό επί του πληθυσμού) που δεν παραπλανήθηκε από τις δελεαστικές λαϊκοδεξιές εξαγγελίες, που φυσικά ακόμα και αυτές δεν κάνατε τον κόπο να τηρήσετε; Ποια είναι η κατασκευή που θα πρέπει να χαρακτηρίζει τουλάχιστον 5,5 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της χώρας για να συσταθεί μια (sic) πλειοψηφία; Ο φορέας κινητής τηλεφωνίας που χρησιμοποιεί κανείς; Μια ελιά στο κωλομέρι; Και οι υπόλοιποι; Μήπως να επαναφέρουμε τα ροζ, κίτρινα και λοιπά τρίγωνα για τις ‘φρικτές’ και ‘χυδαίες’ μειοψηφίες των ομοφυλόφιλων, των αθίγγανων, των ατόμων με ειδικές ανάγκες που έχουν το θράσος να διεκδικούν σε βάρος του λευκού φαλλοκράτη καπιταλιστή; Να θυμηθούμε τις έρευνες που επικύρωναν 86% ομοφοβικές απόψεις των κατοίκων αυτή της χώρας;* Βάσει αυτής της ‘στατιστικής πλειοψηφίας’ δεν θα έπρεπε να διανοούμαστε να αναφερόμαστε στο gay cause. Να ακούσουμε τον Χριστόδουλο που αναπαράγει τους σχολικούς χάρτες του ’60 που κατέγραφαν 97% ορθόδοξο χριστιανικό πληθυσμό; Θέλετε κι άλλο;

collisi9.jpg

 

Η ίδια η κατασκευή της μειοψηφίας καταδεικνύει τον πυρήνα της παλινόρθωσης που επιχειρείται στην παιδεία: Την διαστροφή της πνευματικής ελευθερίας σε σχιζοειδή εργαλειακότητα. Οι επεμβάσεις επιχειρούνται στον κώδικα που μιλάμε και μας μιλάει.

 

[επί του θέματος]

last.jpg

15 Σχόλια “Μειοψηφίες”

  1. raresteak Says:

    *αναφέρομαι στην δημοσκόπηση της Ελευθεροτυπίας που δημοσιεύτηκε αν δεν κάνω λάθος περίπου ένα χρόνο πριν, όπου μεταξύ άλλων ο στρατός, η εκκλησία, η ξενοφοβία και η ομοφοβία πλειοδοτούνταν με ποσοστά γύρω στο 90%. Δυστυχώς δεν κατάφερα να τη βρώ στο διαδίκτυο (μήπως την κατέβασαν λόγω των εξωφρενικών αποτελεσμάτων;). Παρακαλώ οποιοσδήποτε τυχόν την έχει κρατήσει ας μου την περάσει.

  2. Gilletina Says:

    Την Πέμπτη ο ράμπο φύλακας του υπουργείου Αιγαίου, ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ μόλις είδε 2 παιδάκια να σπάνε τα διακοσμητικά υαλότουβλα ΑΝΑΦΩΝΗΣΕ : Παλιοκουμούνια και μετά ΠΥΡΟΒΟΛΗΣΕ!
    ΚΑΘΑΡΑ ιδεολογικά (ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ) κίνητρα.
    Η θέση του θα έπρεπε να είναι στην φυλακή.
    Ούτε τον συλλάβανε ούτε τίποτα
    Τα δέ ομιλούντα ταγεράκια (coco chanel)έδωσαν ρεσιτάλ,και πάλι, αποκρύβοντας προσεκτικότατα το ΚΥΡΙΟ και ΕΠΙΜΑΧΟ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΟΥΝΤΙΚΟ ΓΟΥΡΟΥΝΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΠΡΟΦΥΛΑΚΙΣΤΕΟ.

  3. Τάκης Says:

    Ας μην ξεχνάμε πως ο ίδιος ο λόρδος Βύρων Πολύδωρας είχε φροντίσει να δώσει στους αστυνομικούς λευκή επιταγή αυτονομίας με την περιβόητη δήλωση «έ άνθρωποι είναι και αυτοί, έχουν και τα νεύρα τους κάποια όρια και ίσως να τραβήξουν και το περίστροφο από την θήκη του». Τέτοια ξεκάθαρα ιδεολογική δήλωση, κατά την γνώμη μου, καθιστά τον λόρδο ηθικό αυτουργό του νέου αυτού περιστατικού πυροβολισμών –δεν εκπλήσσομαι λοιπόν που δεν προφυλακίσθηκε ο αστυνομικός όταν απολαμβάνει τέτοια κάλυψη. Αλήθεια, ανέτρεξε οποιοδήποτε από τα ΜΜΕ στις δηλώσεις αυτές;

    Όσο για τον κρατικό μηχανισμό των δημοσκοπήσεων, τι άλλο να προσθέσει κανείς στον ξεκάθαρο λόγο σου raresteak ; Να επαναλάβω απλά μια πληροφορία που γλίστρησε από τις χαραμάδες του ανθρωποφάγου δελτίου ειδήσεων του Mega: Τα αποτελέσματα του πρόσφατου γκάλοπ παρουσιάστηκαν ως το ποσοστό του πληθυσμού που επιθυμεί το τέλος των καταλήψεων και που δηλώνει την αντίθεση του στις αντιδράσεις των φοιτητών. Η ερώτηση όμως που έγινε ήταν «Θέλετε να ανοίξουν τα σχολεία;» -μια ερώτηση-ομπρέλα που εμπεριέχει είδη την λογική απάντηση ΝΑΙ και χειραγωγεί εκ των προτέρων το αποτέλεσμα…

    Φοβάμαι raresteak πως η κυβέρνηση πέρασε ήδη από το παιχνίδι της «μειοψηφίας» στο παιχνίδι του διαίρει και βασίλευε προβάλλοντας τον υποτιθέμενο «εμφύλιο» μεταξύ φοιτητών. Η σύγκρουση φοιτητών με φοιτητές που ανήκουν στην παράταξη τη Ν.Δ. είναι ΦΥΣΙΚΗ ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ της σύγκρουσης με την κυβέρνηση. Το character assassination όμως πάντοτε θα πουλάει…

    Κλείνω (και σε φιλώ) με μια κλασική ατάκα του Mark Twain: «Τα πραγματικά γεγονότα κρατούν αντιστάσεις με πείσμα. Η στατιστικές όμως είναι πολύ πιο εύπλαστες».

  4. Gilletina Says:

    Αγαπητέ Τάκη, ο διάλογος με την παραληρηματική-διαστρευλωτική σχιζοφρένεια τελείωσε, δεν έχει αξία, μόνο χασούρα.
    Τώρα μόνο σύγκρουση παντού και προσοχή στους δίπλα* μας.
    Μόνο έτσι κατακερματίζονται οι μάσκες και τα δημοκρατικά προσχήματα. Δεν υπάρχει φιλελεύθερη δεξιά, ή φιλελεύθερο πασόκ, δεξιοί εν δυνάμη φασίστες είναι όλοι τους και κάποιοι ούτε καν το ξέρουν για τον εαυτό τους.
    * ΚΚΕ και ΣΥΝ

  5. Τάκης Says:

    Μαζί σου Gilletina

  6. Gilletina Says:

    to scum αναλύεται:
    Η κρυφή που μέσα στην αυτολύπησή της παντρεύτηκε με κόστος ένα διδακτορικό,
    Η Ψυχίατρος-αγελάδα των σύγχρονων λοβοτομών και της καταστολής,
    Ο wannabe Χαρλεϋάς-ζαρντινιέρα-χούντα-ποιήτης του κώλου.
    Η συνοφρυωμένη-ζαρωμένη-μούρη που παίζει αυτό το άθλημα με τα μπαλάκια… πώς το λένε… άαa.. τέννις…

  7. raresteak Says:

    Τάκη, οι παρατηρήσεις σου είναι πολύτιμες. Πολλά φιλιά.

    Gilletina, χαίρομαι που μπορούμε να ευθυμούμε με τόσο κοφτερό τρόπο. Είναι θλιβερό να βλέπεις ανθρώπους που η ματαιώση και η αυτολύπησή τους θα τους ήθελε στην καλύτερη περίπτωση να ρίχνουν φαρμάκι σε εκπομπές τύπου ‘Δεν ήξερες, Δεν ρώταγες’, τώρα να είναι βασικοί σχολιαστές στο δελτίο με τα ομιλούντα ταγιεράκια.

  8. The Artist Previously Known as Ιω. Ερανιστής Says:

    Η ετυμολογία διδάσκει: η στατιστική δεν είναι παρά η «επιστήμη» του Κράτους.

  9. desiderius Says:

    Raresteak,

    Πολύ ενδιαφέρον κείμενο, συγχαρητήρια. Θα κάνω όμως το συνήγορο του διαβόλου, κατά κάποιον τρόπο.

    Δεν είμαι μαθηματικός, μα η επιστήμη που σπουδάζω βασίζεται στη στατιστική. Ξέρω λοιπόν πως από μόνη της είναι ένα εργαλείο ουδέτερο και αντικειμενικό. Εξάλλου, σημαντική παράμετρος στην ερμηνεία στατιστικών δεδομένων είναι ο υπολογισμός τις πιθανότητας λάθους, της πιθανότητας δηλαδή τα συμπεράσματα που βγαίνουν να είναι λανθασμένα.

    Όλα αυτά που γράφεις είναι απόλυτα αληθινά βέβαια. Απλώς, αν θέλουμε να είμαστε ακριβείς, δεν αφορούν τον κλάδο αυτό των μαθηματικών, μα τον τρόπο που χρησιμοποιείται. Η στατιστική έχει εδώ και καιρό αναδειχθεί σε εργαλείο δημιουργίας εντυπώσεων και χειραγώγησης των μαζών, σε κομμάτι, με άλλα λόγια, του πολιτικού παιχνιδιού. Γιατί ούτε τα τοκ σόου στην τηλεόραση δεν περιλαμβάνουν ακριβείς κι επιστημονικές, κι άρα ουδέτερες, προσεγγίσεις των στατιστικών εννοιών, ούτε η πλειοψηφία των τηλεθεατών μπορεί να τις καταλάβει.

    Για να το πω αλλιώς: Οι αριθμοί δεν λένε ψέματα. Συνήθως όμως η αλήθεια που λένε είναι περιορισμένη σε σχέση μ’ ό,τι φανταζόμαστε. Μπορεί, λόγου χάρη, να είναι μια αλήθεια που αφορά ένα συγκεκριμένο, μη αντιπροσωπευτικό δείγμα, ή μια ερώτηση που εμπεριέχει την απάντηση, πεδία που δίνουν τη δυνατότητα στον ερευνητή να κατευθύνει την έρευνα, όπως λες κι εσύ. Και σε κάθε περίπτωση, είναι μια αλήθεια όχι απόλυτη, μα συνοδευόμενη από την πιθανότητα λάθους, που ορίζει η ίδια η έρευνα.

    Τώρα, το ξαναλέω, συμφωνώ απόλυτα μ’ όσα γράφεις για τον τρόπο που χρησιμοποιείται η στατιστική. Και σχετίζονται νομίζω με μια από τις χειρότερες παθολογίες της «δημοκρατικής» κουλτούρας μας: την αντίληψη ότι «η πλειοψηφία έχει πάντα δίκιο, και πρέπει να γίνεται ό,τι αυτή επιτάσσει». Αυτή η λαϊκή-λαϊκιστική αντίληψη περί δημοκρατίας αντιστρατεύεται μια στοιχειώδη της αρχή, το σεβασμό στις ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα του ατόμου. Τι κάνει στην πράξη η στατιστική: Με περισσότερο ή λιγότερο κατευθυνόμενο τρόπο, αναδεικνύει κάτι ως άποψη της πλειοψηφίας. Και η στρεβλή αντίληψη περί δημοκρατίας που μας περιβάλλει δίνει στην άποψη αυτή διαστάσεις ιερές. Εξάλλου τα κόμματα, που κινούνται στη λογική πολιτικού κόστους ή όφελους, θα την υιοθετήσουν ώστε να έχουν απήχηση στο εκλογικό σώμα. Παράδειγμα αυτής της διαδικασίας ήταν η υπόθεση των ταυτοτήτων, κι ο μονομερής βέβαια τρόπος που η παρούσα κυβέρνησει επιβάλλει «μεταρρυθμίσεις», στηριγμένη στο λαϊκό έρεισμα, όπως εκφράζεται με τις δημοσκοπήσεις.

    (Συγνώμη για τη φλυαρία. Θα μου άρεσε να ακούσω απόψεις πιο ειδικών, ακόμα κι αν διορθώνουν κάποιο λάθος μου.)

  10. raresteak Says:

    Σκέψεις…:

    Θα έλεγα πως οι αριθμοί είναι ένα μέσο που δεν ενδείκνυται για να ‘μετρήσεις’ τη ζωή. Ακόμα και όταν οι αριθμοί αναφέρονται σε έναν πληθυσμό και όχι σε δείγμα, επαφίενται αποκλειστικά στις ιδεολογικές ορέξεις αυτού που τους χρησιμοποιεί. Αυτό δε συνέβη με το ΑΕΠ του Αλογοσκούφη; Αυτό δε κάνουν οι μέσοι όροι (όσο σταθμισμένοι κι αν είναι); Με τον Μ.Ο. δεν υπάρχουν ούτε Λάτσηδες να φορολογήσεις, ούτε φτωχοί για να θεραπεύσεις. Ιδανικό εργαλείο εξουσιαστικής επιβολής της ελίτ.

    Η επισήμανση του Ερανιστή χτυπαέι (και πάλι) διάνα. Και μόνο το ότι η στατιστική ως μέσο κοινωνιομετρικής χρειάζεται μια μαζική κοινωνία για να υπάρξει την καθιστά αυτόματα απείκασμα επιστήμης.

    Οι αριθμοί είναι μια πρόφαση που συγκαλύπτει την πραγματική διαμάχη που συντελείται στο επίπεδο των ιδεών. Έπι παραδείγματι, ενώ οι περίφημες μελέτες του Kinsey έδειξαν με ποσοστιαία μέθοδο ήδη από τη δεκαετία του ’40 πως το 40% του αμερικανικού πληθυσμού ήταν ‘ανώμαλοι’, ξαφνικά οι αριθμοί αυτοί δεν ήταν αρκετοί για την επίσημη εξουσία. Οι επίσημοι ‘επιστημονικοί’ σύλλογοι ψυχολογίας μέχρι πρόσφατα είχαν καταχωρίσει την ομοφυλοφιλία στη λίστα των ασθενειών. Ο ελληνικός στρατός που τόσο αγαπά και υποστηρίζει η κυβέρνησή μας θεωρεί και σήμερα τους ομοφυλόφιλους άρρωστους για ψυχιατρείο. Εκεί η αριθμολαγνεία γίνεται ασύμφορη και σταματά.

    Η στατιστική είναι μια κολλεκτιβίστικη μέθοδος, η οποία αν είχε κάποια χρησιμότητα στις αναδυόμενες μαζικές κοινωνίες των αρχών του 20ου αιώνα -οι οποίες ας μην ξεχνάμε γέννησαν τους ολοκληρωτισμούς, με κορυφαίο αυτόν των ΗΠΑ που επιβιώνει μέχρι και σήμερα με τις απολογίες της στατιστικής- σήμερα είναι πραγματικά απαράδεκτη για μια επιστημονική κοινότητα του 21ου αιώνα που θα ήθελε να θεωρείται σύγχρονη. Η στατιστκή αναβάλει επ΄άοριστον την συζήτηση που πρέπει να κάνουμε μεταξύ μας ως άτομα και ομάδες για τους ορισμούς της ζωής μας. Είναι μια πολύ βολική διαιώνιση των άνισων συνθηκών ζωής που φυσικά ευνοεί τα κατεστημένα.

    Οι επαναστάσεις (αστική στη Γαλλία, σοσιαλιστική στη Ρωσία) έγιναν με μια πίστη στη δυνατότητα ποσοτικής μέτρησης της ποιότητας της ζωής. Μάθαμε πολλά από τις επιτυχίες και τις αποτυχίες της αστικής κουλτούρας και του σοσιαλισμού. Πιστέυω πως η επόμενη επανάσταση, που επιταχύνεται από το οικολογικό ζήτημα και την καταπάτηση των δικαιωμάτων των επιμέρους ομάδων και των παιδιών, θα μεριμνήσει για την ποιοτική μέτρηση της ποσότητας της ζωής. Θα μπορέσουμε να μιλήσουμε για τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας όταν οι ελίτ καταρεύσουν και ο πλούτος θα μοιραστεί σε όλους.
    Και όταν ο πλούτος θα έχει μοιραστεί ίσα, η στατιστική και οι μέσοι όροι θα είναι απολύτως άχρηστοι. Για την ώρα η στατιστική είναι ένα εμπόδιο στο δρόμο προς μια δίκαιη κοινωνία.

  11. aerosol Says:

    Όποιος διαβάζει αγγλικά και θα ήθελε να μάθει για το πώς η στατιστική μπορεί να αφήσει ψευδείς εντυπώσεις, μπορεί να ψάξει το μικρό και χρησιμότατο βιβλίο του Darrel Huff «How to lie with statistics» (εκδ.Penguin). Είναι ευχάριστο, δεν είναι δύσκολο, και γράφτηκε από έμπειρο στη στατιστική άνθρωπο. Είναι λίγο παλιό αλλά θεωρείται κλασικό στο είδος του.


  12. Οι αριθμοί (στα γκάλοπ και τις στατιστικές) λένε πάντα ψέματα.Γιατί δε μπορούν ποτέ να απεικονίσουν ένα τόσο πολύπλοκο ον όπως είναι ο άνθρωπος και ένα τόσο πολύσχιδές φαινόμενο όπως είναι η κοινωνία.

    Οι αριθμοί λένε πάντα ψέματα γιατί δεν υπάρχει κανένας επιστημονικός τρόπος να τσουβαλιάσεις τα όνειρα και τις επιθυμίες κανενός συνόλου ανθρώπων και να τα μεταφράσεις σε μια δέσμη αριθμών (και άρα συμπερασμάτων) για την εικόνα του μέλλοντός τους.

    Οι αριθμοί είναι εδώ. Για να κρύψουν την επίφαση της δημοκρατίας στην οποία ζούμε. Μιας δημοκρατίας με ένα πρωθυπουργό αυτοκράτορα, από τον οποίο εκπηγάζουν ουσιαστικά όλες οι αποφάσεις του κράτους, ένα κοινοβούλιο όχι βουλευτών – ανθρώπων με δικές τους απόψεις αλλά υποχειρίων της κομματικής γραμμής, ακόμη και αν διαφωνούν με αυτή, με ένα λαό που συμμετέχει στην κεντρική πολιτική σκηνή κάθε τέσσερα χρόνια, με παντελή απουσία αμεσοδημοκρατίας.

    Οι αριθμοί είναι εδώ. Για να κατασκευάσουν τη συναίνεσή μας στη γραμμή των κυριάρχων. Για να νομιμοποιήσουν το καθεστώς που κακώς ονομάζουν «δημοκρατία».

    Σε αυτό το έργο είμαστε και θα είμαστε πάντα οι μειοψηφίες για τους πολιτικάντηδες, οι πλειοψηφίες για την κοινωνία.

    ΥΓ. Σόρρυ αν είναι σα λαϊκιστικός λόγος αλλά έτσι μου βγήκε.

    ΥΓ. Γαμώ τα κείμενα και πολύ ωραία τα σχόλια. Με τις θέσεις των περισσοτέρων συμφωνώ.

  13. roidis Says:

    raresteak,
    ασχολήθηκες με βρόμικο θέμα και συμφωνώ με τον Ερανιστή.


  14. […] των δρόμων αυτής της πόλης. Για τις διαδηλώσεις, τους αριθμούς, τις τάξεις, τα ‘μεμονωμένα γεγονότα’, την […]


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: