The sons and the heirs of nothing in particular

Ιανουαρίου 6, 2007

22.jpg

Ο 20ος αιώνας εξέθρεψε ένα πλήθος αντιπαλοτήτων και συγκρούσεων. Παράλληλα αποτέλεσε κοιτίδα της κοινωνικής κατασκευής των ταυτοτήτων που καθορίζουν τον τρόπο της κοινωνικής και ατομικής δράσης μέχρι σήμερα. Στο κοινωνικό πεδίο αναδείχθηκαν οι ταυτότητες του κοινωνικού φύλου. Η επικρατούσα κουλτούρα αποκαλεί τον 20ο αιώνα ‘αιώνα της γυναίκας’, σε μια απόπειρα διασκέδασης των λοιπών ταυτοτήτων, αλλά και οριοθέτησης της κοινωνικής δράσης στα στενά πλαίσια των ταυτοτήτων. Έτσι ενώ γίνεται τόσος λόγος για την ετερότητα, ο μητροπολιτικός ακτιβισμός θεωρεί σχεδόν παράπτωμα την ενασχόληση με ζητήματα πέραν της εκάστοτε ταυτότητας και υποκειμενικότητας του ατόμου. Η κατάκτηση των μορφωμένων αστών, διαμέσου του ρομαντισμού, του δικαιώματος να αγωνίζονται για σκοπούς πέραν του στενού κύκλου συμφερόντων τους τώρα αποτελεί ένα σπάνιο όνειδος, όταν καταφέρνει να ξεπερνά τις συμπληγάδες της φιλανθρωπίας. Αν στο κοινωνικό πεδίο αναζητήθηκε μια πολιτική του συναισθήματος όπως εκφράζεται από τα στερεότυπα του θηλυκού, ένα καθαρό συναίσθημα τρόπον τινά, ο ανορθολογισμός στις διεθνείς σχέσεις αφέθηκε στον κληρονομημένο αρσενικό συναισθηματικό κόσμο της θρησκείας. Μιας θρησκείας μετά τον προτεσταντισμό βέβαια, ήτοι μιας θρησκείας – οικονομίας. Οι θεωρίες περί θρησκευτικών συγκρούσεων όπως αυτή του Χάντινγκτον αποτελούν προαναγγελίες – προκαλύμματα μιας διηπειρωτικής παραπλάνησης. Είναι μια καρτ βιζίτ άνευ διαπίστευσης.

16.jpg

Η επόμενη μεγάλη σύγκρουση έχει εκκολαφθεί στη μήτρα των κοινωνικών φύλων, αν και αποστασιοποιείται από αυτή. Η καπιταλιστική απομύζηση σκηνοθετεί: οι δήθεν θρησκευτικές συγκρούσεις δίνουν τη θέση τους σε μια οικολογική δυστοπία, απότοκο της συνεπούς και συστηματικής κατασπατάλησης και εμπορευματοποίησης των φυσικών πόρων. Σε αυτή τη σκηνή εκδραματίζεται η μάχη για το νέο διακύβευμα: τη νεότητα. Η εργαστηριακά υποστηριζόμενη μακροβιότητα καμώνεται τα νιάτα, κρατούσα την εξουσία να ποινικοποιεί την αληθινή έκφανση της νεότητας. Τα παιδιά έχουν απωλέσει τα δικαιώματά τους και λογίζονται μόνο ως συμφέρουσες επενδύσεις, plug ins στα εγώ των γονέων τους.

33.jpg
Επιστροφή στο μέλλον. Ο φεμινισμός στη νέα χιλιετία εξαντλήθηκε κάπου μεταξύ Sex & The City και Αλμοδοβάρ. Αντιποίηση στοχασμού. Η γυναίκα δεν υπάρχει σίγουρα κύριε Λακάν. Ειδικά στην Ελλάδα, σήμερα. Νομικά και πολιτικά υφίσταται μόνο σαν μια σκύλα σε οίστρο: όσο μπορεί να γεννοβολάει για να γίνει πολύτεκνη και να της πλένουν νυχθημερόν το κεφάλι με το ιδεολόγημα του μητρικού φίλτρου. Όχι τυχαία. Η διαμάχη είναι ανάμεσα στο βιολογικό και το πολιτισμικό. Οι νεοφιλελεύθεροι θέλουν τον άνθρωπο ζώο των ενστίκτων μόνο πέραν του βασιλείου των ενστίκτων. Η υποστασιοποίηση του μητρικού φίλτρου το καθιστά ιερό. Η γυναίκα δένεται σαν μοίρα με τον απόγονο. Κανένα εγώ δεν είναι άγραφο πια, μόνο φορτώνεται τις αποσκευές των ενηλίκων. Έτσι ο απόγονος εγκλωβίζεται οριστικά στο καθαρτήριο ανάμεσα στο φαντασιακό και το συμβολικό, ανίκανος είτε να ασπαστεί το προαιώνιο νανούρισμα της μητέρας είτε να γράψει λυσιτελώς το όνομα του πατέρα. Οι συμβολοποιήσεις μένουν μετέωρες. Η επικοινωνία αδύνατη. Ο καθρέφτης όχι μόνο διαφεύγει του ενδεχομένου σπασίματος, αλλά θολώνει από τα απεικάσματα ευπρεπισμού της φύσης. Εδώ κείτεται η σχιζοφρένεια. Η σχιζοφρένεια είναι συστατική συνθήκη της παρούσας οργάνωσης της ζωής.

25.jpg
Δύο πρόσφατες τηλεοπτικές εικόνες:

Οι φυλακισμένες μητέρες εξαναγκάζουν σε εγκλεισμό τα τέκνα τους υπό την υπερβατικότητα του ρόλου της βιολογικά καθορισμένης τροφού. Ο υπουργός χαίρει και φωτογραφίζεται μαζί τους (όχι με τα τέκνα καθώς η εικόνα είναι πιο απρεπής από τα σίδερα της φυλακής).

Κάποιοι πατέρες στην επαρχία υιοθετούν το αμοραλιστικό οικονομικό μοντέλο των προτύπων τους. Τα παιδιά είναι μια προσοδοφόρα επιχείρηση μέσα στην ανέχεια. Οι επιθυμίες των ενηλίκων (σεξ και χρήμα) είναι ο σκοπός. Το παιδικό κορμί είναι το μέσο. Τόσο απλά. Αν δε τα πουλούσαν στον παιδεραστή θα τα πουλούσαν στο κράτος για κάποιο επίδομα πολυτέκνων. Είναι και αυτό μια μορφή της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην οικονομία. Όταν μεγαλώσουν θέλουν να τα δουν σαν τα πρότυπά τους: πρωθυπουργούς και διευθυντές τραπεζών.

19.jpg
Ποιος μπορεί να συζητήσει για υιοθεσίες εκτός γάμου και μονογονεϊκότητα στα πλαίσια αυτής της πολιτικά υποστηριζόμενης νόσου;

17.jpg

Σχεδόν υπάρχει…

8 Σχόλια “The sons and the heirs of nothing in particular”

  1. Rodia Says:

    ενα ψίχουλο, μια 5χρονη Μarina καραβαμμένη (εξ)ευτελίζεται εν αγνοία της:

    ..και.. μητρικό ένστικτο ΔΕΝ υπάρχει, το υπογράφω.

  2. suigenerisav Says:

    αφοπλιστικά συγκλονιστικός


  3. θα έλεγα ότι περνάμε μία εποχή όπου το σώμα γενικότερα και όχι απλά καποιο φύλο, εξευτελίζεται και γίνεται και αυτό εμπορικό προϊόν. Και μαζί με αυτό συμπαρασέρνει και την ψυχή.

    Απλώς η γυναίκα και το παιδί έχουν τύχει μεγαλύτερης κακομεταχείρισης για πολλούς και διάφορους λόγους


  4. Δεν μπορώ να καταλάβω αν το κείμενό σου είναι ειρωνικό ή μιλάς στα σοβαρά.


  5. Καλή χρονιά raresteak 🙂
    Πολύ ενδιαφέρον κείμενο.
    Σε τούτο μόνο θα διαφωνήσω:
    «…Οι φυλακισμένες μητέρες εξαναγκάζουν σε εγκλεισμό τα τέκνα τους υπό την υπερβατικότητα του ρόλου της βιολογικά καθορισμένης τροφού. Ο υπουργός χαίρει και φωτογραφίζεται μαζί τους (όχι με τα τέκνα καθώς η εικόνα είναι πιο απρεπής από τα σίδερα της φυλακής)…»

    Η επίκληση της μητρότητας σε συνθήκες ‘περιθωριοποίησης’ όπως του εγκλεισμού, αποτελούν ενδεχομένως για τις ίδιες τις φυλακισμένες μία από τις ελάχιστες πολιτισμικές συνθήκες ‘κανονικότητας’. Και κατά τη γνώμη μου, η παρένθεσή σου («όχι με τα τέκνα καθώς η εικόνα…) απηχεί -όπως συχνά πολλά από όσα γράφουμε, παρά τις απόπειρες αυτοκριτικής- αντίστοιχες ουσιοκρατικές ερμηνείες.

  6. raresteak Says:

    Σας ευχαριστώ για την ανταπόκριση.

    Γιουτζίν, η άποψή σου βασίζεται στην προϋπόθεση πως υπάρχει μια ιεραρχία δικαιωμάτων, όπου αυτά της μητέρας είναι ανώτερης αξίας από αυτά του παιδιού. Το ζητούμενο για μένα είναι τα παιδιά να έχουν ίσα δικαιώματα στην ελευθερία με όλους. Το ζήτημα της αυτοδιάθεσης για τα παιδιά σηκώνει αρκετή συζήτηση λόγω των βιολογικών περιορισμών της ηλικίας. Ωστόσο, έχουν λειτουργήσει μοντέλα όπου τα παιδιά δεν θεωρούνταν επέκταση των γονέων τους, όπως τα εβραϊκά κιμπούτς. Είναι θλιβερό οι προοπτικές αυτών των παιδιών να είναι ιδρυματοποίηση ή …ιδρυματοποίηση. Τέλος, η αντιπαραβολή εικόνας και σίδερων μάλλον σαρκάζει την τρέχουσα αξιακή κλίμακα παρά παίρνει τον εαυτό της σοβαρά ως ουσιοκρατία. Και βέβαια η ειρωνεία είναι μια πολύ σοβαρή μορφή λόγου την οποία οφείλουμε να χρησιμοποιούμε συστηματικά (για να απαντήσω και στον JAGO).

  7. Gilletina Says:

    Αχ αυτό το μάτι…
    Είδες τι παθαίνει κανείς να βλέπει 2 πρόβατα να πηδιώνται στη στάνη πριν 8500 χρόνια;…
    Φωτιά στους εξουσιασμένους ανθρώπους που μεγαλώνουν
    εξουσιαστές παραμένοντας στην υστερία…
    Η γυναίκα πάει στο κάρμα της:
    Ολοταχώς όπισθεν πίσω στην εποχή του «ματιού».
    Πάνω στο καράβι της φαλλοκρατικής (καπιταλιστικής) αγοράς βεβαίως που την… απελευθερώνει σε ένα στενό μα πολύ στενό μπλουτζήν…

  8. Angelito Says:

    Είναι τόσο πολλά αυτά που έχουμε μάθει ως «αυτονόητα», που όταν κάποιος τα επισημαίνει βυθίζεται απελπιστικά η εικόνα της «ευημερούσας» κοινωνίας…
    Καλή χρονιά raresteak!:)


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: