Οι δημόσιοι γραφείς του περασμένου τετραημέρου έγραψαν στον ίδιο τόνο. Ίδρωσαν να μας πείσουν πόσο αποξενωμένοι αισθάνονται από τη φούρια και τον παροξυσμό κατανάλωσης που επικρατεί τις μέρες των Χριστουγέννων. Πως προτιμούν να μείνουν με ένα ρούχο ‘φόρι, ξεφόρι, και τη Λαμπρή καμάρι’, αρκεί να επιστρέψουν σε έναν υποτιθέμενο χαμένο παράδεισο. Καμία αντίρρηση. Προσυπογράφω την προεξοφλημένη κούραση της αστικής ψευδοχαράς. Όμως αυτά τα κείμενα μου θύμισαν συνθηματικές δήθεν αντικαθεστωτικές μικρές αγγελίες από την εποχή της χούντας, από αυτές που πήγαιναν κάπως έτσι: Πωλείται μεταχειρισμένος λέβητας τ’ αρχίδια του Καράμπελα και το μουνί της Χαίδως τηλ. 321890. Νησίδες καλοταϊσμένης πλήξης σε συγκείμενο κρεαταγοράς. Και από δίπλα πακτωλός ένθετων και μη διαφημίσεων. Ρούχα, ποτά, ρολόγια, έπιπλα, ηλεκτρονικά. Πολλά κιλά χαρτιού. Αρκεί ένα ενοχικό κείμενο για να συνεχίσει η ροή ανενόχλητη.

Πως μπορεί να διαχειριστεί ένας δημοσιογράφος αυτή τη σχιζοφρένεια; Στυλοβάτες εκδοτών ή εκδότες οι ίδιοι, οι οποίοι λιγότερο ή περισσότερο ενεργά γκρέμισαν οποιοδήποτε αξιακό σύστημα και εξέθρεψαν μια μπάνκα χυδαίων και αγοραίων νοητικών εξαρτημάτων. Τώρα που η δική τους ευζωία τους δίδαξε τη λιτότητα επιχειρούν να σκουντήσουν το τιτάνιο τέρας που ηγείται του άρματός τους. Κραυγούλες εφησυχασμού. Και η ροή συνεχίζεται.

chh.jpg

Something to stop the flow