(απ)εκκρίσεις

Δεκέμβριος 15, 2006

Οι (απ)εκκρίσεις αποτελούν το μέσο για να επεκτείνει το σώμα την σφαίρα επιρροής του είτε στο περιβάλλον, είτε σε άλλα σώματα. Η εγγύτητα που προϋποθέτει αυτή η μορφή κατακυρίευσης συχνά υψώνει τη διαδικασία στις δυνάμεις είτε του ρομαντισμού είτε της βίας. Η διαχείριση των (απ)εκκρίσεων φανερώνει την εκάστοτε ατομική και κοινωνική οικονομία. Οι (απ)εκκρίσεις καλύπτουν σχεδόν ολόκληρο το φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, και για τούτο κάθε έκφανσή τους πρέπει να εξετάζεται χωριστά.

12.jpg


Ο ιδρώτας και το σπέρμα είναι δύο εκφάνσεις που ταλαντεύονται εκατέρωθεν των άκρων της εργασίας και του σεξ. Ο ιδρώτας συχνά αποτελεί μετωνυμία της τιμιότητας και της προσπάθειας, ωστόσο στα πλαίσια της άνευ κανόνων νεοφιλελεύθερης οργάνωσης της οικονομίας αυτή η μετωνυμία τείνει να παραφθαρεί. Έτσι, η τιμή που επιφυλασσόταν παλαιότερα στον χύνοντα τον ιδρώτα ανεξαρτήτως αποτελεσματικότητας, μεταλλάσσεται σε οίκτο για την ανορθολογική χρήση αυτού του σωματικού πόρου. Η τιμή αποσπάται από τον χώρο του πραγματικού σε αυτό του συμβολικού. Η ποδοσφαιρικής έμπνευσης έκφραση ‘ίδρωσε την φανέλα’ εκστομίζεται πλέον για να τιμήσει αυτόν που υιοθέτησε τις πιο αδίστακτες τακτικές για να επιτύχει έναν στόχο, με αποτέλεσμα να δρέπει ατσαλάκωτος πια τους καρπούς της αγυρτείας του. Ως συνέπεια, ο παραδοσιακός ιδρω-χόος επαφίεται στην πραγμοποίηση της προσωπικότητάς του μέσω του σεξ. Είναι ο χώρος όπου θα εργαστεί με ζήλο και στον οποίο η ποιότητα και η ποσότητα των (απ)εκκρίσεών του, αν και είναι μονεταριστικά εξαγοράσιμες, θα αποτιμηθούν ανάλογα και δίκαια. Εκεί η νυφίτσα θα δεχθεί τους χυμούς του τσολιού ή της πουτάνας σε μια επιστροφή του απωθημένου. Ωστόσο, αυτή η συμφωνημένη ισορροπία είναι παροδική και διαμεσολαβείται από άλλα, υλικά συνήθως, ανταλλάγματα. Το σπέρμα από μαγική δύναμη μετατρέπεται σε ακριβό ελιξίριο.

4.jpg
Εγγύτερα προς την οικονομία βρίσκονται τα σκατά. Αυτή η οντο-γλωσσολογική αναλογία δεν είναι βέβαια καινούργια, αλλά όπως και καθετί φροϋδικό πολεμάται συστηματικά από τους θιγόμενους που τυχαίνει στην παρούσα ιστορική συγκυρία να έχουν υπεξαιρέσει συστεμικά την κυριαρχία από τους φυσικούς υλικούς ξενιστές της. Τα σκατά είναι τα χρήματα, και σε κάθε καπιταλιστικό σύστημα αποτελούν την απόλυτη αξία, το απώτατο ταμπού, την καταστατική ιερή συνθήκη. Καθώς το κεφάλαιο που συσσωρεύεται αποκτά όλο και περισσότερο εικονικές μορφές παρουσιάζει την διπλή τάση πλασματικής και υπερβολικής διόγκωσής του καθώς και αυξημένης ανάγκης προστασίας του πρωτοτύπου. Κατ’ αναλογία, τα σκατά ως μοντέλο παρεισφρέουν στους κώδικες της γλώσσας, της τέχνης, της πολιτικής και της επικοινωνίας, όπου πολλαπλασιάζονται με εκθετικό ρυθμό. Η σπάνη των σκατών στη φυσική μορφή τους εγκαλεί σε επίσημα τρομοκρατικά μέτρα και κράτη έκτακτης ανάγκης, ως μέτρα αναχαίτισης μιας απρόβλεπτης ελευθεριακής διάρροιας. Επίσης, τα σκατά από τον αναλογικό κόσμο γίνονται πιο πολύτιμα και χρησιμοποιούνται ως πολλαπλασιαστές στην μηχανή υπερβολής του σεξ. Ο εικονικά γαλβανισμένος όγκος των σκατών που απολαμβάνει ένας κεφαλαιοκράτης τον κάνουν να παλινδρομεί στο νηπιακό σαδιστικοπρωκτικό στάδιο καθώς γεύεται εκ νέου τον πόνο μιας παρακράτησης, την απόλαυση της δυσκοιλιότητας. Τα σκατά παίρνουν μορφή ιδιοκτησίας. Οι ηδονές του πρωκτού τελούν υπό αίρεση μιας και θα απαιτούνταν κενώσεις.

31.jpg

Όταν ο βαθμός έντασης του υποκειμένου ξεπερνά κάποιο όριο, η αποβολή των σκατών λαμβάνει τελετουργικό χαρακτήρα. Ο υποκλυσμός -πραγματικός ή συμβολικός- ακολουθείται από χρηστικό σεξ. Κάποιες φορές το στάδιο του υποκλυσμού παραλείπεται, και τότε το νέο ζητούμενο στο σεξ του δυσκοίλιου κεφαλαιοκράτη τονίζεται. Το ζητούμενο δεν είναι πια η jouissance αλλά η transgression. Για τούτο, πρακτικές όπως η κοπρολαγνεία απενοχοποιούνται στην ατζέντα της νέας οικονομικής κακιστοκρατίας. Η υπέρβαση αποτελεί προνόμιο της ανώτερης οικονομικής τάξης. Τα σκατά δεν μπορούν να καταναλώνονται παρά μόνο από αυτούς. Είναι χαρακτηριστικό πως στα πλαίσια του μιθριδατισμού των μαζών από το απάνθρωπο, όπως είναι οι δοκιμασίες βρώσης αηδιαστικών πραγμάτων στο τηλεοπτικό πρόγραμμα FearFactor, μπορεί να καταστεί οτιδήποτε φαγώσιμο εκτός από τα σκατά.

ch1.jpg


Κλείνοντας, θα αναφερθούμε επιγραμματικά σε μια ακόμα (απ)έκκριση: τη χολή (είναι πλεονασμός να αναφέρουμε τη συμβολή του Αριστοτέλη σε αυτό το πεδίο). Η αστάθεια στην ποσότητα της χολής παρουσιάζει συμβιωτική σχέση με τον ναρκισσισμό. Όταν η χολή παραμένει έκκριση οδηγεί το ναρκισσευόμενο υποκείμενο στη μελαγχολία. Όταν η χολή καθίσταται απέκκριση τότε το υποκείμενο ξεδιπλώνει σε όλη της την έκταση την εγωπαθή ψυχοπαθολογία του.

12 Σχόλια “(απ)εκκρίσεις”

  1. raresteak Says:

    Διαβάζω στη Lifo:

    John Waters: «To Jackass 2 πήγε κατευθείαν στο Νο1 το πρώτο σαββατοκύριακο που βγήκε στις αίθουσες. Οι άντρες πρωταγωνιστές τρώνε κατά τη διάρκεια του έργου σκατά και πίνουν σπέρμα αλόγου στ’ αλήθεια. Επίσης λένε και κάνουν άπειρες χυδαιότητες. Αν όλα αυτά δεν είναι πολιτισμική τρομοκρατία, τότε κι εγώ δεν ξέρω τι είναι.»

    Bruce Willis: «Δεν πειράζει να τρώμε και λίγα σκατά καμιά φορά» (από την καινούργια ταινία του Linklater)


  2. και απο το βαθος.ακουγεται.επαναληπτικα.η διαχρονικη μουσικη των προσομοιωμενων τραγωδιων μας

  3. Χνούδι Says:

    Μ’αρέσετε εσείς…
    Καλημέρες

  4. global Says:

    σωστές οι (απ)εκκρίσεις σου.
    ένας κολλητός μ΄έστειλε εδώ κι άδικο δεν είχε.

  5. raresteak Says:

    Καλημέρα σας.
    🙂 (thx)

  6. adamo Says:

    Η ποδοσφαιρικής έμπνευσης έκφραση ‘ίδρωσε την φανέλα’ εκστομίζεται πλέον για να τιμήσει αυτόν που υιοθέτησε τις πιο αδίστακτες τακτικές για να επιτύχει έναν στόχο

    Ένα παράδειγμα; Δυσκολεύομαι να το δεχθώ ως δεδομένο αυτό.

  7. raresteak Says:

    το παράδειγμα που είχα στο μυαλό μου προέρχεται από τον ιεραρχημένο χώρο εργασίας των γραφείων, όπου οι πιο θρασείς κερδίζουν συχνά τα εύσημα για δουλειά άλλων, ενώ οι τελευταίοι γίνονται εξιλαστήρια θύματα για τις αναποδιές.

    φυσικά η φράση χρησιμοποιείται ακόμα και δίκαια, και χαίρομαι που δεν το δέχεστε ως δεδομένο αγαπητέ Adamo. Ούτε και εγώ! 🙂

  8. tifoeus Says:

    για άλλη μια φορά μου αρέσουν οι αναλύσεις σας, αν και καμιά επιστρέφω για μια δεύτερη ανάγνωση, τα κείμενα αυτά είναι ιδιαίτερα.

  9. Rodia Says:

    Αψογο κείμενο!:-)
    ..και.. καλώς πράττεις που αναφέρεις «το παράδειγμα που είχα στο μυαλό μου προέρχεται από τον ιεραρχημένο χώρο εργασίας των γραφείων, όπου οι πιο θρασείς κερδίζουν συχνά τα εύσημα για δουλειά άλλων, ενώ οι τελευταίοι γίνονται εξιλαστήρια θύματα για τις αναποδιές.» ώστε να μη μπερδεύονται μερικοί εγκέφαλοι..

    άσχετο: νιώθω άβολα όταν χρειάζεται να εξηγώ πώς και γιατί γράφω και δε με ενδιαφέρει να με καταλαβαίνουν όλοι -είναι πρακτικά αδύνατο

  10. Mirage Says:

    Πολύ δυνατό πόστ! H παρουσίαση του θέματος των (απ)εκκρίσεων κόβει σαν ξυράφι!

    Ας μου επιτραπεί να προσθέσω στο εξαιρετικό σκεπτικό πως τα σκατά δεν είναι ακριβώς η απέκριση της επέκτασης του σώματος προς τα έξω, αλλά το κατάλοιπο, το απόβλητο της διεργασίας του σώματος στην προσπάθιά του να επεκταθεί.

    Έτσι και το χρήμα είναι το απόβλητο, το σκατό που μένει πίσω απο την επιτυχή κατάκτηση. Φυσικά πετυχημένος είναι όποιος κολυμπάει στο σκατό! Γι αυτό και μαζεύουμε χρήματα και κρίνουμε την αξία με αυτό, όση περισσότερη παρακράτηση τόσο μεγαλύτερη αξία, μέχρι που να σκάσουμε στο τέλος και να χέσουμε όλα…

    Τα σέβη μου και πάλι.

  11. northaura Says:

    πολύ ενδιαφέρον κείμενο.
    ακόμα πιο ενδιαφέρον που από τις πολύ εμφανείς (απ)εκκρίσεις απουσιάζουν τα δάκρυα

  12. raresteak Says:

    ίσως γιατί τα δάκρυα είναι μια περισσότερο προηγμένη σωματική γυμναστική


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: