Το νοσοκομείο ως υπερκείμενο

Δεκέμβριος 1, 2006

0000000741.jpg

Βρίσκεσαι στο μέσον της πόλης, εσύ και οι υποτροπιάζουσες λοιμώξεις σου. Κάθε άκρη θα σου ήταν χρήσιμη, όμως δεν υπάρχει μια σαφώς καθορισμένη αφετηρία. Έτσι επαφίεσαι στην τύχη και στον μετεφηβικό τυχοδιωκτισμό σου. Καμιά φορά γίνεσαι αυστηρός με τον εαυτό σου. Τον οικτίρεις που έχει καταντήσει drama queen. Την επόμενη στιγμή τον νταντεύεις. Ένα θαυμάσιο και γενναίο σώμα κόντρα στις αντιξοότητες.

Στην περιπλάνηση σου στο αστικό διαδίκτυο θα πνιγείς από spam πληροφορίες για αυτό που συμβαίνει στο σώμα σου. Ξέρεις πως ο καλύτερος γιατρός είσαι εσύ ο ίδιος. Εσύ που το έχεις ζήσει, το έχεις χαρεί, το έχεις σκορπίσει, το έχεις κλάψει αυτό το σαρκίο. Και τότε κάνει pop up ο μεγαλόσχημος πανεπιστημιακός χειρουργός με αποφάνσεις βαριεστημένης βεβαιότητας. Το μόνο βέβαιο είναι ότι μοιάζει με support της Microsoft: το έχεις πληρώσει ακριβά και την κρίσιμη στιγμή οι λύσεις που σου προτείνει είναι τόσο διαπιστωμένα ατυχείς. Been there, done that

Ανασυντάσσομαι. Το υπερκείμενο θέλει γνώση, υπομονή, γνωριμίες, χρόνο, χρήματα, καλή θέληση, και απαραίτητα έναν εγκάρδιο σύντροφο. Θα διανύσετε τις αποστάσεις που διασυνδέουν το ένα κατάστημα υγείας με το άλλο. Ο σύντροφος σε ξεπλένει από την κλινικότητα. Πατάς τα link. Ρωτάς τα link. Αλλάζεις servers. Αλλάζεις IP. Ανάμεσα στις γραμμές των trials and errors θα έχεις την τύχη να συναντήσεις έναν ή δύο γιατρούς, επιστήμονες και όχι τσόλια, που θα σου δώσουν τη σωστή διεύθυνση, τη πολύτιμη πληροφορία για τη λύση του λαβύρινθου, την κατάλυση του βασιλείου Του. Το βάρος της ψυχής αίρεται και το σώμα τηλώνεται. Παροδικά.

muehl.jpg

Κύκλοι θεραπευτικών αγωγών. Ατέρμονοι. Το σύστημά σου συστέλλεται. Πόσες εισροές μπορεί να αντέξει ένα σώμα; Αναπολείς τις μέρες των αστόχαστων και δεδομένων εισροών. Θα ξαναέρθουν.

‘Το υπερκείμενο του νοσοκομείου είναι πρώτα απ’ όλα κατασταλτικό. Είναι η προέκταση των σωμάτων ασφαλείας, του στρατού, της εκκλησίας, της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Γεννιέσαι ασθενής σ’ αυτή τη γωνιά της ιστορίας. Κάθε υποκείμενο νέμεται το κεφάλαιο της νόσου ανάλογα με την διαγωγή του. Ο δημόσιος υπάλληλος τα μυοσκελετικά, ο ποιητής τα πνευμονοθωρακικά, ο γέρος τις κυτταρικές υπερπλασίες. Και ο αδερφός σου αυτά που εδράζονται εκεί που γεννιόμαστε, και ξαναγενιόμαστε, και κατουράμε, και χέζουμε, και χύνουμε και ξαναγεννιόμαστε.’

Είμαι καλά κύριε Foucault.

typ.jpg

Δεν σε θυμήθηκα σήμερα. Μόνο για σήμερα άνοιξε ο ουρανός τους. Γι’ αυτό η σπονδή.

5 Σχόλια “Το νοσοκομείο ως υπερκείμενο”


  1. Εν τω μεταξυ
    η νυχτα
    Ερχεται
    Κι αν μπορουσαμε
    Να δουμε λιγο
    Θα μπορουσαμε να δουμε
    Τη νυχτα και την αυγη
    Στο ιδιο παγκακι
    Και ολα τα απογευματα
    Που πεφτουν
    Πεφτουν
    Να πεφτουν
    Σαν τριανταφυλοφυλλα
    πληγωμενα απο
    αιμοκαταιγιδες
    ανελεητων
    ηλιαγκαθιων
    Και το επομενο
    πρωι
    Νωρις το
    πρωι
    Ειδωμενα
    Μονο απο εκεινους
    που
    Θα ερθουν
    Να
    φανερωθουν


  2. Αναρωτιέμαι, με τον κίνδυνο να είμαι εξαιρετικά αδιάκριτος, αν αυτό το υπέροχο (ως κοινωνιολογία και ως λογοτεχνία) κείμενο είναι αυτοβιογραφικό.
    Εάν τυχόν έχει (και) αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, λυπάμαι…
    Εάν είναι προϊόν «συμμετοχικής παρατήρησης», υποκλίνομαι στη δύναμη της γραφής και το κοινωνιο-λογικό ταλέντο Σας…

  3. raresteak Says:

    Σας ευχαριστώ.
    Τα κείμενα στο παρόν ιστολόγιο διέπονται πρωταρχικά από την αρχή της παρατήρησης. Η παρατήρηση του εαυτού είναι μια μόνιμη άσκηση. Οι κατηγορίες (το μάτι, εικονολογία, φαινομενολογία κτλ.) μαρτυρούν κάτι τέτοιο. Είναι λοιπόν όλα αυτοβιογραφικά στο βαθμό που επανατοποθετούμε τον εαυτό μας στην μεγάλη εικόνα του κόσμου. Και βέβαια στη διαδικασία της γραφής, ακόμα και τα πιο οικεία γίνονται ανοίκεια.

  4. Τάκης Says:

    Εναποθέτω τις ελπίδες μου στα ανεξέλεγκτα hyperlinks κορμιών, που γέννιουνται και επιβιώνουν εντός αυτού του υπερκειμένου –σε αυτό το «ξέπλυμα της κλινικότητας» που με τόση τρυφερότητα γράφεις. Καθρεπτίζω τον Foucault σου με Baudelaire: «Cette vie est un hôpital où chaque malade est possédé du désir de changer de lit.»

    Η ζωή είναι ένα νοσοκομείο…

  5. tifoeus Says:

    στέκομαι μουδιασμένος και, ξανά και ξανά
    διαβάζω τις λέξεις σου
    είναι ωραίο τα συναντάς λόγια
    καθαρά,
    απο τη μυρωδιά της φορμόλης,
    λόγια που αγκαλιάζουν
    ζεστά,
    σαν κορμιά.


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: