Λογοκριμένο έργο = Μη έργο (το νεκρό σώμα της τέχνης)

Νοέμβριος 29, 2006

Η απόσταση ανάμεσα στον πουρίστα και τον πουριτανό είναι αβυσσώδης. Ο πρώτος μεριμνά για την καθαρότητα της απόδοσης των ιδεών του, ενώ ο δεύτερος για την διαφύλαξη του τεχνητού κώδικα από ίχνη ζωής. Ο πρώτος διακατέχεται από τον ρομαντισμό του ανέφικτου, ενώ ο δεύτερος από την κλινική καταστολή των επιθυμιών (του). Ο πουριτανός που επιβιώνει και σήμερα, ακμαίο κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, οικτίρει τον πουρίστα.

gwgou1.jpg

Πριν λίγες μέρες προμηθεύτηκα από τη σειρά επανεκδόσεων του Metropolis το cd με την μουσική / ποιητική επένδυση της ταινίας Παραγγελιά. Διαβάζοντας στο οπισθόφυλλο, είχα μια κρυφή ελπίδα ότι ο δίσκος θα περιείχε και τα λογοκριμένα κομμάτια, αν και γνώριζα πως η συγκεκριμένη σειρά μάλλον αναπαράγει τα αρχικά master χωρίς επεμβάσεις και γι’ αυτό παραμένει οικονομική. Οι τίτλοι των ‘κομμένων’ κομματιών που μάλλον χρησίμευσαν ως υλικό αυνανισμού για τον λογοκριτή της εποχής λίγο μετά τον Ράλλη και λίγο πριν τον Παπανδρέου είναι εύγλωττοι:

1. Το Χριστουλάκο τους – ΣΚΑΤΑ 2.Εκσπερματώνει – πουτάνα στα παλιόσπιτα 3.Γαμώτο 4.ΣΚΑΤΑ – ΠΟΥΛΗΜΕΝΕΣ ΤΡΑΒΗΧΤΙΚΕΣ ΚΟΝΤΑΚ ΚΑΙ Γ. ΣΤΑΥΡΟΥ

Τελικά όντως έλειπαν αυτά τα κομμάτια από την επανέκδοση, όμως η έκπληξη και η απογοήτευση ήρθε από αλλού. Οι ‘τολμηρές’ λέξεις –λες και υπόλοιπες είναι λιγότερο κοφτερές…– που έχουν αποτυπωθεί στις ποιητικές συλλογές της Κατερίνας Γώγου και στην ταινία του Τάσσιου, εδώ ηχούν σαν σειρήνες πολυκαταστήματος. Κυριολεκτικά. Την στιγμή που κλιμακώνεται η ποίηση ακούγεται ένα σύντομο ή παρατεταμένο μπιπ προς διαφύλαξη των αχράντων. Το έργο καταστρέφεται αυθωρεί και παραχρήμα. Το λογοκριμένο έργο παύει να είναι έργο.

Φαντάζομαι πως στην επόμενη προσεγμένη επανέκδοση μπορούν να βρεθούν όλες οι ηχογραφήσεις χωρίς τις επεμβάσεις της λογοκρισίας. Η ουροβόρα τρέχουσα τακτική και ηθική του repackaging από έναν μηχανισμό που από την ασιτία του ανακυκλώνει και μηρυκάζει τα κόπρανά του, ίσως αποκαταστήσει το έργο στην ακεραιότητά του υψώνοντάς το από την ταπεινή κατηγορία των 6.90 jewel box σε αυτή των 19.80 digipack. Εκεί ακριβώς εξαντλείται η πολιτιστική πολιτική στους καιρούς του Βουλγαράκη. Η αξιοπρέπεια του καλλιτέχνη κοστίζει περίπου 12.90 φράγκα.

Γέλα Κατερίνα από ψηλά με τη ξεφτίλα!

Σε αυτό το απόσπασμα λογοκρίνεται μια λέξη που αργότερα θα γίνει εθνική σημαία χάριν της Πατουλίδου. Οι άνθρωποι είναι πιο δυνατοί και από τις εποχές και από τα ήθη.

gwgou.jpg

There’s a dead body on the floor and i am stuck with it

8 Σχόλια “Λογοκριμένο έργο = Μη έργο (το νεκρό σώμα της τέχνης)”

  1. padrazo Says:

    Πολύ καλή η παρέμβαση. Είθε …


  2. Θα κλαυσογελούσα, αν τέτοια σημάδια δεν έδειχναν έναν επερχόμενο νέο Μεσαίωνα.

    Για αυτό και μόνο κλαίω. Αίσχος.

  3. Rodia Says:

    Οι σοβαροί άνθρωποι δεν πέρδονται, ως γνωστόν, ούτε γαμούν επίσης. Πολλαπλασιάζονται δια κλωνισμού, δυστυχώς και μέσα στον άϋλο χώρο του διαδικτύου.

    ~~Γάτε, τι σε κάνει να πιστεύεις ότι ο μεσαίωνας ανήκει στο παρελθόν; γίνονται και σήμερα σταυροφορίες…


  4. αλλά η εκδίκηση της ποίησης είναι ότι οι στιγμές αυτής της κορύφωσης, αντί να λογοκριθούν, αποκαλύπτονται με τον ήχο της σειρήνας, τον εκκωφαντικό ήχο που μας ανοίγει τα μάτια και τα αυτιά μπροστά στο πετσόκομμα. Έτσι η λογοκρισία αναδεικνύει αυτό που θέλει να αποκλείσει.

    Αντίθετα, η σιωπηλή παράλειψη του τελευταίου στίχου του ποιήματος «Θέλω να κουβεντιάσω…» (παράλειψη που διαπράττεται και στο original soundtrack της ταινίας), πιθανότατα αυτολογοκριτική, είναι πιο επικίνδυνη, γιατί απωθεί χωρίς να ονειρεύεται.

    Ο εν λόγω στίχος: «Είχανε δίκιο οι Κοεμτζήδες.»

  5. raresteak Says:

    Αγαπημένε μου Nonce, είναι ακριβώς όπως τα λέτε. Η καύλα του λογοκριτή τον ξεμπροστιάζει τελικά.
    Πολύ ενδιαφέρουσα και η παρατήρηση για το ‘Θέλω να κουβεντιάσω’. Πιθανότατα αυτολογοκριτική. Ίσως πάλι για να μην προσωποποιήσει την ιστορία της ταινίας. Όμως η δική σας ερμηνεία με πείθει περισσότερο.

  6. parafonos Says:

    η λογοκρισία δίνει τόση δύναμη στις σβησμένες λέξεις, που δεν θα χάριζε η ελεύθερη διάδοσή τους…
    οι σημαντικότεροι ποιητές, φιλόσοφοι, δημιουργοί επιβιώσανε και ουσιαστικά απέκτησαν ακόμη πιο ελεύθερο δημιουργικό και πρωτοποριακό έργο εξ αιτίας κάποιων ηλιθίων που πιστεύουν ότι έχουν την δύναμη να αποφασίζουν το θάψιμο κάποιων ιδών…

  7. raresteak Says:

    Είναι εύστοχα τα σχόλια τόσο του Nonce όσο και του parafonos, όμως δεν μπορώ να φανταστώ κάποιον καλλιτέχνη να είναι ικανοποιημένος από την διάδοση που έχει ένα έργο του λόγω της λογοκρισίας που έχει υποστεί. Αν αυτό συμβαίνει τότε σταματά να είναι καλλιτέχνης και αντί να δημιουργεί κάνει πολιτική. Με άλλα λόγια, εναπόκειται στο ήθος του καλλιτέχνη να διαχειριστεί τη λογοκρισία και να μην την αφήσει να δράσει από την πίσω πόρτα.

  8. parafonos Says:

    έχεις δίκιο μα σε κάθε περίπτωση κάπιοι θα έχουν την δύναμη να λογοκρίνουν, το θέμα είναι αν εμείς θα αναζητούμε με πάθος τα λογοκριμένα έργα, διαδίδοντάς τα έστω και από στόμα σε στόμα…


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: