Η απόσταση ανάμεσα στον πουρίστα και τον πουριτανό είναι αβυσσώδης. Ο πρώτος μεριμνά για την καθαρότητα της απόδοσης των ιδεών του, ενώ ο δεύτερος για την διαφύλαξη του τεχνητού κώδικα από ίχνη ζωής. Ο πρώτος διακατέχεται από τον ρομαντισμό του ανέφικτου, ενώ ο δεύτερος από την κλινική καταστολή των επιθυμιών (του). Ο πουριτανός που επιβιώνει και σήμερα, ακμαίο κατάλοιπο μιας άλλης εποχής, οικτίρει τον πουρίστα.

gwgou1.jpg

Πριν λίγες μέρες προμηθεύτηκα από τη σειρά επανεκδόσεων του Metropolis το cd με την μουσική / ποιητική επένδυση της ταινίας Παραγγελιά. Διαβάζοντας στο οπισθόφυλλο, είχα μια κρυφή ελπίδα ότι ο δίσκος θα περιείχε και τα λογοκριμένα κομμάτια, αν και γνώριζα πως η συγκεκριμένη σειρά μάλλον αναπαράγει τα αρχικά master χωρίς επεμβάσεις και γι’ αυτό παραμένει οικονομική. Οι τίτλοι των ‘κομμένων’ κομματιών που μάλλον χρησίμευσαν ως υλικό αυνανισμού για τον λογοκριτή της εποχής λίγο μετά τον Ράλλη και λίγο πριν τον Παπανδρέου είναι εύγλωττοι:

1. Το Χριστουλάκο τους – ΣΚΑΤΑ 2.Εκσπερματώνει – πουτάνα στα παλιόσπιτα 3.Γαμώτο 4.ΣΚΑΤΑ – ΠΟΥΛΗΜΕΝΕΣ ΤΡΑΒΗΧΤΙΚΕΣ ΚΟΝΤΑΚ ΚΑΙ Γ. ΣΤΑΥΡΟΥ

Τελικά όντως έλειπαν αυτά τα κομμάτια από την επανέκδοση, όμως η έκπληξη και η απογοήτευση ήρθε από αλλού. Οι ‘τολμηρές’ λέξεις –λες και υπόλοιπες είναι λιγότερο κοφτερές…– που έχουν αποτυπωθεί στις ποιητικές συλλογές της Κατερίνας Γώγου και στην ταινία του Τάσσιου, εδώ ηχούν σαν σειρήνες πολυκαταστήματος. Κυριολεκτικά. Την στιγμή που κλιμακώνεται η ποίηση ακούγεται ένα σύντομο ή παρατεταμένο μπιπ προς διαφύλαξη των αχράντων. Το έργο καταστρέφεται αυθωρεί και παραχρήμα. Το λογοκριμένο έργο παύει να είναι έργο.

Φαντάζομαι πως στην επόμενη προσεγμένη επανέκδοση μπορούν να βρεθούν όλες οι ηχογραφήσεις χωρίς τις επεμβάσεις της λογοκρισίας. Η ουροβόρα τρέχουσα τακτική και ηθική του repackaging από έναν μηχανισμό που από την ασιτία του ανακυκλώνει και μηρυκάζει τα κόπρανά του, ίσως αποκαταστήσει το έργο στην ακεραιότητά του υψώνοντάς το από την ταπεινή κατηγορία των 6.90 jewel box σε αυτή των 19.80 digipack. Εκεί ακριβώς εξαντλείται η πολιτιστική πολιτική στους καιρούς του Βουλγαράκη. Η αξιοπρέπεια του καλλιτέχνη κοστίζει περίπου 12.90 φράγκα.

Γέλα Κατερίνα από ψηλά με τη ξεφτίλα!

Σε αυτό το απόσπασμα λογοκρίνεται μια λέξη που αργότερα θα γίνει εθνική σημαία χάριν της Πατουλίδου. Οι άνθρωποι είναι πιο δυνατοί και από τις εποχές και από τα ήθη.

gwgou.jpg

There’s a dead body on the floor and i am stuck with it

i

Νοέμβριος 28, 2006

1.jpg

2.jpg

5.jpg

[You run something. And then your big I comes in. And you ruin that something]

Περί αλητείας

Νοέμβριος 23, 2006

Σε αυτό το βίντεο η αγία ελληνική μικροαστική οικογένεια κοιτάζει από το παράθυρό της και ανασύρει όλα τα πρόχειρα σχήματα που της έχουν ενσταλάξει λεβέντες πολιτικοί, κουρσάροι δημοσιογράφοι και οι ταινίες του Δαλιανίδη. Ο πολιτικός αντιπερισπασμός στα καλύτερά του. Με στημένη απέχθεια και βεβιασμένη αηδία λοιδορούν τους ‘αλήτες’ που ζωγράφισαν τις παρατημένες καινούργιες ηλεκτράμαξες. Η μακαριότητα του βολέματός τους, τους κάνει να απωθούν πως οι πραγματικοί αλήτες είναι αυτοί που μέσα στον οργασμό της απάτης και της αρπαχτής του 2004 αγόρασαν τις ηλεκτράμαξες γνωρίζοντας πως η ηλεκτροκίνηση θα αργούσε πολύ ακόμα. Σήμερα αντί να τρέχουν στον προαστιακό της Αθήνας σκουριάζουν έξω από την Θεσσαλονίκη. Ας πει κάποιος σε αυτούς τους μικροαστούς πως οι πολιτικοί που ψήφισαν διέπραξαν την απώτατη αλητεία σε αγαστή συνεργασία με τους μόνους κοινωνικούς εταίρους τους, τους δημόσιους προμηθευτές και εργολάβους. Ας τους πει πως η τσέπη τους δεν τρύπησε από τους καλλιτέχνες δρόμου αλλά από τα φρόκαλα των σαλονιών.

Νομίζετε πως τώρα που θα ξεκινήσει μερικώς και με πολύ καθυστέρηση η ηλεκτροκίνηση θα αλλάξουν νοοτροπία; Δείτε και αυτό.

al.jpgΑλήτες…

Ανακεφαλαίωση:

‘Τελικά ο ξυλοκοπηθείς φοιτητής δεν ήταν αντιεξουσιαστής, απλά θύμα της περίστασης. Αν ήταν θα άξιζε να τον σκοτώσουν στο ξύλο τα παλικάρια της αστυνομίας.’

‘Τελικά η βουλγάρα βιασθείσα ήταν σημαιοφόρος από οικογένεια. Αν ήταν καμιά μπαρόβια καλά θα έκαναν τα παιδιά μας να το σκίσουν το βρωμόμουνο.’

‘Τελικά ο Ed Murrow δεν ήταν κομμούνι. Αν ήταν θα έπρεπε να κρεμαστεί παραδειγματικά στο Central Park.’

gn.jpg

Αυτό που με φοβίζει δεν είναι ο προφανής φασισμός της προαιώνιας δεξιάς, αλλά οι κερκόπορτες που ανοίγουμε όταν τη θέτουμε στη θέση του ισότιμου συνομιλητή μας. Είναι η στιγμή που νομιμοποιείται από εμάς τους ίδιους να αναζητήσει μητρώα φρονημάτων και να καρατομήσει κατά βούληση.

Δεν αναζητώ καμία παραίτηση. Δεν αναζητώ καμία ευθιξία. Θα ήταν αστείο κάτι τέτοιο. Από ποιόν; Δεν υπάρχει, δεν υπήρξε και δεν θα υπάρξει η γέφυρα.

Καληνύχτα και καλά μυαλά (γιατί η τύχη ταιριάζει στους μοιρολάτρες)

ks.jpg

If you tolerate this your children will be next – Manic Street Preachers

……………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………

……………………………………………………..

……………………………………

……………..

Α Ν Ω Ν Υ Μ Ο Ι

Νοέμβριος 20, 2006

 

Τη μέρα εκείνη που θα σε συμπονέσω

Εκείνη τη μέρα να φοβάσαι

Τότε θα έχω παραιτηθεί από την ανθρώπινη οργή

Και θα έχω γίνει θεός ή τέρας

Μονάχος με γαλήνια εποπτεία

Και βαθύς

Και δυνατός

Και μονάχος

 

Τη μέρα εκείνη ο αναχωρητής θα σβήσει τα ίχνη του γυρισμού

Που όλο αχνοφαίνονται κι όλο χάνονται

Αυτοπαθής συμπόνια

 

Μέχρι τότε θα ζούμε στα κάτουρα και στα σκατά

 

dream.jpg

dok.jpg

cas.jpg

[Μιμήθηκες τη γλώσσα μου για να προσεταιριστείς τους φίλους μου. Για να έρθει κάποτε η μέρα που θα μπορούσες να ξεστομίσεις : ‘ας απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα’. Την ομορφιά την αναζητά το τέρας. Το μέτρο ο αμετροεπής. Και εσύ που δεν άνοιξες το στόμα σου την ώρα που έπρεπε έγινες και τα δύο. Τώρα, σαν άλλοτε. Ό,τι όμορφο είχες μέσα σου το άφησες και έγινε πικραλίδα. Και τώρα μηχανεύεσαι την μνήμη της πικρότητας. Ανασταίνεις τραβεστί Αντιγόνες. Κι αν έκλεψες τη γλώσσα μου, κι αν της φόρεσες τη φλούδα της ξεφτίλας, μάταια ψάχνεις κι έψαχνες εικόνες για να ντύσεις με τα μπλα μπλα μπλα κουρέλια σου. Χρειάζεται ζωή. Ζωή χωρίς πατέντα και υψηλό δείκτη προστασίας. ‘Ας απολαύσουμε το ηλιοβασίλεμα’ θα πεις αμετάκλητα, καθώς θα ψευδολογείς το πύον που εξέθρεψες: μια πυρηνική δοκιμή, έτος 33 μ.π.]

Από τις κινητοποιήσεις ενάντια στο έργο της πολύπλευρης κυβερνητικής παλινόρθωσης διαφάνηκαν οι νέες πολιτισμικές και ταξικές συμμαχίες στο χώρο του συμβολικού. Οι έξι εβδομάδες κινητοποιήσεων των εκπαιδευτικών φαίνεται ότι διασκεδάστηκαν υπό το βάρος της αδυναμίας άρθρωσης ενός κάποιου δραματοποιημένου λόγου. Οι διεκδικήσεις υπέφεραν μάλλον από την ανία που επιφέρει η διανοητικοποίηση των υλικών διεκδικήσεων στο χώρο της αστικής κουλτούρας, μιας κουλτούρας που αποτελεί το περιβάλλον της εκπαιδευτικής κοινότητας. Αντίθετα, η σύντομη αλλά εκρηκτική παρουσία των συμβασιούχων στον τομέα της καθαριότητας κατάφερε να ικανοποιήσει το κοινό αίσθημα της κοινωνίας του θεάματος και των πυλωρών της. Κέντησε πάνω στον εξωτικό καμβά της εξαθλίωσης ένα μυθιστορηματικό μελόδραμα με υλικά από τη κατεδάφιση του οικοδομήματος της λαϊκής κουλτούρας. Η τηλεόραση ως κατ’ εξοχήν εκπρόσωπος της μαζικής κουλτούρας δρέπει πλέον τις δάφνες της επίπονης διαδικασίας εκπαίδευσης και συρραφής των λαϊκών τάξεων. Οι συμβασιούχοι, παροχείς προσωρινού έργου εικοσιπενταετίας, υιοθέτησαν τη μεταμοντέρνα ρητορική της εικόνας. Έπλασαν εντυπώσεις σε ένα πεδίο όπου ούτως ή άλλως το τέλος της λογικής είχε ήδη επέλθει. Η συμμαχία είναι ολοφάνερη: η μαζική κουλτούρα εγκολπώνεται ολικά πλέον την λαϊκή, ενώ η αστική κουλτούρα του λόγου και του επιχειρήματος εμμένει στις παραδόσεις της χάνοντας σταθερά έδαφος. Η πορεία προς την κακιστοκρατία φαντάζει νομοτελειακή και ιδανική για τους θεράποντες της κοινωνικής διαίρεσης και του θρυμματισμού κάθε αλληλεγγύης.

cof.jpg

Η εικόνα του πρώην λοκατζή πατριώτη που βράζει στο ζουμί του και αυτή του βιοπαλαιστή που προβάρει το φέρετρο θα μπορούσαν να έχουν βγει από τα πλατό της μεγάλης του Αρναούτογλου σχολής, αν η τελευταία διέθετε λίγο παραπάνω μαύρο χιούμορ και ακόμα ευτελέστερο γούστο.Η κοινωνική performance art για χάρη των επονομαζόμενων δελτίων ειδήσεων διακρίνεται από μια εμπρόθετη σωματικότητα, την οποία στερείται η αστική εκδοχή των νέων (ελλήνων) καλλιτεχνών. Η επιτελεστικότητα είναι το κοινό έδαφος. Αυτό που διαχωρίζει τις περιπτώσεις είναι πως στη πρώτη το σώμα είναι το ντοκουμέντο, ενώ στη δεύτερη η ματιέρα. Και αν στη πρώτη περίπτωση το αίτημα είναι η υλική καταξίωση της ζωής, στη δεύτερη είναι η αποπραγμοποίηση της σχέσης μας με τις υλικές συνθήκες.

gsred.jpg

Το γεγονός είναι πως το σώμα υποφέρει, ανεξάρτητα από την εκφορά αυτού του πόνου. Η δραματοποίηση είναι μια μεταφορά και μετουσίωση του σεξουαλικού παιχνιδιού οδύνης / ηδονής. Από εκεί αντλούμε τις συμπεριφορές μας για να εκφραστούμε στον δημόσιο χώρο: η στέρηση μετουσιώνεται σε εξουσία που ευνουχίζει και η περίσσεια σε κραυγές του Πραγματικά ανικανοποίητου.

hun.jpg