Θα σας έχει τύχει να έχετε κρατήσει την πόρτα ανοιχτή σε κάποιον για να περάσει πριν από εσάς, και αυτός να σας επιστρέφει την ευγενική χειρονομία αρνούμενος την προτεραιότητα. Συνήθως εσείς επιμένετε για τουλάχιστον μια φορά και αρκετά συχνά αυτή η σκηνή αμήχανης ασυνεννοησίας καταλήγει σε ένα αδέξιο ποδοπάτημα η σε ένα απροσδόκητο στρίμωγμα.

bushdoor.jpg
Αν θεωρήσουμε πως η αρχική ευγένεια είναι μια μαθημένη πολιτισμική συμπεριφορά σχεδόν ουδέτερα χρωματισμένη από την συνήθεια, θα πρέπει να αναρωτηθούμε από πού εκπορεύεται η έμπρακτη ακύρωση αυτής της προσφοράς. Σε αυτή την απόπειρα δε θα πρέπει να μας διαφύγει πως η ιδανική σκηνή γι’ αυτό το δρώμενο είναι η πόλη, κατά προτίμηση μεγαλούπολη, όπου εμφιλοχωρούν οι συνθήκες της διάδρασης μεταξύ αγνώστων και η ανωνυμία. Σε μια ευνομούμενη κοινωνία, όπου οι καθημερινές υποθέσεις είναι τυποποιημένες και τακτοποιημένες έτσι ώστε οι άνθρωποι να έχουν τον χρόνο και την διάθεση να ασχοληθούν με τις ουσιαστικές ατομικές, κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητές τους, οι καλοί τρόποι αποτελούν μια εγγενή περιρρέουσα κουλτούρα. Τι γίνεται όμως στις αδιατύπωτες εθιμικές πολιτείες των πρακτικών διαξιφισμών για το αυτονόητο και το ατελεύτητο κοσκίνισμα των προθέσεων; Τι γίνεται στη σύγχρονη ελληνική πολιτεία, όπου μήτε η Σκάρλετ Ο Χάρα μπορεί να υπολογίζει στην καλοσύνη των ξένων, μήτε η συναναστροφή γίνεται κοινωνικοποίηση;

Εδώ η άρνηση της χειρονομίας είναι δήλωση καχυποψίας και επαναδιεκδίκησης ίσων όρων στην μάχη για την επιβίωση. Είναι η ερώτηση του πόθεν έρχεσαι και ένα αίτημα διαπιστευτηρίων για την οπωσδήποτε αμφιβόλου αγνότητας προδιάθεση. Είναι η αναχαίτιση μιας φανταστικής διακήρυξης ανωτερότητας του ευγενικού αγνώστου. Αυτός που αρνείται διαφυλάσσει τα νώτα του από μια υποτιθέμενη βέβαιη επίθεση. Τελικά με την άρνηση επικυρώνει την καταρράκωση του εγώ του από έναν αυτιστικό ατομικισμό που σκιαμαχεί με υποθετικούς εχθρούς και απωθεί τις πραγματικές επιθέσεις εναντίον του βίου του.

Η επικίνδυνη φύση της αβροφροσύνης ξεδιπλώνεται και στις στροφές / εξόδους των ελληνικών λεωφόρων. Όταν η μεταγγισμένη αγγλοσαξονική εμμονή με το queuing συναντά τους ελληνικούς δρόμους εγκυμονεί κάτι παραπάνω από ευπροσήγορες διενέξεις. Είναι η περίπτωση όπου η λαγνεία της αβρότητας γίνεται το πέπλο της ανεπαρκούς γνώσης του κώδικα οδικής κυκλοφορίας και της αδυναμίας τήρησης και εμπέδωσης απλών κοινωνικών κανόνων. Ο κώδικας είναι σαφής στη διευθέτηση αυτού του ζητήματος που στερείται της ενδεχομενικότητας του επεισοδίου της πόρτας: όταν η προβλεπόμενη εσοχή για την στροφή στο οδόστρωμα γεμίσει, τότε τα επιπλέον οχήματα που θέλουν να στρίψουν οφείλουν να σχηματίσουν δίπλα δεύτερη σειρά. Αυτό ακριβώς συμβολίζει και το βέλος διπλής κατεύθυνσης που κάποιες φορές καταφέρνει να αχνοφαίνεται στην άσφαλτο. Αντί αυτού, επικρατεί η αγνοούσα ευγένεια να συνεχίζεται η μία και μοναδική ουρά των αυτοκινήτων εκτός της εσοχής, με αποτέλεσμα να εμποδίζει την, κρίσιμη όταν είναι αριστερή, λωρίδα αυτών που κινούνται ευθεία και εντελώς ξαφνικά βρίσκονται αντιμέτωποι με μια ουρά αυτοκινήτων 30 μέτρα μακριά από το φανάρι. Όταν κάποιος συνειδητοποιημένος οδηγός αποφασίσει να πλασαριστεί σε δεύτερη σειρά, η αγνοούσα ορδή πετάει από πάνω της το βέλο της ανεκτικής αβρότητας και τον στολίζει με όλες τις μούντζες που θα ήθελε να ρίξει σε αυτούς που του πούλησαν αμάξι και ιδεολογία πακέτο σε 72 μηνιαίες δόσεις

mark.jpg