Σχέδιο τρομοκράτησης και θεωρία συνωμοσίας

Οκτώβριος 28, 2006

Διαβάζω πως δεν υπάρχει σχέδιο τρομοκράτησης. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε μια θεωρία συνωμοσίας. Μα αλήθεια αν αυτό το σχέδιο υπάρχει θα είχα τα μέσα να το ψηλαφήσω; Αστεία πράγματα. Πρώτα ήταν ο άπιστος Θωμάς που τον σκότωσε η Διαλεκτική. Με την Διαλεκτική πορεύτηκε για αρκετά χρόνια ο κόσμος. Τι γίνεται όμως σήμερα που εκλείπει και αυτή; Ποιος ήταν ο αόρατος δολοφόνος της; Διαλεκτική ήταν και αυτό που ονόμαζαν ισορροπία τρόμου. If it’s not love, then it’s the bomb that will bring us together. Τώρα που πολιτογραφηθήκαμε στη μονοκουλτούρα της κατανάλωσης πολυεθνικών εικόνων ποιος καταστέλλει τη διαμαρτία της αποστασιοποίησης και της εξαίρεσης;

Δεν υπάρχει σχέδιο τρομοκράτησης. Το σύνθημα είναι ένα: στα τραπέζια της Bildeberg γεννιούνται οι συνειδήσεις. Το οπλοστάσιο της συμβολικής ανταρσίας έχει μελετηθεί και υιοθετηθεί από τους σπασίκλες των αδελφοτήτων. Ακόμα και οι μέθοδοι έχουν αντιγραφεί με τον γκροτέσκο τρόπο της αντίδρασης: Μια recuperation στο διηνεκές. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η οικονομία σήμερα είναι απολύτως εξαϋλωμένη και εικονική. Ο τριτογενής τομέας μοιάζει με βαριά χειρωνακτική εργασία. Οι νεοφιλελεύθεροι ανακαλύπτουν διανοητές της αναρχίας του 18ου αιώνα και ενθουσιάζονται με τους σημερινούς επιγόνους τους. Το αίτημα για ελευθερία γίνεται γι’ αυτούς αίτημα για ελευθερία από τον καταναγκασμό της αγάπης για την οποία είναι οντολογικά ανεπαρκείς. Ο Καραμανλής συνεχίζει τη διατριβή του (κάποιοι αήθεις το λένε πρωθυπουργία) με σχέδια επί του χάρτου της Ελλάδας μελετώντας Marx, όπως ο δεσμοφύλακας καταγράφει τους μορφασμούς του πολιτικού κρατουμένου του. Ο Παπανδρέου ονειρεύεται ένα ταξίδι στο Vegas με τη μαμά του.

Είναι αστείο να μιλάμε για σχέδιο την στιγμή που υπάρχει ένας ισχυρότερος μηχανισμός, αυτός της ιδεολογίας. Το σχέδιο υπονοεί ένα hardware ενώ η ιδεολογία είναι εξίσου άυλη με την σύγχρονη πολιτισμική συνθήκη. Για την ακρίβεια αναδύεται από τις υλικές συνθήκες και επικάθεται σε αυτές στο ελεγχόμενο αστικό περιβάλλον. Το τεχνοπώλειο ξέρει πως μια κάμερα παρακολούθησης είναι η υλική συνθήκη για την εμπέδωση της ιδεολογίας της συμμόρφωσης. Εν προκειμένω, το σχέδιο είναι τόσο περιττό ώστε παραμένει ένα σύμβολο που χρησιμοποιείται ως επίκληση για επαναφορά σε μια ευλογοφανή κοινή κουλτούρα. Όταν ο απολογητής σου λέει ‘Δεν νομίζω να πιστεύεις πως όλα αυτά που συμβαίνουν γίνονται βάσει σχεδίου’ εφευρίσκει έναν αντίπαλο λόγο που δεν υφίσταται στην πραγματικότητα, θέτει μια ανύπαρκτη ατζέντα φονταμενταλιστικού τύπου: όποιος δεν είναι μαζί μας είναι αρειανός.

Ο θεσμός είναι η κοιτίδα της ιδεολογίας. Είναι το προστατευτικό ανάχωμα απέναντι στο νέο. Έτσι αιτιολογούνται απόψεις σαν αυτές που εκφράζει ο κ. Χαραλάμπης. Μια ακραία σατιρική επίθεση που θα γινόταν από έναν δημοσιογράφο θα είχε καταγωγή σε έναν θεσμό (ΜΜΕ). Ο θεσμός είναι υπεράνω του λόγου και απονευρώνει άμεσα κάθε έκφραση. Η αναρρίχηση σε αυτόν αποτελεί ένα νυν και αεί διανυκτερεύον εξεταστικό κέντρο, έτσι όταν ακουστεί κάποια κραυγή από τις τάξεις του υπάρχει μια αυτοματοποιημένη συστεμική καταστολή προς μια ομοιοστασία στο όνομα της οποίας έχουν ορκιστεί τα μέλη του θεσμού. Και αυτό ονομάζεται ‘επαγγελματισμός’, ‘εταιρική κουλτούρα’ και ‘δεοντολογία’. Η εσωτερίκευση της ιδεολογίας από τους λειτουργούς του θεσμού δε χρειάζεται σχέδια τρομοκράτησης και επωφελείται της μη δυνατότητας εντοπισμού της. Έτσι, οποιαδήποτε αμφισβήτηση της υλικής τάξης της περιθωριοποιείται ως θεωρία συνωμοσίας. Ένας δημοσιογράφος είναι σίγουρα κάτι διαφορετικό από έναν blogger. Ακόμα. Είναι αυτή η ρευστή κατάσταση του discourse των blogs που καλεί τα όργανα της καταστολής να αναλάβουν το ρόλο που έχει ο θεσμός στις οργανωμένες μορφές λόγου. Από αυτή την άποψη το ιερατείο της ηγεμονεύουσας οργάνωσης της ζωής θεωρεί απόλυτα θεμιτή την βίαιη επέμβαση των πραιτόρων της, και ο κατακερματισμένος λόγος μας δεν είναι ούτε άξιος αναφοράς. Τηρουμένων των αναλογιών, ο Μητσικώστας είναι εντελώς ακίνδυνος σε σχέση με έναν blogger που δίνει συμβουλές ομοιοπαθητικής ιατρικής. Ο πρώτος έχει συνάψει μια επαγγελματική ομερτά με το εκδοτικό συγκρότημα, ενώ ο δεύτερος αποτελεί μια εξωθεσμική φωνή. Επίσης, ο Δημοσθένης Βεργής είναι πιο σημαντικός συνομιλητής της ηγεμονίας από έναν blogger με πολιτικοκοινωνικές περγαμηνές. Ας απολαύσουμε λοιπόν φίλοι μου τις τελευταίες μέρες ελευθερίας του Διαδικτύου, πριν τον θεσμικό εποικισμό του από διαφημιστές, νομικούς συμβούλους και όργανα τάξης.

a.jpg

το θανατηφόρο discourse του θεσμού (κατά Barthes)

b.jpg

[αφορμή για την παρούσα δημοσίευση ήταν τα σχόλια σε αυτό το εξαιρετικό κείμενο]

11 Σχόλια “Σχέδιο τρομοκράτησης και θεωρία συνωμοσίας”

  1. the_return Says:

    Και έτσι η νοητή γραμμή που συνδέει τον Balzac με τον Gore Vidal δεν μπορεί παρά να είναι η αποθέωση της «συνωμοσιολογίας» (το νέο χαρακτηριολογικό φόβητρο των ημερών).

    Το μόνο που θα με προβλημάτιζε ίσως κάπως περισσότερο είναι τούτο:
    δεν ξέρω κατά πόσο ένας blogger είναι εν τέλει «εξωθεσμικό όργανο» …και αυτό λόγω της φύσης του διαδικτύου…

    ..και ακόμη, επειδή η σκέψη «αφήστε τα όλα ελεύθερα για να τα ελέγχετε καλύτερα» μπορεί να εφαρμοστεί με ιδανικό τρόπο στο διαδίκτυο…


  2. Raresteak,

    για κάποιο λόγο που αγνοώ, το κείμενο σου μου διαβάστηκε καλύτερα κι ευκολότερα απ’ το τέλος προς την αρχή. Απορίας άξιον.

    Μια δυο σκέψεις που μου γεννήθηκαν κατά την ανάγνωση.

    Δεδομένου πως θεσμός είναι ενα ordered set με το οποίο το (ακομα) εξωσυστημικό και unordered-νεο αργά ή γρήγορα θα συναντηθεί, διερωτώμαι αν μπορεί να υπάρξει άλλος δρόμος απο αυτόν του θεσμικού επικοισμού και της εγκόλπωσης που αναφέρεις. Κι η απορία μου πηγάζει εκ της διαφοράς των ελαχίστων κοινών συνθηκών και μέσων που απαιτούσε ο οποιοσδήποτε θεσμικός «επεκτατισμός» μέχρι τώρα από αυτόν που πάει να συντελεστεί σήμερα, κι όχι από κάποιου είδους δονκιχωτισμό ή επαναστατικό ρμαντισμό.

    Πιο συγκεκριμένα, ως τώρα η ευθυγράμμιση με την όποια η καθεστηκυία «ιδεολογία» αφορούσε, απο λίγο εως πολύ, περιφερειακά πεδία της ανθρώπινης δράστηριότητας χωρίς να θίγει βασικές ελευθερίες όπως τείνει να συμβεί τώρα(Δύσκολα θα τσουβαλιάσω καταναλωτικες συνήθειες με βασικές ελευθερίες)

    Ακόμη, η εγκόλπωση αυτή είχε κι έναν εκβιαστικό, με την έννοια του υποχρεωτικού, χαρακτήρα. Αναλογικά καθαρά, η μουσική βιομηχανία στην ουσία επέβαλε παλαιότερα ύφος(=ιδεολογία) με την αποκλειστική κατοχή των μέσων παραγωγής και της αποκλειστικής πρόσβασης στην διαφήμιση και την διανομή. Σήμερα η τεχνογνωσία αυτή στην παραγωγής δεν ανήκει μόνο στο ιερατείο και η διανομή μπορεί να γίνει και αλλιώς.

    Αναρωτιέμαι λοιπόν αν…ΑΝ…αν πιστεύεις οτι μπορει να υπαρχει τρόπος η πορεία που περιγράφεις στην κατακλείδα σου να εκτροχιαστεί προς άλλη κατεύθυνση.

    Φιλικά

  3. Rodia Says:

    Καταλήγει ηττοπαθώς αυτό το σπουδαίο κείμενο, αναρωτιέμαι γιατί. Θα καταβροχθίσει τις ψυχές μας η ιδεολογία της ευγένειας;

  4. ellinida Says:

    «Ας απολαύσουμε λοιπόν φίλοι μου τις τελευταίες μέρες ελευθερίας του Διαδικτύου, πριν τον θεσμικό εποικισμό του από διαφημιστές, νομικούς συμβούλους και όργανα τάξης.»

    Θα τις απολαύσουμε για πολύ ακόμα αν αντισταθούμε . Τι στην ευχή , όλους μέσα θα μας πάνε ;

  5. adamo Says:

    Θα τις απολαύσουμε για πολύ ακόμα αν αντισταθούμε . Τι στην ευχή , όλους μέσα θα μας πάνε ;

    Όχι ακριβώς. Δε χρειάζεται να σε πάνε μέσα. Αρκεί να μη μπορείς να χρησιμοποιήσει το μέσο ως μέσο έκφρασης.

    Ξεχνάς το πολύ πολύ βασικό: Για να είσαι online χρησιμοποιείς τις υπηρεσίες κάποιου ISP. Οι περισσότεροι ISPs παρόλο που δεν είναι αντιλληπτό από τους πελάτες τους είναι πολύ περισσότερο υπέρ της ελευθερίας του χρήστη από όσο θα ήθελαν οι νομοθέτες. Δεν είναι ανθρωπιστικός ο λόγος, είναι το business case τους: Αν δεν χρησιμοποιείς το εργαλείο, δεν έχουν business. Γι’αυτο και οι ISPs δεν ενοχλούνται από τα downloads όσο ενοχλείται η RIAA.

    Έτσι η νομοθεσία προσθέτει συνεχώς νέα βάρη που υποχρεώνουν τους ISPs στο να μειώνουν την ποιότητα της παρεχόμενης υπηρεσίας στον πελάτη τους (και παρεχόμενη υπηρεσία είναι και η σχέση εμπιστοσύνης που οικοδομείται από τον χρήστη και τον ISP και εμπεριέχει και τα στοιχεία χρήσης του). Όταν λοιπόν δεν θα μπορεί πλέον να σε προστατεύσει από αυτά (και αυτό θα συμβεί ταυτόχρονα για όλους) τότε όσο και να προσπαθείς να αντισταθείς (για οποιδήποτε ορισμό της αντίστασης), δεν θα υπάρχει ISP που να μπορείς να χρησιμοποιήσεις ώστε να μπορείς να εκφράσεις την αντίσταση αυτή. Και τότε το Internet θα καταλήξει κάτι σαν το Public Broadcasting Television.

    Η μόνη αντίδραση σε αυτό θα είναι να επαναλληφθεί ο κύκλος και να ξαναδημιουργηθούν ανεξάρτητα δίκτυα από την αρχή, τύπου USENET και Fidonet, αλλά με τι οικονομικό κόστος για τους operators;

  6. raresteak Says:

    Χαίρομαι για την ανταπόκριση, και ακόμα περισσότερο χαίρομαι που με τον έναν ή άλλο τρόπο καθένας μας απαντά ερωτήσεις του άλλου για να θέσει με τη σειρά του τις δικές του.

    Συνοπτικά θα πώ πως η τελευταία πρότασή μου επιχειρεί να μην επιλύσει φαντασιακά τον σημερινό μεσαίωνα. Μάλλον απαισιόδοξη, παρά ηττοπαθής είναι. Η ιδεολογία της ευγένειας ως κομφορμισμού με απασχολεί πολυ Ροδιά, και νομίζω πως είναι η πιο έυστοχη παρατήρηση.

    Return,
    δε μπορώ να διαφωνήσω πως ‘τίποτα δεν είναι εκτός κειμένου’. Ίσως αυτό που ονόμασα ‘εξωθεσμικό’ φέρει το χαρακτήρα ενός νεολογισμού. Βρίσκεται εντός του θεσμού, αλλά δεν έχει καταχωρηθεί ακόμα.

    Σκιές,
    με τις παρούσες υλικές συνθήκες που παράγουν τη σύστοιχη ιδεολογία, δεν βλέπω πολύ διαφορετική πορεία. Χρειάζεται ολιστική αναθεώρηση της ζωής μας, και χειραφέτηση από την ‘ευγένεια’.

    Adamo,
    με τον καλύτερο τρόπο δείχνεις πως στη πράξη η υλική οργάνωση της ζωής μας παράγει την ιδεολογία. Η άποψη για τα ανεξάρτητα δίκτυα απαντά και στον/στην Σκιές και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

    Ελληνίδα,
    i like that spirit 🙂


  7. Εrratum στο σχόλιό μου:
    Aντί
    με την όποια η καθεστηκυία >> με την όποια καθεστηκυίαΗ ιδεολογία της ευγένειας ως κομφορμισμού με απασχολεί πολυ. Εννοείς την ευγένεια ως «συγκατάβαση», «υποχωρητικότητα» και αποφυγή της κλιμάκωσης ως όχημα που οδηγεί στην σύμπλευση-κομφορμισμό; Το διευκρινίζεις αν είναι εύκολο, έστω και περιληπτικά;

    Στο σχόλιό σου αναφέρεις ακόμα πως οι παρούσες παρούσες συνθήκες θα δώσουν σύστοιχα αποτελέσματα. Εκεί ακριβώς στόχευα με το δικό μου παράδειγμα για την μουσική βιομηχανία.Δεν είμαι τελικά απόλυτα σίγουρος για την προδιαγεγραμμένη πορεία των πραγμάτων. Τη δική μας ακολουθεί, νομίζω, μια γενιά πολυ πιο τεχνικά και τεχνολογικά καταρτισμένη από τη δική μας, που είναι σε θέση να αναπτύξει μορφές αντιδρασης που εμείς δεν μπορούμε να φανταστούμε τώρα: με όπλο αυτήν ακρβώς την τεχνογνωσία ενάντια στο ολικό άλεσμα της συνείδησης.
    Νο?
    Νοt feasible?

    Aυτό το περι ανεξάρτητων δικτύων που αναφέρει κι ο Αδαμό θα ήταν μια κάποια λύση. Μόνο που η μερικότητα που υποννοείται και το περιορισμένο του, δεν μου αρκεί – ή μάλλον δεν θέλω να μου αρκεί.

  8. raresteak Says:

    Το ‘χεις! 😉
    θα επανέλθω άυριο για την αβρότητα…

    Σίγουρα τα νέα μέσα βοηθούν τα άτομα να είναι ένα βήμα μπροστά από τους οργανισμούς (όπως η μουσική βιομηχανία)

    Τα ανεξάρτητα δίκτυα σε μια διαφορετική οικονομική οργάνωση μπορεί να αποτελέσουν το mainstream, οπότε η ‘μερικότητα’ θα ενυπάρχει ως πλουραλισμός απόψεων ανάμεσα σε ενδοεπικοινωνούντα δίκτυα που θα αξιοποιούν μοντέλα διευρυμένων κοινοτήτων.


  9. Η τελευταία σου παράγραφος με καλύπτει απόλυτα.

  10. raresteak Says:

    Από τις συνεδρίες στο Φόρουμ για το Ίντερνετ, δείτε εδώ πως η παλιά καραβάνα στα δημοσιογραφικά και κυβερνητικός εκπρόσωπος απαξιώνει την εγκυρότητα των blogs και ομνύει μόνο στον θεσμοθετημένο (ελεγχόμενο) δημοσιογραφικό λόγο.
    Είναι επίσης απορίας άξιο το πόση δύναμη και επιρροή αποδίδει στα blogs.

    http://oneiros.gr/blog/2006/10/31/igfopennessblogregulation


  11. […] Έγραφα πριν από λίγες μέρες για την επαγγελματική διαστροφή και τον ιδρυματισμό των δημοσιογράφων, καθώς και για την προσκόλλησή τους στη θεσμική γραφειοκρατία των εκδοτικών συγκροτημάτων. Τα αντανακλαστικά του κ. Ρουσόπουλου ήρθαν προς επίρρωση των λεγομένων μου. Παλιά δημοσιογράφος και τώρα κυβερνητικός εκπρόσωπος των εκδοτών στην ιδιότυπη κορπορατική ολιγαρχία μας, δεν θα μπορούσε παρά να χλευάσει την αποκεντρωμένη γραφή του διαδικτύου. Και μόνο ένα ισχυρό σύνδρομο καταδίωξης, φαινόμενο που συναντάται συχνά σε παραπαίουσες αυτοκρατορίες και αυλικούς εν πανικώ, θα μπορούσε να αιτιολογήσει την σκατολογικού τύπου εφευρολογία του. Από πού αντλεί το παράδειγμά του ο κ. Ρουσόπουλος; Ειδικά στην ελληνική περίπτωση, η περιγραφή για bloggers με μεγάλη επιρροή που διαδίδουν ψέματα από την τηλεόραση (μήπως μας μπλέκει με τηλε-ευαγγελιστές;) σε αντιπαράθεση με την υπαρκτή δημοσιογραφική δεοντολογία (;;;) είναι αδιαμφισβήτητα αποκύημα φαντασίας. Στο μόνο πρόσφατο τρανταχτό παράδειγμα παγκοσμίου βεληνεκούς που ήρθε στο μυαλό μου διαβάζοντας τα απίθανα ανεδαφικά του πρώην δημοσιογράφου, οι ρόλοι ήταν ανεστραμμένοι: […]


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: