Διαβάζω πως δεν υπάρχει σχέδιο τρομοκράτησης. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε μια θεωρία συνωμοσίας. Μα αλήθεια αν αυτό το σχέδιο υπάρχει θα είχα τα μέσα να το ψηλαφήσω; Αστεία πράγματα. Πρώτα ήταν ο άπιστος Θωμάς που τον σκότωσε η Διαλεκτική. Με την Διαλεκτική πορεύτηκε για αρκετά χρόνια ο κόσμος. Τι γίνεται όμως σήμερα που εκλείπει και αυτή; Ποιος ήταν ο αόρατος δολοφόνος της; Διαλεκτική ήταν και αυτό που ονόμαζαν ισορροπία τρόμου. If it’s not love, then it’s the bomb that will bring us together. Τώρα που πολιτογραφηθήκαμε στη μονοκουλτούρα της κατανάλωσης πολυεθνικών εικόνων ποιος καταστέλλει τη διαμαρτία της αποστασιοποίησης και της εξαίρεσης;

Δεν υπάρχει σχέδιο τρομοκράτησης. Το σύνθημα είναι ένα: στα τραπέζια της Bildeberg γεννιούνται οι συνειδήσεις. Το οπλοστάσιο της συμβολικής ανταρσίας έχει μελετηθεί και υιοθετηθεί από τους σπασίκλες των αδελφοτήτων. Ακόμα και οι μέθοδοι έχουν αντιγραφεί με τον γκροτέσκο τρόπο της αντίδρασης: Μια recuperation στο διηνεκές. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η οικονομία σήμερα είναι απολύτως εξαϋλωμένη και εικονική. Ο τριτογενής τομέας μοιάζει με βαριά χειρωνακτική εργασία. Οι νεοφιλελεύθεροι ανακαλύπτουν διανοητές της αναρχίας του 18ου αιώνα και ενθουσιάζονται με τους σημερινούς επιγόνους τους. Το αίτημα για ελευθερία γίνεται γι’ αυτούς αίτημα για ελευθερία από τον καταναγκασμό της αγάπης για την οποία είναι οντολογικά ανεπαρκείς. Ο Καραμανλής συνεχίζει τη διατριβή του (κάποιοι αήθεις το λένε πρωθυπουργία) με σχέδια επί του χάρτου της Ελλάδας μελετώντας Marx, όπως ο δεσμοφύλακας καταγράφει τους μορφασμούς του πολιτικού κρατουμένου του. Ο Παπανδρέου ονειρεύεται ένα ταξίδι στο Vegas με τη μαμά του.

Είναι αστείο να μιλάμε για σχέδιο την στιγμή που υπάρχει ένας ισχυρότερος μηχανισμός, αυτός της ιδεολογίας. Το σχέδιο υπονοεί ένα hardware ενώ η ιδεολογία είναι εξίσου άυλη με την σύγχρονη πολιτισμική συνθήκη. Για την ακρίβεια αναδύεται από τις υλικές συνθήκες και επικάθεται σε αυτές στο ελεγχόμενο αστικό περιβάλλον. Το τεχνοπώλειο ξέρει πως μια κάμερα παρακολούθησης είναι η υλική συνθήκη για την εμπέδωση της ιδεολογίας της συμμόρφωσης. Εν προκειμένω, το σχέδιο είναι τόσο περιττό ώστε παραμένει ένα σύμβολο που χρησιμοποιείται ως επίκληση για επαναφορά σε μια ευλογοφανή κοινή κουλτούρα. Όταν ο απολογητής σου λέει ‘Δεν νομίζω να πιστεύεις πως όλα αυτά που συμβαίνουν γίνονται βάσει σχεδίου’ εφευρίσκει έναν αντίπαλο λόγο που δεν υφίσταται στην πραγματικότητα, θέτει μια ανύπαρκτη ατζέντα φονταμενταλιστικού τύπου: όποιος δεν είναι μαζί μας είναι αρειανός.

Ο θεσμός είναι η κοιτίδα της ιδεολογίας. Είναι το προστατευτικό ανάχωμα απέναντι στο νέο. Έτσι αιτιολογούνται απόψεις σαν αυτές που εκφράζει ο κ. Χαραλάμπης. Μια ακραία σατιρική επίθεση που θα γινόταν από έναν δημοσιογράφο θα είχε καταγωγή σε έναν θεσμό (ΜΜΕ). Ο θεσμός είναι υπεράνω του λόγου και απονευρώνει άμεσα κάθε έκφραση. Η αναρρίχηση σε αυτόν αποτελεί ένα νυν και αεί διανυκτερεύον εξεταστικό κέντρο, έτσι όταν ακουστεί κάποια κραυγή από τις τάξεις του υπάρχει μια αυτοματοποιημένη συστεμική καταστολή προς μια ομοιοστασία στο όνομα της οποίας έχουν ορκιστεί τα μέλη του θεσμού. Και αυτό ονομάζεται ‘επαγγελματισμός’, ‘εταιρική κουλτούρα’ και ‘δεοντολογία’. Η εσωτερίκευση της ιδεολογίας από τους λειτουργούς του θεσμού δε χρειάζεται σχέδια τρομοκράτησης και επωφελείται της μη δυνατότητας εντοπισμού της. Έτσι, οποιαδήποτε αμφισβήτηση της υλικής τάξης της περιθωριοποιείται ως θεωρία συνωμοσίας. Ένας δημοσιογράφος είναι σίγουρα κάτι διαφορετικό από έναν blogger. Ακόμα. Είναι αυτή η ρευστή κατάσταση του discourse των blogs που καλεί τα όργανα της καταστολής να αναλάβουν το ρόλο που έχει ο θεσμός στις οργανωμένες μορφές λόγου. Από αυτή την άποψη το ιερατείο της ηγεμονεύουσας οργάνωσης της ζωής θεωρεί απόλυτα θεμιτή την βίαιη επέμβαση των πραιτόρων της, και ο κατακερματισμένος λόγος μας δεν είναι ούτε άξιος αναφοράς. Τηρουμένων των αναλογιών, ο Μητσικώστας είναι εντελώς ακίνδυνος σε σχέση με έναν blogger που δίνει συμβουλές ομοιοπαθητικής ιατρικής. Ο πρώτος έχει συνάψει μια επαγγελματική ομερτά με το εκδοτικό συγκρότημα, ενώ ο δεύτερος αποτελεί μια εξωθεσμική φωνή. Επίσης, ο Δημοσθένης Βεργής είναι πιο σημαντικός συνομιλητής της ηγεμονίας από έναν blogger με πολιτικοκοινωνικές περγαμηνές. Ας απολαύσουμε λοιπόν φίλοι μου τις τελευταίες μέρες ελευθερίας του Διαδικτύου, πριν τον θεσμικό εποικισμό του από διαφημιστές, νομικούς συμβούλους και όργανα τάξης.

a.jpg

το θανατηφόρο discourse του θεσμού (κατά Barthes)

b.jpg

[αφορμή για την παρούσα δημοσίευση ήταν τα σχόλια σε αυτό το εξαιρετικό κείμενο]