James Joyce, will you rest in peace, please?

Οκτώβριος 24, 2006

Αν σήμερα γραφόταν ο Οδυσσέας του Joyce, ποια θα ήταν τα σχόλια των φιλισταίων ρεπόρτερ τέχνης και κριτικών λογοτεχνίας στα κοκτέιλ πάρτυ;

  • Πω πω τι σεντόνι είναι αυτό!

  • Αυτό το multilingual το κάνει για να πιάσει διάφορα target groups. Πολύ δήθεν.

  • Τι αμόρφωτος! Ας του αγοράσει κάποιος μια γραμματική.

  • Τόσες σελίδες για μία μέρα. Βαρέθηκα ήδη.

  • Με ταλαιπώρησε, αλλά κατάφερα να το τελειώσω. Ευτυχώς που βγαίνει από βδομάδα καινούργιος Dan Brown για να ηρεμήσουμε λίγο από τους πνευματικούς αυνανισμούς του κάθε τυχάρπαστου.

  • Τι κόλλημα κι αυτό με τον Όμηρο. Νισάφι πια με την προγονοπληξία.

  • Έχει και kinky σκηνές ε; Ο Κορτώ γράφει καλύτερα.

  • Τι; Βρήκε εκδότη; Σιγά μη κάνει και δεύτερη ανατύπωση. Απ’ τη τσέπη του τα έβαλε.

  • Ποιος νομίζει ότι είναι; Πολύ εξεζητημένο ύφος. Νομίζει με το να είναι περίπλοκος φαίνεται σοβαρός και κρύβει την ανικανότητά του. Έχουμε και δουλειές άνθρωπέ μου!

  • Πολύ τολμηρός ο εκδότης του. Γι’ αυτό έχει 5 χρόνια να κάνει best seller.

jj.jpg

Φέτος έκλεισαν 102 χρόνια από την ημέρα που διαδραματίζεται η πλοκή του έργου, το οποίο συγγράφηκε κατά την περίοδο 1914-1922. ( Σε ευχαριστώ Αdamo για τη διόρθωση. Mea culpa).

Ενδιαφέρουσες αντιδράσεις για την παρούσα δημοσίευση

11 Σχόλια “James Joyce, will you rest in peace, please?”

  1. Rodia Says:

    etsi kai xeirotera ……………

  2. Ροΐδης Says:

    το προτελευταίο σου σημείο είναι αυτό που θα πονούσε τον Joyce, και αυτό που πόνεσε κι εμένα που μου το ξεφούρνισαν όταν διάβαζα τον Οδυσσέα (στο πρωτότυπο). Από τότε είχα πει ότι αν είναι να γράψω, θα γράψω με την δική μου χρειά και τρόπο και σε όποιον αρέσει.

    ο Joyce και ο Προυστ.

  3. the_return Says:

    Ο «Οδυσσέας» είναι ένα από τα δύο καλύτερα πράγματα πoυ διάβασα στη ζωή μου.
    Το άλλο είναι ο …Όμηρος.

    ΥΓ. Η πλάκα είναι ότι πολλά από αυτά που βρίσκονται στη «λίστα», λέγονται κατά κόρον και σήμερα για τον Joyce εν πλήρη πραγματικότητι και όχι εν υποθέσει…

  4. raresteak Says:

    …και εκεί που νομίζεις ότι στη σφαίρα της δημιουργίας θα συναντήσεις αξιόλογους ανθρώπους, ανακαλύπτεις πως κι αυτή έχει παραδοθεί στις κατίνες του νεποτισμού και της μεγαλοαστικής πλήξης, αμορφωσιάς και ηλιθιότητας. Βέβαια στη διαχείριση και την κριτική της δημιουργίας πάντα περίσσευε η μνησικακία. Τώρα κάνει παρέα με τους φουσκωμένους μισθούς των σταυροφόρων της ελάχιστης ευτελούς κοινής κουλτούρας…

  5. Μαριάμπας Says:

    «Αυτό που συμβαίνει με το μυθιστόρημα του Joyce είναι ότι, παρ’όλο ότι κάθε αράδα, κάθε σελίδα μπορούν να διαβαστούν αυτόνομα, ολόκληρο το βιβλίο δεν υποφέρεται»

    «Αν είχε περιοριστεί στο να γράφει ποιήματα, θα ήταν χωρίς αμφιβολία ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της αγγλικής γλώσσας, στο μυθιστόρημα όμως η γλώσσα δεν πρέπει να ξεχωρίζει τόσο πολύ»

    «Πιστεύω πως ολόκληρο σχεδόν το έργο του Joyce δεν γράφτηκε για να διαβαστεί, αλλά για τη φήμη του συγγραφέα, για τη δημιουργία μιας σχολής και για να υπάρξουν συζητήσεις μεταξύ των κριτικών»

    Μπόρχες

    —————

    Είναι πολύ εύκολο να κατασκευάζει κάποιος ανόητους κριτικούς, με άστήρικτες απόψεις για να επιβεβαιώνει την διανοητική υπεροχή του απέναντι στα πλάσματα αυτά της φαντασίας του.

    Επίσης, canon formation anyone?

  6. raresteak Says:

    Ένας κανόνας λοιπόν θα ήταν πως οι απόψεις του Borges είναι πιο σημαντικές από το έργο του Joyce.

    Επίσης πως η κριτική στο τρέχον άθλιο πολιτισμικό παράδειγμα γίνεται χάριν αυτοεπιβεβαίωσης.

    Αν αδυνατείτε να αναγνώσετε τη χαριτολογία και τηρείτε τόσο ευλαβικά την ντοκουμενταρίστικη κυριολεξία, τότε θα πρέπει να διαβάσετε καλύτερα τα βιβλία της ανάλυσής σας.

    Μην ανησυχείτε ο κλάδος που αρθρώνει την παρούσα σκατολογία θα σας δεχθεί με ανοιχτές αγκάλες και χωρίς τόσα διαπιστευτήρια. Ελάχιστα ιδρώνει το αυτί του με κείμενα σαν αυτά.

    Τα υπόλοιπα στα φιλολογικά περιοδικά -εκεί που η υποκρισία ντύνεται ωραίες λέξεις-. Εδώ είναι κοκτέιλ πάρτυ

    …so shut up honey and dress properly 🙂

  7. Μαριάμπας Says:

    1. Οι απόψεις του Borges δεν αντιπαραβάλλονται με το έργο του Joyce, αλλά με τις «απόψεις» των κριτικών του post.

    2. To «άθλιο [αυτό] πολιτιστικό παράδειγμα» δεν υπάρχει ή αν υπάρχει μία τέτοια τάση δεν είναι παράδειγμα. Αν κάτι κυριαρχεί είναι ακριβώς αυτή η προσκόλληση στη σοβαρή (μοντερνιστική ή μεταμοντερνιστική, ανάλοα με τα γούστα) λογοτεχνία. Για να το πω αλλιώς: αν γραφόταν σήμερα ένας αντίστοιχος Οδυσσέας, όχι μ΄νο αντικείμενο χλεύηςς δεν θα γινόταν, αλλά θα ήταν το νέο φετίχ των κριτικών που δεν μπορούν να διαβάσουν βιβλίο έξω απο ακαδημαϊκά σχήματα.

    3. Πραγματικά, αδυνατώ να αναγνώσω την χαριτολογία. Ή, καλύτερα, μπορώ να διακρίνω χαριτολογικές προθέσεις, οι οποίες όμως ακυρώνονται από φράσεις που μιλούν για «φιλισταίους ρεπόρτερ τέχνης και κριτικούς λογοτεχνίας» και «φουσκωμένους μισθούς των σταυροφόρων της ελάχιστης ευτελούς κοινής κουλτούρας».

    ———-

    Το canon formation, ήταν μια μικρή νίξη στο ότι, ειδικά όταν μιλάμε για τον Joyce, δεν πρέπει να θεωρούμε αυτονόητη οποιαδήποτε λογοτεχνική αξία, και ότι είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε πως ορισμένα έργα έφτασαν στο να δεσπόζουν πια στον Κανόνα της αγγλικής/ευρωπαϊκής/μοντερνιστικής κλπ λογοτεχνίας.

  8. raresteak Says:

    Μα γιατί είστε τόσο θιγμένος;
    Ο προσδιορισμός ‘φιλισταίος’ στην φράση μου δεν είναι οριστικός. Μην τον υιοθετείτε. Δεν υπάρχει λόγος.

    Το τρέχον πολιτισμικό παράδειγμα είναι άθλιο. Αυτή είναι η άποψη μου. Αν είστε ικανοποιημένος με αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι η αντίθετη άποψη. Αλλά παραμένει μια υποκειμενική άποψη.

    Οι αναφορές μου γίνονται ως προς τον σύνολο πολιτισμό. Γι’ αυτό και η αναφορά μου σε ‘παράδειγμα’ με όλες τις αποχρώσεις που περικλύει. Ο εγκλωβισμός σε μια γραμματολογία δεν ταιριάζει εδώ. Ας μείνουν οι ακαδημαϊκες και επαγγελματικές διαστροφές έξω.

    Τελικά ο λόγος αυτής της δημοσίευσης δεν έχει να κάνει με τον Joyce, αλλά με τον μύθο του Joyce και του Οδυσσέα -αυτόν που υποδαυλίζει την canon setting δυναμική του. Θα μπορούσα να φανταστώ αντίστοιχες ατάκες που θα αποθέωναν. (Η κοινωνιολογική φαντασία είναι κάτι που μάλλον απεχθάνεστε, αλλά θα πρέπει να ανεχτείτε όσο υπάρχετε εντός του ανθρώπινου είδους).

    Αν υπήρχε ένα νόημα εδώ είναι πως τελικά σήμερα διαβάζουμε / βλέπουμε / ακούμε τον μύθο κάποιων έργων και όχι καθαυτά τα έργα, και πως είναι τέτοιος ο εθισμός μας στον μύθο, που αν ερχόταν ένα μεγάλο έργο ίσως να το παραβλέπαμε. Φυσικά ο μύθος δεν έχει να κάνει απαραίτητα με την καταξιώση στο χρόνο, αλλά και με παράγοντες που μυθοποιούν κάτι εν τη γεννέσει του, όπως το χρήμα.

  9. the_return Says:

    «Αν υπήρχε ένα νόημα εδώ είναι πως τελικά σήμερα διαβάζουμε / βλέπουμε / ακούμε τον μύθο κάποιων έργων και όχι καθαυτά τα έργα»

    Ναι, βέβαια, πολύ σωστή η διαπίστωση και έχει να κάνει μάλλον με την ανθρώπινη δουλικότητα και υποταγή στο ex cathedra απ’όπου και αν προέρχεται…

    Υπάρχουν άνθρωποι που υποκρίνονται π.χ. ότι τους αρέσει ο Οδύσσεας, και καταλαβαίνω ότι αυτό δεν μπορεί παρά να είναι αδύνατον στο βαθμό που δεν έχουν διαβάσει παρά μόνον την ελληνική μετάφρασή του…

    Όσο «καλή» και αν είναι η μετάφραση, θα είναι πάντα άθλια στην περίπτωση του Οδυσσέα.

    Δεν υπάρχει καλύτερο δώρο που μπορεί να κάνει ένας καλλιτέχνης στον εαυτό του από το να είναι …αυτός ο ίδιος ο εαυτός του πάντα (και αυτό φυσικά είναι μια εμμεσότητα και μια διαμεσολάβηση, αλλά δεν είναι της ώρας τώρα να το δούμε…

    Ο φαντασιωμένος εαυτός και η λογοτεχνική πόζα & στάση ζωής είναι κατάρες…Κάποτε οδηγεί σε Φον Δημητράκηδες και σοφιστικέ Μαντάμ Σουσούδες και κάποτε σε ένα παρασιτικό γραφειοκρατικό στρώμα κριτικών-γραφιάδων κ.ά, που κατακάθονται σαν δυσβάσταχτο ίζημα επί της πνευματικής διαδικασίας και παραγωγής…

  10. raresteak Says:

    Σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας. Σας περιμένω σε επόμενες δημοσιεύσεις.

    [ Hey James, it’s great to see that you will not r.i.p. yet 🙂 ]


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: