Η πιο sexy σκηνή της δεκαετίας (;)

Οκτώβριος 19, 2006

scarlett1.jpg

Ο γερο-μάστορας Woody χαρίζει στην Scarlett την δικαίωση ως sex symbol. Βραχύσωμη και με θαυμάσιες γήινες καμπύλες κάτω από την βροχή. Το βλέμμα μου χαρίζεται απόλυτα σε αυτήν (sorry Jonathan).

scarlett2.jpg

Αυτή η σκηνή μου αρέσει γιατί μέσα της κοιμάται ο auteur της δεκαετίας του ’60, αυτός που αγαπάει τους πρωταγωνιστές του και ανέχεται τον παραγωγό του. Βέβαια ο Woody Allen έχει διανύσει πολύ δρόμο και δεν έχει πλέον να δώσει αναφορά σε κανέναν. Αυτό ίσως τον κάνει να κλείνει τον κύκλο και να επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Στο χειροποίητο σινεμά όπου ο σκηνοθέτης πνέει στο έργο του ψυχή σαν τον ρομαντικό καλλιτέχνη. Μου αρέσει αυτή η σκηνή γιατί μέσα σε αυτή διαβάζω τον μουσικό και τον λογοτέχνη. Ο Woody θέτει τη σκηνή. Ο κήπος, η παράνομη συνάντηση και η βροχή ως ηθογραφική αντίστιξη σε κρεσέντο. Σαν σκηνή όπερας με την εμβληματική άρια. Οι εικόνες δεν είναι μια παράταξη ως ατραξιόν. Είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών τους. Είναι το πέραν του ρωσικού φορμαλισμού. Και αυτό είναι το σινεμά ως τέχνη και επικοινωνία.

Υ.Γ. Η πιο sexy; Μετά από αυτή…

brokeback.jpg

7 Σχόλια “Η πιο sexy σκηνή της δεκαετίας (;)”

  1. αδερφή Says:

    Έτυχε να δω την ταινία προχτές. Στον καναπέ με κουβέρτα, ναρκωτικά, σοκολάτες υγείας και μπόλικο σχολιασμό. Σέβομαι την άποψη σου επειδή την τεκμηριώνεις μέσα από μια μάλλον εικονολογική προσέγγιση. Όμως φτάνει πάντα αυτό; Βεβαίως μιλάς εδώ για μία συγκεκριμένη σκηνή – και πάλι όμως, η πιο sexy;

  2. raresteak Says:

    @ αδερφή

    Το ερωτηματικό στο τέλος του τίτλου και η αναθεώρηση στο τέλος του κειμένου θα μπορούσαν να με βγάλουν ασπροπρόσωπο, ωστόσο η πρόθεσή μου εμπεριείχε μια ειρωνεία για την κωστοπούλεια σχολή του διαγ(κ)ωνισμού για την κορυφή της λίστας, κάτι σαν ψηφοδέλτιο επικρατείας.

    Είχα την τύχη να δω την ταινία στο σινεμά, και αυτή η σκηνή με την κατεργάρα τη Scarlett μου εντυπώθηκε. Δεν ξέρω αν υπάρχουν ή αν μπορούν να υπάρξουν από εδώ και πέρα κάποιοι αντικειμενικοί παράγοντες στο σινεμά που μπορούν να αναδείξουν αυτό που λέμε ‘σκηνές ανθολογίας’ (κάτι τέτοιο φαντάζομαι είχες στο νου σου).
    Το σινεμά τελικά είναι μια πρόφαση για να συζητάμε τις υποκειμενικότητές μας. Αυτό συνέβη και εδώ. Ο τίτλος είναι μάλλον ένα κάλεσμα σε παιχνίδι.

  3. αδερφή Says:

    Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι – ας παίξουμε λοιπόν!

  4. αδερφή Says:

    OK! Πάμε μπόμπα χαρακίρι, κούκο μονό, ασανσέρ, τάφο του Ινδού, μιζέρια, καθρεύτη, κότες, μπόμπες, ασανσέρ κουτσό, σταυρό μ αγκάθια, κούκο διπλό με αλλαγή ή σφίγκες με διπλό καπέλο;

  5. raresteak Says:

    Μόνο ξερή και αγωνία ξέρω…
    😦

  6. αδερφή Says:

    LOL! Κι εγώ το ίδιο! Απλώς είμαι επιδερμικός τύπος και ήθελα να κάνω εντύπωση 😛


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: