scarlett1.jpg

Ο γερο-μάστορας Woody χαρίζει στην Scarlett την δικαίωση ως sex symbol. Βραχύσωμη και με θαυμάσιες γήινες καμπύλες κάτω από την βροχή. Το βλέμμα μου χαρίζεται απόλυτα σε αυτήν (sorry Jonathan).

scarlett2.jpg

Αυτή η σκηνή μου αρέσει γιατί μέσα της κοιμάται ο auteur της δεκαετίας του ’60, αυτός που αγαπάει τους πρωταγωνιστές του και ανέχεται τον παραγωγό του. Βέβαια ο Woody Allen έχει διανύσει πολύ δρόμο και δεν έχει πλέον να δώσει αναφορά σε κανέναν. Αυτό ίσως τον κάνει να κλείνει τον κύκλο και να επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Στο χειροποίητο σινεμά όπου ο σκηνοθέτης πνέει στο έργο του ψυχή σαν τον ρομαντικό καλλιτέχνη. Μου αρέσει αυτή η σκηνή γιατί μέσα σε αυτή διαβάζω τον μουσικό και τον λογοτέχνη. Ο Woody θέτει τη σκηνή. Ο κήπος, η παράνομη συνάντηση και η βροχή ως ηθογραφική αντίστιξη σε κρεσέντο. Σαν σκηνή όπερας με την εμβληματική άρια. Οι εικόνες δεν είναι μια παράταξη ως ατραξιόν. Είναι κάτι παραπάνω από το άθροισμα των μερών τους. Είναι το πέραν του ρωσικού φορμαλισμού. Και αυτό είναι το σινεμά ως τέχνη και επικοινωνία.

Υ.Γ. Η πιο sexy; Μετά από αυτή…

brokeback.jpg