Η ανθρωπογεωγραφία των περιοχών μιας πόλης γίνεται αντιληπτή πολύ πιο εύκολα από αυτόν που απέχει συνειδητά από την αυτοκίνηση και χρησιμοποιεί συστηματικά τα μέσα μαζικής μεταφοράς. Όσο κατεβαίνεις την Πειραιώς με το 049 αισθάνεσαι σαν να αλλάζεις πίστες σε βιντεοπαιχνίδι. Η μητρόπολη γίνεται όλο και πιο βρώμικη. Οι ανθρώπινες μυρωδιές προσβάλουν τις αστικές αισθήσεις σου και ταυτόχρονα σε επαναφέρουν σε ξεχασμένες αλήθειες. Τα βλέμματα κουρασμένα αλλά καθαρά και εξεταστικά, καθώς μετρούν τους λόγους που φέρνουν έναν παρείσακτο ανάμεσά τους. Οι μετανάστες προφυλάσσονται από το υπεροπτικό ύφος του οδηγού. Μια λάθος στάση είναι ικανή αφορμή για τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Ανοχή από όλους προς όλους καθώς ‘στο ίδιο καζάνι βράζουμε’.

Η Καλών Τεχνών είναι το ύστατο όριο. Ύστερα από εκεί οι δικαιολογίες τελειώνουν. Αλήθεια, οι μελλοντικοί καλλιτέχνες πως φτάνουν μέχρι εκεί; Μάταια προσπαθώ να ανιχνεύσω μια τσάντα χιαστί κάθε φορά, κάτι που με κάνει απαισιόδοξο για τον εξαστισμό και τον ακαδημαϊσμό της μελλοντικής ελληνικής τέχνης. Ελπίζω απλά να ταξιδεύω την λάθος ώρα.

trans_1d.gif