Τω αγνώστω Αμφιαράω

Οκτώβριος 5, 2006

 

sfag.jpg

Έπρεπε να θυσιάσω ένα κριάρι και ύστερα να κοιμηθώ πάνω στη προβιά του στο χώρο της στοάς του Αμφιάρειου. Τότε ενδεχομένως να έπαιρνα χρησμό από τον χθόνιο θεό για τα ενάντια του βίου μου. Κάποιους αιώνες αργότερα περιφέρομαι στα ερείπια αναζητώντας την μυστηριακή δύναμη αυτής της παγανιστικής ποίησης. Μια καρδιακή ανάσα από το νεκροκρέβατο της ιστορίας. Άφησα τον τετριμμένο λόγο στη δυτική είσοδο για να ζήσω τον ολιστικό και ζωογόνο περίπατο από τα οικήματα, την αγορά, τα λουτρά, τη στοά, το θέατρο, τα αγάλματα ως την κλεψύδρα, τον βωμό και τον ναό. Το μαντείο υπήρξε. Οι ενύπνιες αναζητήσεις μου άκαρπες μιμήσεις πράξεως.

blo.jpg

Κάθε αγνωστικιστής θέλει έναν θεό να τον κοιτάξει στα μάτια και να συνομιλήσει μαζί του μέσα από βλεννώδεις οδούς. Η τιμωρία του είναι το ανέφικτο. Η εποχή μας έριξε σε μια πολιτική θρησκεία που εφευρίσκει ενοχές για τον εαυτό της. Καμιά θεραπεία. Μπρος ορθός λόγος και πίσω χριστιανισμός. Και στη μέση τα πραγμοποιημένα εξαμβλώματα που καλούμαστε να ανεχθούμε καθημερινά: χρήμα, εξαπάτηση, ατομικισμός, εξουσία, εγωισμός, ασθένεια. Στον άγνωστο λοιπόν. Είτε Έρωτα, είτε Αμφιάραο, είτε Θάνατο.

amfiareio.jpg

 

 

2 Σχόλια “Τω αγνώστω Αμφιαράω”


  1. Εξαιρετική η επιλογή θεότητας – χθόνια, εκδικητική, μακρόβια, δίκαιη, ωστόσο, υποτίθεται, και σεβάσμια.

    Τον έρωτα να διαλέξεις – ενυπνίως ή άλλως πως.

  2. raresteak Says:

    Για την ώρα φλερτάρω και με τους τρεις
    🙂


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: