Το κοράκι, η αλεπού και ο Ηρόστρατος

Οκτώβριος 3, 2006

 

Μια εξαιρετική δημοσίευση από το blog του The Return ήρθε πριν από λίγες μέρες να συναντήσει δικές μου ανησυχίες και συζητήσεις που έχω κάνει αναφορικά με την επικοινωνία στο Διαδίκτυο. Ο πυρήνας αυτής της δημοσίευσης συχνά αποξενώνει τις φιλήσυχες βεβιασμένες συνειδήσεις σε τέτοιο βαθμό που ανατρέπει άρδην το πασιφιστικό προφίλ τους. Οι υποβαλλόμενες κατηγορίες βρίσκονται έτοιμες στην άκρη της γλώσσας: θεωρίες συνωμοσίας, σύνδρομο καταδίωξης… Είναι βέβαια τα ίδια υποκείμενα που επιτρέπουν στην εξουσία σε αντίστροφη πορεία να παραβιάζει και να καταλύει οποιοδήποτε τεκμήριο αθωότητας και να καταστέλλει στη βάση… συνωμοσιολογικών υποθέσεων.

panopticon1.jpg

Κάποτε το ημερολόγιο περιείχε κυριολεκτικά κλειδαμπαρωμένα μυστικά. Σήμερα μεταβαίνει σε μια ηλεκτρονική ημι-δημόσια κατάσταση. To weblog σκιαγραφεί την εξουσιαστική επιθυμία να γίνουν οι πολίτες διάφανοι και ευκολότερα διαχειρίσιμοι. Είναι ένα βήμα πιο κοντά στο Πανοπτικόν: Αόρατος κεντρικός έλεγχος και επίφαση ελευθερίας σε διαυγή κατάφωτα περιφερειακά κελιά. Μερικές φορές κάποιος επιθυμεί να χρησιμοποιήσει αυτό το κελί με ένα τρόπο που θα διαφυλάξει τις προσωπικές σκέψεις του και θα υψώσει έναν καθρέφτη με την αντανάκλαση του οποίου θα τυφλώσει παροδικά το κέντρο ελέγχου. Στην καλύτερη περίπτωση το κυβερνοαντάρτικο θα ευοδωθεί και θα δημιουργήσει μια αίσθηση αλληλεγγύης μεταξύ αγνώστων. Ωστόσο, αν αυτή η συνάντηση εγκλωβιστεί στον εικονικό χώρο και δεν αποτελέσει αφορμή για συνάντηση στην έρημο του π|Πραγματικού, τότε παραμένει μια πύρρειος νίκη και ο ά|Άλλος ακόμα πιο έτερος πίσω από το πέπλο της μπλογκόσφαιρας. Και αυτό συμβαίνει τις περισσότερες φορές. Μια συλλογή από γνωστούς με κοινά μουσικά και άλλα γούστα είναι απλά μια διασκέδαση ενός επαχθούς βίου. Σε αυτή την περίπτωση είναι καλύτερα να επενδύουμε στις σχέσεις μας στον πραγματικό κόσμο.

foxcrow1.jpg

Ακόμα περισσότερες φορές αυτή η ανατρεπτική ιστογραφική διάθεση είτε δεν υπάρχει, είτε υποχωρεί σταδιακά υπό το βάρος μιας καταστατικής ματαιοδοξίας. Οι προσωπικές εξομολογήσεις αποδεικνύονται όλο και πιο δημοφιλείς. Οι λεπτομέρειες του καθημερινού βίου ενός αγνώστου και οι πηγαίοι εσωτερικοί διάλογοι αποτελούν παραμυθίες. Τα σλόγκαν που τσιγκλάνε σπασμωδικά σχόλια και οι αναπαραγωγές της ατζέντας των ΜΜΕ σε πολλές φωτοκόπιες είναι οι εύκολες οδοί για ανάδειξη. Τελικά η μπλογκόσφαιρα γεμίζει ακκιζόμενα κοράκια και αλεπούδες μαζί, που αλληλοθαυμάζονται περιμένοντας να πέσει το τυρί από τα ράμφη τους. Erzatz Ηρόστρατους που πυρπολούν την αξιοπρέπεια του βίου τους για να μείνουν στην αμφίβολη ιστορία της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Και εδώ ταιριάζει γάντι το ‘σώσε με από τον εαυτό μου’.

tyraki1.jpg

Τυράκι, τυράκι

Ας επικοινωνήσουμε λιγάκι…

 

 

5 Σχόλια “Το κοράκι, η αλεπού και ο Ηρόστρατος”

  1. the_return Says:

    Σας ευχαριστώ για τα καλά λόγια σας.

    Αναφέρεστε στο θέμα πολύ παραστατικά και περικλείετε στο κείμενό σας πολλές παραμέτρους αυτού.

    Είναι χρήσιμο οι ενασχολούμενοι με τα blogs να έχουν γνώση (αν μη τι άλλο) περί του τι προσφέρουν από τον εαυτό τους σε μια εξουσία που δεν έχει κανένα δισταγμό να χρησιμοποιήσει ο,τιδήποτε εναντίον οποιουδήποτε.

    Από αυτή την άποψη η καλύτερη χρήση του διαδικτύου και δη των blogs μπορεί να είναι πράγματι (όπως αναφέρετε κι εσείς με άλλα λόγια) «οππορτουνιστική» (με την καλή έννοια του όρου, όχι με τη συνήθη κακή) και ωφελιμιστική.

    Όπως ακριβώς ο αλεξιπτωτιστής που καταπίπτει επί εχθρικού εδάφους και αναγκάζεται γι’αυτό να το μάθει πλήρως έτσι ώστε να μπορέσει να επιτελέσει το σκοπό του, κάπως έτσι , ίσως, πρέπει να είναι η κίνηση του υποψιασμένου στο διαδίκτυο…


  2. Καλημέρα, ωραίο κείμενο και θέμα για συζήτηση.

    Η θέα που το Πανοπτικόν διαθέτει στα περιφερειακά κελιά είναι θέα σε αντανακλάσεις, καθώς είναι διαμεσολαβημένη από την δημιουργική ανακατασκευή της γραφής (οποιουδήποτε είδους).
    Έτσι η δυνατότητα ελέγχου που το μέσον παρέχει, είναι περισσότερο εύπλαστη και λιγότερο πάγια.

    Στο κείμενό σας, το κεφαλαίο Π στο «Πραγματικό» υποδηλώνει με τόση σαφήνεια την αξιολογική χροιά της έννοιας και την απόδοση σε αυτή μιας σχεδόν μαγικής Αλήθειας!
    Ωστόσο, το Πραγματικό έναντι του Εικονικού είναι μία τεχνητή διάκριση η οποία αγνοεί την ‘εικονικότητα’ του πραγματικού και την ‘πραγματικότητα’ του εικονικού.

    Όσον αφορά στις αφηγήσεις της καθημερινής ζωής που τόσο δημοφιλείς είναι στους αναγνώστες των blogs, δεν είμαι σίγουρη για αυτό. Ούτε είμαι σίγουρη ότι πρόκειται για «πυρπόληση της αξιοπρέπειας του βίου».
    Μία γρήγορη έστω ανάγνωση, δίνει στον πρόθυμο αναγνώστη ευθύς την δυνατότητα να αντιληφθεί αν πρόκειται για εκμυστηρεύσεις που στοχεύουν σε ακκίσματα, ή για βίαιες απόπειρες επικοινωνίας εσώτερων ‘πραγματικοτήτων’.

  3. raresteak Says:

    @ Γιουτζίν

    Ο όρος Πραγματικό είναι αρκετά διαδεδομένος στη λακανική ρητορική και έτσι τον χρησιμοποίησα εδώ, όχι σε συνδιαλλαγή με κάποιο Εικονικό, αλλά με το Φαντασιακό και το Συμβολικό. Βέβαια, η οντολογική αδυναμία επίτευξης του Πραγματικού εμπερικλύει στον ορισμό του και την εικονικότητα της υπόστασής του.

    Νομίζω πως εύκολα μπορεί κανείς να διακρίνει τις προσωπικές εξομολογήσεις χάριν εντυπωσιασμού από τις ουσιαστικές προσωπικές διηγήσεις. Όλοι μας αντλούμε από την καθημερινότητά μας. Κάποιες φορές την περιγράφουμε αρκετά ‘ρεαλιστικά’. Γι’ αυτό εξάλλου αναφέρω πως ένα blog είναι ένας οικειοθελής εγκλεισμός. Στα πλαίσια αυτού του εγκλεισμού ο καθένας φαίνεται φτηνότερος ή ακριβότερος.


  4. Αυτή είναι η Ελληνική εκδοχή της blogoσφαιρας:
    http://lysippos.blogspot.com/2006/05/blog-post_18.html

    Σε τελική ανάλυση, Verba Volant, Scripta Manent.


  5. Και πώς ονομαζόταν αυτός που έχτισε το ναό;

    Δεν θυμάμαι. Δεν νομίζω ότι ξέρει κανείς το όνομά του.

    Θυμάσαι όμως το όνομα του Ηρόστρατου. Δεν τα κατάφερε κι άσχημα, τελικά…

    Μια χαρά η έρημος του πραγματικού. Στο χάος του συμβολικού όμως πότε θα συναντηθούμε;


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: