Μια εξαιρετική δημοσίευση από το blog του The Return ήρθε πριν από λίγες μέρες να συναντήσει δικές μου ανησυχίες και συζητήσεις που έχω κάνει αναφορικά με την επικοινωνία στο Διαδίκτυο. Ο πυρήνας αυτής της δημοσίευσης συχνά αποξενώνει τις φιλήσυχες βεβιασμένες συνειδήσεις σε τέτοιο βαθμό που ανατρέπει άρδην το πασιφιστικό προφίλ τους. Οι υποβαλλόμενες κατηγορίες βρίσκονται έτοιμες στην άκρη της γλώσσας: θεωρίες συνωμοσίας, σύνδρομο καταδίωξης… Είναι βέβαια τα ίδια υποκείμενα που επιτρέπουν στην εξουσία σε αντίστροφη πορεία να παραβιάζει και να καταλύει οποιοδήποτε τεκμήριο αθωότητας και να καταστέλλει στη βάση… συνωμοσιολογικών υποθέσεων.

panopticon1.jpg

Κάποτε το ημερολόγιο περιείχε κυριολεκτικά κλειδαμπαρωμένα μυστικά. Σήμερα μεταβαίνει σε μια ηλεκτρονική ημι-δημόσια κατάσταση. To weblog σκιαγραφεί την εξουσιαστική επιθυμία να γίνουν οι πολίτες διάφανοι και ευκολότερα διαχειρίσιμοι. Είναι ένα βήμα πιο κοντά στο Πανοπτικόν: Αόρατος κεντρικός έλεγχος και επίφαση ελευθερίας σε διαυγή κατάφωτα περιφερειακά κελιά. Μερικές φορές κάποιος επιθυμεί να χρησιμοποιήσει αυτό το κελί με ένα τρόπο που θα διαφυλάξει τις προσωπικές σκέψεις του και θα υψώσει έναν καθρέφτη με την αντανάκλαση του οποίου θα τυφλώσει παροδικά το κέντρο ελέγχου. Στην καλύτερη περίπτωση το κυβερνοαντάρτικο θα ευοδωθεί και θα δημιουργήσει μια αίσθηση αλληλεγγύης μεταξύ αγνώστων. Ωστόσο, αν αυτή η συνάντηση εγκλωβιστεί στον εικονικό χώρο και δεν αποτελέσει αφορμή για συνάντηση στην έρημο του π|Πραγματικού, τότε παραμένει μια πύρρειος νίκη και ο ά|Άλλος ακόμα πιο έτερος πίσω από το πέπλο της μπλογκόσφαιρας. Και αυτό συμβαίνει τις περισσότερες φορές. Μια συλλογή από γνωστούς με κοινά μουσικά και άλλα γούστα είναι απλά μια διασκέδαση ενός επαχθούς βίου. Σε αυτή την περίπτωση είναι καλύτερα να επενδύουμε στις σχέσεις μας στον πραγματικό κόσμο.

foxcrow1.jpg

Ακόμα περισσότερες φορές αυτή η ανατρεπτική ιστογραφική διάθεση είτε δεν υπάρχει, είτε υποχωρεί σταδιακά υπό το βάρος μιας καταστατικής ματαιοδοξίας. Οι προσωπικές εξομολογήσεις αποδεικνύονται όλο και πιο δημοφιλείς. Οι λεπτομέρειες του καθημερινού βίου ενός αγνώστου και οι πηγαίοι εσωτερικοί διάλογοι αποτελούν παραμυθίες. Τα σλόγκαν που τσιγκλάνε σπασμωδικά σχόλια και οι αναπαραγωγές της ατζέντας των ΜΜΕ σε πολλές φωτοκόπιες είναι οι εύκολες οδοί για ανάδειξη. Τελικά η μπλογκόσφαιρα γεμίζει ακκιζόμενα κοράκια και αλεπούδες μαζί, που αλληλοθαυμάζονται περιμένοντας να πέσει το τυρί από τα ράμφη τους. Erzatz Ηρόστρατους που πυρπολούν την αξιοπρέπεια του βίου τους για να μείνουν στην αμφίβολη ιστορία της ελληνικής μπλογκόσφαιρας. Και εδώ ταιριάζει γάντι το ‘σώσε με από τον εαυτό μου’.

tyraki1.jpg

Τυράκι, τυράκι

Ας επικοινωνήσουμε λιγάκι…