Θα σας έχει τύχει να έχετε κρατήσει την πόρτα ανοιχτή σε κάποιον για να περάσει πριν από εσάς, και αυτός να σας επιστρέφει την ευγενική χειρονομία αρνούμενος την προτεραιότητα. Συνήθως εσείς επιμένετε για τουλάχιστον μια φορά και αρκετά συχνά αυτή η σκηνή αμήχανης ασυνεννοησίας καταλήγει σε ένα αδέξιο ποδοπάτημα η σε ένα απροσδόκητο στρίμωγμα.

bushdoor.jpg
Αν θεωρήσουμε πως η αρχική ευγένεια είναι μια μαθημένη πολιτισμική συμπεριφορά σχεδόν ουδέτερα χρωματισμένη από την συνήθεια, θα πρέπει να αναρωτηθούμε από πού εκπορεύεται η έμπρακτη ακύρωση αυτής της προσφοράς. Σε αυτή την απόπειρα δε θα πρέπει να μας διαφύγει πως η ιδανική σκηνή γι’ αυτό το δρώμενο είναι η πόλη, κατά προτίμηση μεγαλούπολη, όπου εμφιλοχωρούν οι συνθήκες της διάδρασης μεταξύ αγνώστων και η ανωνυμία. Σε μια ευνομούμενη κοινωνία, όπου οι καθημερινές υποθέσεις είναι τυποποιημένες και τακτοποιημένες έτσι ώστε οι άνθρωποι να έχουν τον χρόνο και την διάθεση να ασχοληθούν με τις ουσιαστικές ατομικές, κοινωνικές και πολιτικές δραστηριότητές τους, οι καλοί τρόποι αποτελούν μια εγγενή περιρρέουσα κουλτούρα. Τι γίνεται όμως στις αδιατύπωτες εθιμικές πολιτείες των πρακτικών διαξιφισμών για το αυτονόητο και το ατελεύτητο κοσκίνισμα των προθέσεων; Τι γίνεται στη σύγχρονη ελληνική πολιτεία, όπου μήτε η Σκάρλετ Ο Χάρα μπορεί να υπολογίζει στην καλοσύνη των ξένων, μήτε η συναναστροφή γίνεται κοινωνικοποίηση;

Εδώ η άρνηση της χειρονομίας είναι δήλωση καχυποψίας και επαναδιεκδίκησης ίσων όρων στην μάχη για την επιβίωση. Είναι η ερώτηση του πόθεν έρχεσαι και ένα αίτημα διαπιστευτηρίων για την οπωσδήποτε αμφιβόλου αγνότητας προδιάθεση. Είναι η αναχαίτιση μιας φανταστικής διακήρυξης ανωτερότητας του ευγενικού αγνώστου. Αυτός που αρνείται διαφυλάσσει τα νώτα του από μια υποτιθέμενη βέβαιη επίθεση. Τελικά με την άρνηση επικυρώνει την καταρράκωση του εγώ του από έναν αυτιστικό ατομικισμό που σκιαμαχεί με υποθετικούς εχθρούς και απωθεί τις πραγματικές επιθέσεις εναντίον του βίου του.

Η επικίνδυνη φύση της αβροφροσύνης ξεδιπλώνεται και στις στροφές / εξόδους των ελληνικών λεωφόρων. Όταν η μεταγγισμένη αγγλοσαξονική εμμονή με το queuing συναντά τους ελληνικούς δρόμους εγκυμονεί κάτι παραπάνω από ευπροσήγορες διενέξεις. Είναι η περίπτωση όπου η λαγνεία της αβρότητας γίνεται το πέπλο της ανεπαρκούς γνώσης του κώδικα οδικής κυκλοφορίας και της αδυναμίας τήρησης και εμπέδωσης απλών κοινωνικών κανόνων. Ο κώδικας είναι σαφής στη διευθέτηση αυτού του ζητήματος που στερείται της ενδεχομενικότητας του επεισοδίου της πόρτας: όταν η προβλεπόμενη εσοχή για την στροφή στο οδόστρωμα γεμίσει, τότε τα επιπλέον οχήματα που θέλουν να στρίψουν οφείλουν να σχηματίσουν δίπλα δεύτερη σειρά. Αυτό ακριβώς συμβολίζει και το βέλος διπλής κατεύθυνσης που κάποιες φορές καταφέρνει να αχνοφαίνεται στην άσφαλτο. Αντί αυτού, επικρατεί η αγνοούσα ευγένεια να συνεχίζεται η μία και μοναδική ουρά των αυτοκινήτων εκτός της εσοχής, με αποτέλεσμα να εμποδίζει την, κρίσιμη όταν είναι αριστερή, λωρίδα αυτών που κινούνται ευθεία και εντελώς ξαφνικά βρίσκονται αντιμέτωποι με μια ουρά αυτοκινήτων 30 μέτρα μακριά από το φανάρι. Όταν κάποιος συνειδητοποιημένος οδηγός αποφασίσει να πλασαριστεί σε δεύτερη σειρά, η αγνοούσα ορδή πετάει από πάνω της το βέλο της ανεκτικής αβρότητας και τον στολίζει με όλες τις μούντζες που θα ήθελε να ρίξει σε αυτούς που του πούλησαν αμάξι και ιδεολογία πακέτο σε 72 μηνιαίες δόσεις

mark.jpg

Διαβάζω πως δεν υπάρχει σχέδιο τρομοκράτησης. Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε μια θεωρία συνωμοσίας. Μα αλήθεια αν αυτό το σχέδιο υπάρχει θα είχα τα μέσα να το ψηλαφήσω; Αστεία πράγματα. Πρώτα ήταν ο άπιστος Θωμάς που τον σκότωσε η Διαλεκτική. Με την Διαλεκτική πορεύτηκε για αρκετά χρόνια ο κόσμος. Τι γίνεται όμως σήμερα που εκλείπει και αυτή; Ποιος ήταν ο αόρατος δολοφόνος της; Διαλεκτική ήταν και αυτό που ονόμαζαν ισορροπία τρόμου. If it’s not love, then it’s the bomb that will bring us together. Τώρα που πολιτογραφηθήκαμε στη μονοκουλτούρα της κατανάλωσης πολυεθνικών εικόνων ποιος καταστέλλει τη διαμαρτία της αποστασιοποίησης και της εξαίρεσης;

Δεν υπάρχει σχέδιο τρομοκράτησης. Το σύνθημα είναι ένα: στα τραπέζια της Bildeberg γεννιούνται οι συνειδήσεις. Το οπλοστάσιο της συμβολικής ανταρσίας έχει μελετηθεί και υιοθετηθεί από τους σπασίκλες των αδελφοτήτων. Ακόμα και οι μέθοδοι έχουν αντιγραφεί με τον γκροτέσκο τρόπο της αντίδρασης: Μια recuperation στο διηνεκές. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η οικονομία σήμερα είναι απολύτως εξαϋλωμένη και εικονική. Ο τριτογενής τομέας μοιάζει με βαριά χειρωνακτική εργασία. Οι νεοφιλελεύθεροι ανακαλύπτουν διανοητές της αναρχίας του 18ου αιώνα και ενθουσιάζονται με τους σημερινούς επιγόνους τους. Το αίτημα για ελευθερία γίνεται γι’ αυτούς αίτημα για ελευθερία από τον καταναγκασμό της αγάπης για την οποία είναι οντολογικά ανεπαρκείς. Ο Καραμανλής συνεχίζει τη διατριβή του (κάποιοι αήθεις το λένε πρωθυπουργία) με σχέδια επί του χάρτου της Ελλάδας μελετώντας Marx, όπως ο δεσμοφύλακας καταγράφει τους μορφασμούς του πολιτικού κρατουμένου του. Ο Παπανδρέου ονειρεύεται ένα ταξίδι στο Vegas με τη μαμά του.

Είναι αστείο να μιλάμε για σχέδιο την στιγμή που υπάρχει ένας ισχυρότερος μηχανισμός, αυτός της ιδεολογίας. Το σχέδιο υπονοεί ένα hardware ενώ η ιδεολογία είναι εξίσου άυλη με την σύγχρονη πολιτισμική συνθήκη. Για την ακρίβεια αναδύεται από τις υλικές συνθήκες και επικάθεται σε αυτές στο ελεγχόμενο αστικό περιβάλλον. Το τεχνοπώλειο ξέρει πως μια κάμερα παρακολούθησης είναι η υλική συνθήκη για την εμπέδωση της ιδεολογίας της συμμόρφωσης. Εν προκειμένω, το σχέδιο είναι τόσο περιττό ώστε παραμένει ένα σύμβολο που χρησιμοποιείται ως επίκληση για επαναφορά σε μια ευλογοφανή κοινή κουλτούρα. Όταν ο απολογητής σου λέει ‘Δεν νομίζω να πιστεύεις πως όλα αυτά που συμβαίνουν γίνονται βάσει σχεδίου’ εφευρίσκει έναν αντίπαλο λόγο που δεν υφίσταται στην πραγματικότητα, θέτει μια ανύπαρκτη ατζέντα φονταμενταλιστικού τύπου: όποιος δεν είναι μαζί μας είναι αρειανός.

Ο θεσμός είναι η κοιτίδα της ιδεολογίας. Είναι το προστατευτικό ανάχωμα απέναντι στο νέο. Έτσι αιτιολογούνται απόψεις σαν αυτές που εκφράζει ο κ. Χαραλάμπης. Μια ακραία σατιρική επίθεση που θα γινόταν από έναν δημοσιογράφο θα είχε καταγωγή σε έναν θεσμό (ΜΜΕ). Ο θεσμός είναι υπεράνω του λόγου και απονευρώνει άμεσα κάθε έκφραση. Η αναρρίχηση σε αυτόν αποτελεί ένα νυν και αεί διανυκτερεύον εξεταστικό κέντρο, έτσι όταν ακουστεί κάποια κραυγή από τις τάξεις του υπάρχει μια αυτοματοποιημένη συστεμική καταστολή προς μια ομοιοστασία στο όνομα της οποίας έχουν ορκιστεί τα μέλη του θεσμού. Και αυτό ονομάζεται ‘επαγγελματισμός’, ‘εταιρική κουλτούρα’ και ‘δεοντολογία’. Η εσωτερίκευση της ιδεολογίας από τους λειτουργούς του θεσμού δε χρειάζεται σχέδια τρομοκράτησης και επωφελείται της μη δυνατότητας εντοπισμού της. Έτσι, οποιαδήποτε αμφισβήτηση της υλικής τάξης της περιθωριοποιείται ως θεωρία συνωμοσίας. Ένας δημοσιογράφος είναι σίγουρα κάτι διαφορετικό από έναν blogger. Ακόμα. Είναι αυτή η ρευστή κατάσταση του discourse των blogs που καλεί τα όργανα της καταστολής να αναλάβουν το ρόλο που έχει ο θεσμός στις οργανωμένες μορφές λόγου. Από αυτή την άποψη το ιερατείο της ηγεμονεύουσας οργάνωσης της ζωής θεωρεί απόλυτα θεμιτή την βίαιη επέμβαση των πραιτόρων της, και ο κατακερματισμένος λόγος μας δεν είναι ούτε άξιος αναφοράς. Τηρουμένων των αναλογιών, ο Μητσικώστας είναι εντελώς ακίνδυνος σε σχέση με έναν blogger που δίνει συμβουλές ομοιοπαθητικής ιατρικής. Ο πρώτος έχει συνάψει μια επαγγελματική ομερτά με το εκδοτικό συγκρότημα, ενώ ο δεύτερος αποτελεί μια εξωθεσμική φωνή. Επίσης, ο Δημοσθένης Βεργής είναι πιο σημαντικός συνομιλητής της ηγεμονίας από έναν blogger με πολιτικοκοινωνικές περγαμηνές. Ας απολαύσουμε λοιπόν φίλοι μου τις τελευταίες μέρες ελευθερίας του Διαδικτύου, πριν τον θεσμικό εποικισμό του από διαφημιστές, νομικούς συμβούλους και όργανα τάξης.

a.jpg

το θανατηφόρο discourse του θεσμού (κατά Barthes)

b.jpg

[αφορμή για την παρούσα δημοσίευση ήταν τα σχόλια σε αυτό το εξαιρετικό κείμενο]

Κάπως αργά πληροφορήθηκα πως στην πόλη όπου ενάγεται ο διαχειριστής ενός ευρετηρίου ιστολογίων, θα διεξαχθεί από την Δευτέρα το 1ο Παγκόσμιο Φόρουμ για την Διακυβέρνηση στο Διαδίκτυο. Η πόλη είναι η Αθήνα, o τόπος είναι το ξενοδοχείο Divani Apollon Palace στην μαγευτική Βουλιαγμένη, το ευρετήριο είναι το blogme.gr και διαχειριστής του ο Αντώνης Τσιπρόπουλος. Βγήκε ο υπουργός μεταφορών και επικοινωνιών κ. Λιάπης να υπερθεματίσει για την ελευθερία, την πρόσβαση και την καταπολέμηση της λογοκρισίας. Μήπως θα επιχορηγήσει και δελτίο ελευθέρας εισόδου στον κ. Τσιπρόπουλο, ως αντίτιμο ψυχικής οδύνης;

Έχω την πεποίθηση πως αν τελικά μπορούσε να επιτευχθεί μια κοινή φόρμουλα ενημέρωσης και διαμαρτυρίας, την οποία θα υπογράφαμε και θα κοινοποιούσαμε στους συνέδρους, ίσως να άρχιζε να ιδρώνει κανενός το αυτί εκεί πάνω. Επίσης, θα ήταν χρήσιμο η ενδεχόμενη συμμετοχή κάποιου από εμάς σε κάποιο workshop να συνοδευτεί από κάποια αναφορά στα γνωστά περιστατικά.

Αυτή η χώρα πάντα καταφέρνει να κάνει αυτούς τους συναγελασμούς φαρσοκωμωδίες, έτσι όπως πρέπουν σε κάθε καθεστώς αιώνιας και μακάριας δικτατορίας. Αυτό το φωτορεπορτάζ θα ονειρευόταν το υπουργικό συμβούλιο της Ελλάδας του 2006:

1-0.jpg

Οι διακεκριμένοι σύνεδροι καταφθάνουν στο φόρουμ

1-1.jpg

Χαίρουν τιμών και υψηλής προστασίας

1-2.jpg

Οι ορδές πειθήνιων τεχνόφιλων παραληρούν

1-3.jpg

Ο κ. Λιάπης απευθύνει χαιρετισμό

1-4.jpg

Ανανήψαντες ιστολόγοι αλαλάζουν και χειροκροτούν ξέφρενα

1-5.jpg

Οι διαχρονικές δυνάμεις του έθνους παρουσιάζουν τις εισηγήσεις τους

1-6.jpg

Ιστολόγος αντιρρησίας της Κοινωνίας της Παραπληροφορίας απομακρύνεται διακριτικά από τα σώματα ασφαλείας

1-7.jpg

Οι εισηγήσεις λαμβάνουν πανηγυρικό χαρακτήρα

1-8.jpg

Στα μετόπισθεν ένας ιστολόγος θεραπεύει τις πληγές του διωχθέντος.

 

Μάνα μου όλα περνούνε

Και όλα γίνονται ξανά

Όμως τούτη η θητεία

Δε σταματάει πουθενά

 

Η συμπαράστασή μας προς τον κ. Τσιπρόπουλο, έναν Κ που βρίσκεται αντιμέτωπος με την δίκη της δικής μας υπερπραγματικότητας, είναι βέβαιη. Ωστόσο, μετά από τόσα λόγια και υποθέσεις ακόμα δεν κατάλαβα αν μιλάμε για τον ασθενή ή την ασθένεια, τον κλέφτη ή τα κλοπιμαία, τον τρομοκράτη ή την τρομοκρατία. Αυτό που με φόβισε περισσότερο είναι οι θριαμβολογικού χαρακτήρα διατυπώσεις περί διάκρισης στην ανοησία και την φαυλότητα των ελληνικών διωκτικών αρχών -πρώτοι στο κάπνισμα, πρώτοι στα δυστυχήματα, τρίτοι στην τυφλή διαδικτυακή καταστολή μετά την Κίνα και τη Σιγκαπούρη-.Το τεκμήριο ενοχής που εμπεδώνεται στην post 9 /11 εποχή παίρνει το βάπτισμα του πυρός (με αρκετά διαφορετικό τρόπο από την υπόθεση Φωτίου) και στον ελληνικό διαδικτυακό χώρο της έκφρασης των απόψεων. Οι συγκυρίες έφεραν τον κ. Τσιπρόπουλο με το υλικό στα χέρια του και αυτό τον καθιστά ένοχο κατά τις θαυμάσιες σοφιστικές συναγωγές των θιασωτών της νέας κατάστασης. Οι θιασώτες, τα φρικτά υποκείμενα αυτής της υπόθεσης είναι ο μηνυτής -ανίκανος για αναζήτηση διευκρινήσεων μεταξύ πολιτών και άμεσα αναφερόμενος στην εξουσία- και οι αρχές που ασκούν την τυπολατρική γυμναστική της εύρεσης ενός οποιουδήποτε αποδιοπομπαίου τράγου που θα αποκαταστήσει έναν υποτιθέμενο (;) κύκλο αδικίας. Τα ερωτήματα που μένουν αναπάντητα επιτείνουν ένα κλίμα καχυποψίας και καταλύουν τη δυνατότητα συνδιαμαρτυρίας εκ μέρους των λοιπών ιστολόγων:

Γιατί διασύρεται η ταυτότητα ενός προφανώς αθώου ανθρώπου, και ταυτόχρονα δεν γνωρίζουμε την ταυτότητα του μηνυτή αλλά και του ιστολόγου έναντι του οποίου θα έπρεπε να κάνει την αγωγή ο πρώτος; Ακόμα και μετά την ενδεχόμενη αποκατάσταση του δικαίου ο κ. Τσιπρόπουλος και μόνο αυτός θα έχει λουστεί όλη την μικροπρέπεια των υπευθύνων.

Μήπως η επιλογή ενός αποδιοπομπαίου τράγου αποπροσανατολίζει από τον πυρήνα της καταπάτησης της ελευθερίας της έκφρασης; Είναι ο ανθρωπιστικός μηχανισμός που εν θερμώ μας κάνει να συντρέξουμε και να θεραπεύσουμε τον ασθενή αγνοώντας πως οφείλουμε να κοιτάμε στα ίσα την ασθένεια που τον έριξε κάτω.

menezes_narro.jpg

το πρόσωπο του τρομοκράτη ή το πρόσωπο της τρομοκρατίας; Του έμοιαζε και του ρίξαμε στο ψαχνό. Η αλήθεια είναι πως δεν του έμοιαζε και τόσο αλλά ήταν μια καλή ευκαιρία

Η παρούσα κατάσταση τελικά δρα ενάντια στον ανώνυμο για την ώρα ιστολόγο, και ευρύτερα ενάντια στην δυνατότητα όλων μας να μιλήσουμε ελεύθερα για τις απόψεις και τις ιδέες μας. Με την δικαίωση του κ. Τσιπρόπουλου θα απομείνουμε με έναν μηνυτή και έναν ιστολόγο που πιθανότατα θα συγκεντρώσει την οργή που θα έχει καλλιεργήσει η άδικη αγωγή. Ο ιστολόγος θα καταστεί ο νέος αποδιοπομπαίος τράγος και αυτή τη φορά αυτοί που θα κινήσουν ερήμην τους τον μηχανισμό του εξιλαστήριου θύματος θα είμαστε εμείς οι ίδιοι, θύματα της ελλιπούς πληροφόρησης. Τελικά θα είναι σαν να αναζητούμε την αυτολογοκρισία μας ως βάλσαμο, την ώρα που η δικαιοσύνη θα επανεκτιμά τις περιστάσεις και τα κέρδη της. Η υπόθεση δεν θα πρέπει να περιοριστεί σε μια δικαίωση των φύσει ουδέτερων ευρετηρίων σε βάρος των φύσει μη ουδέτερων ιστολογίων, ώστε τελικά να ουδετεροποιηθούν όλα γλυκά και ανώδυνα.

Μήπως είναι η ώρα ο εν λόγω ιστολόγος να παρουσιαστεί και να συμπαρασταθεί ανοιχτά και ουσιαστικά στον κ. Τσιπρόπουλο; Τότε η ηθικά επιρρεπής θέση του θα έχει εν μέρει δικαιωθεί. Είναι ο μόνος τρόπος να διασωθεί από το δικό του σύρσιμο στην μολυσματική βία του εξιλασμού.

Ίσως είναι δική μας ευθύνη να υπογράψουμε με τις διαδικτυακές μας ταυτότητες ένα κείμενο διαμαρτυρίας για την δίωξη. Έτσι θα δικαιώσουμε και την δύναμη του μέσου που χρησιμοποιούμε που δύναται να γίνει έρμαιο κάθε επιφανούς δημοσίου προσώπου.

Ωστόσο, μένει να παρακολουθήσουμε την υπόθεση και κυρίως να διαβάσουμε το κείμενο που προκάλεσε αυτή την αναταραχή ώστε να διαμορφώσουμε μια δίκαιη άποψη.

trojan-horse.jpg

Δικάζεται ο Δούρειος Ίππος

Τι θα γίνει όμως με αυτά που κρύβει στη κοιλιά του;

[κουρτίνα]

pap.jpg

Κάποτε το έκανε ο Μαστοράκης. Σήμερα θα το κάνω εγώ

mar1.jpg

Είμαι το τέρας που πιστέυετε ότι είμαι, και αυτή η παραδοχή μου σας σαστίζει

xor.jpg

Χορός: Κάποια μέρα θα το γράψουμε στο βιογραφικό μας

mar2.jpg

τικ, τικ, ώμος, λαιμός, τικ, λαιμός, πέτο, τικ, τικ, μητσοτάκης, τικ, σβέρκος, τικ, τικ, εμπρός, τικ, πέτο, λαιμός, τικ, τικ, προσαρμόσου, ώμος, τικ, τικ, τικ, σακάκι, τικ, λεω μπούρδες, τικ, τικ, πέτο, τους ανέχομαι, τικ, τικ, απέχθεια, πέτο, τικ, συγκρατήσου, ώμος, τικ, τικ, τικ, μητσοτάκης, πέτο, τικ, σκύψιμο, τικ

mar3.jpg

Δεν είναι θέμα πολιτικό. Είναι επιστημονικό. Ψυχιατρικό και επικοινωνιολογικό συγκεκριμένα. Σπίτια σας τώρα. Αλήτες!

[κουρτίνα]

οι φοιτητές ως αντιπερισπασμός στους δασκάλους;

James Joyce, will you rest in peace, please?

Οκτώβριος 24, 2006

Αν σήμερα γραφόταν ο Οδυσσέας του Joyce, ποια θα ήταν τα σχόλια των φιλισταίων ρεπόρτερ τέχνης και κριτικών λογοτεχνίας στα κοκτέιλ πάρτυ;

  • Πω πω τι σεντόνι είναι αυτό!

  • Αυτό το multilingual το κάνει για να πιάσει διάφορα target groups. Πολύ δήθεν.

  • Τι αμόρφωτος! Ας του αγοράσει κάποιος μια γραμματική.

  • Τόσες σελίδες για μία μέρα. Βαρέθηκα ήδη.

  • Με ταλαιπώρησε, αλλά κατάφερα να το τελειώσω. Ευτυχώς που βγαίνει από βδομάδα καινούργιος Dan Brown για να ηρεμήσουμε λίγο από τους πνευματικούς αυνανισμούς του κάθε τυχάρπαστου.

  • Τι κόλλημα κι αυτό με τον Όμηρο. Νισάφι πια με την προγονοπληξία.

  • Έχει και kinky σκηνές ε; Ο Κορτώ γράφει καλύτερα.

  • Τι; Βρήκε εκδότη; Σιγά μη κάνει και δεύτερη ανατύπωση. Απ’ τη τσέπη του τα έβαλε.

  • Ποιος νομίζει ότι είναι; Πολύ εξεζητημένο ύφος. Νομίζει με το να είναι περίπλοκος φαίνεται σοβαρός και κρύβει την ανικανότητά του. Έχουμε και δουλειές άνθρωπέ μου!

  • Πολύ τολμηρός ο εκδότης του. Γι’ αυτό έχει 5 χρόνια να κάνει best seller.

jj.jpg

Φέτος έκλεισαν 102 χρόνια από την ημέρα που διαδραματίζεται η πλοκή του έργου, το οποίο συγγράφηκε κατά την περίοδο 1914-1922. ( Σε ευχαριστώ Αdamo για τη διόρθωση. Mea culpa).

Ενδιαφέρουσες αντιδράσεις για την παρούσα δημοσίευση

Big Fat Greek Elections

Οκτώβριος 22, 2006

Το καλύτερο νούμερο της παράστασης του τσίρκου το είδα σήμερα στη Νέα Πέραμο. Ίσως η κορυφαία προεκλογική αφίσα.

elect.jpg

Ο Τσε στο ραμποτέ και η χαίτη αλά Βαμβακούλα, φόρος τιμής στο σουρεαλιστικό κίνημα της ελληνικής βιντεοκασέτας.