Ματαίωση, το εργοτάξιο της ευαισθησίας

Σεπτεμβρίου 26, 2006

gho.jpg

Το λεωφορείο είχε κολλήσει για τα καλά στη κίνηση. Τα μάτια μου προσπαθούσαν να περιπλανηθούν αδιάφορα μπροστά στο ψυχικό δράμα που λάμβανε χώρα στην σκηνή του προσώπου της. Μία από αυτές τις ανήθικες προσκλήσεις που στέλνει κάποια διάλειψη του Εγώ στον ζοφερό κόσμο του Πραγματικού. Χρήζει διερεύνησης το κατά πού τείνει η διαμοιραζόμενη βία της θέασης: στο υποκείμενο ή στο αντικείμενο;

wom.jpg

Κάθεται στην απέναντι θέση. Γουρλώνει τα μάτια σε ένα φανταστικό σημείο φυγής. Την επόμενη στιγμή ένα συνοφρυωμένο βλέμμα κατεβαίνει μέχρι το σαγόνι και γίνεται μορφασμός αποδοκιμασίας. Τα μάτια μεταρσιώνουν μια γυαλάδα: συγκίνηση ή τρέλα; Το κεφάλι χορεύει στο ρυθμό της αποδοκιμασίας. Τελικά όλα συγκατανεύουν σε μια χειρονομία αποδοχής μιας ήττας. Και η παροδική γαλήνη αναταράσσεται από το νευρικό τίναγμα των μαλλιών προς τα πίσω.

akim.jpg

Εκείνη τη στιγμή ήταν που ξεκινούσε το λεωφορείο να κινείται. Όλες οι μεταθέσεις των πλάνων ζωής, των συζητήσεων που πρέπει να γίνουν, που θα έπρεπε να γίνουν αλλιώς, που κάποια στιγμή πρέπει να ξαναγίνουν παίρνουν τη πρότερη κινησιολάγνα πόζα τους. Η ψυχαναγκαστική ιδιοτική αναπαράσταση επωφελήθηκε μιας απροσδόκητης στάσης, ενοχλητικής για την γρηγορούσα συνείδηση, ανακουφιστικής για τα χθόνια πάθη. Το ξαναπαίξιμο των ματαιώσεων θα σμιλέψει τις ψυχικές χοντροκοπιές. Θα εκλεπτύνει το κτήνος. Και ίσως κάποιος ακούσια παρεισφρητικός θεατής θα ξαναγράψει στο παλίμψηστο, μια τρισδιάστατη Polaroid. Μια σύντομη αναβίωση του έργου που είδε να επικάθεται στις δικές του ματαιώσεις. Στο διηνεκές.

Αρέσει σε %d bloggers: