Η Σφαγή των Ιερών Αγελάδων

Σεπτεμβρίου 18, 2006

 

Τώρα που καταρρέει η παλιά εμπορική πλατφόρμα του θεάματος, το δίκτυο των ανθρώπων που θρέφονται από αυτή (στελέχη εταιριών, δημοσιογράφοι, προβεβλημένοι επιχειρηματίες που ξεπλένουν μαύρο χρήμα) έχουν ανεβάσει στροφές στην αποστολή διάσωσης της καλοπληρωμένης τιμής τους. Οι επιλογές τους συνάδουν με την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα: Μονοκουλτούρα μέσα από λίγες αυστηρά επιλεγμένες και δοκιμασμένες μονάδες, διαπιστευμένοι και συνεπείς φορείς των ιδεολογικών μηχανισμών της καθεστηκυίας τάξης. Δύο τέτοιες διακεκριμένες μονάδες στις ΗΠΑ είναι ο Bob Dylan και ο Clint Eastwood. Είναι οι τυπικοί απολογητές μιας αμερικάνικης κουλτούρας που προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι πηγάζει από μια προαιώνια ιστορική πηγή πέραν των σκονισμένων ψευδαισθήσεων που κατοικούν στο μεταίχμιο του Vegas, του Manhattan και του καταφυγίου των τυχοδιωκτών απέναντι από το Μεξικό. Στην αρχή ήταν αφελείς μάγκες που παρήγαγαν σύμβολα ανδρισμού και εξέγερσης με το ύφος του βέβαιου νικητή. Τίποτα δεν ήταν υπό αίρεση, παρά τα παγιωμένα είδη που υπηρετούσαν. Ας μη γελιόμαστε, ο Dylan δεν άλλαξε ούτε τον κόσμο, ούτε τις ζωές των ανθρώπων, απλά άλλαξε την folk. Όχι ζωή λοιπόν, μόνο τέχνημα. Εκτός αν κάποιος θεωρεί την αποενοχοποίηση του macho ανδρικού ναρκισσισμού ζωογόνο παράδειγμα και όχι θνησιγενή δυνητικότητα.

eastwood.jpg

Οι αφελείς μάγκες γιγαντώθηκαν και έριξαν για τα καλά άγκυρα στην αμερικανική κουλτούρα. Έκαναν καριέρα καθώς όφειλαν, εξαργυρώνοντας τα νεανικά σύμβολά τους. Μετά από κάποια σκαμπανεβάσματα έφτασαν σήμερα από το να παράγουν σύμβολα στο να αναπαράγουν στυλ. Ο Eastwood καταξιώνεται ως σκηνοθέτης με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καταξιώνονται ως κοινωνικοανθρωπολογικές καταγραφές οι ταινίες του ιρανικού κινηματογράφου. Δεν θέτει ζήτημα κατάφασης ή άρνησης του πολιτισμικού παραδείγματος που υπηρετεί. Αυτό είναι κάτι ιερό, πέραν αμφισβήτησης και κάνει τους executives να τρίβουν τα χέρια τους. Όποιος το αμφισβητεί θα γνωρίσει αργά ή γρήγορα την μήνιν του τεκμηριωμένα πια ανεγκέφαλου αμερικανικού όχλου, που κάποτε χαίρεται για τα καινούργια του ρούχα σαν τον πανίβλακα βασιλιά -όπως τότε που ενθουσιάστηκε με το American Beauty– για να ανακαλύψει μετά πως οι άλλοι γελούν εις βάρος του επειδή παραμένει ξεβράκωτος και να εξαπολύσει ένα κυνήγι μαγισσών ενάντια στις αδερφές και τους κομμουνιστές που τον εξαπάτησαν. Το στυλ περήφανο-πατριωτικό-γεράκι/παγώνι αγκαλιάζει τα χαζοβιόλικα μελοδράματα με τις αφασικές πλοκές τύπου Million Dollar Baby και Mystic River, και ξεμπροστιάζει ηθοποιούς που εμπορεύονται το στυλ του εναλλακτικού και ακτιβιστικού σινεμά. Στυλ και εμπόριο σε αγαστή συνεργασία και από ουσία… πεφωτισμένη θεοκρατία των σταρ.

 

bob-dylan.jpg

Παρόμοια συμπεράσματα μπορεί να βγάλει κανείς αν έρθει αντιμέτωπος με την αβάσταχτη ελαφρότητα της τριλογίας των τελευταίων album του Dylan. Ήδη από τον Γενάρη οι εταιρίες ενορχήστρωσαν μια απίστευτη μυστική καμπάνια υποδαύλισης των Dylanικών παθών πενηντάρηδων νοσταλγών και μη. Όλοι οι καλοθελητές ψιθύριζαν φήμες για το νέο αριστούργημα. Με τον καιρό οι φήμες πήραν τη μορφή χειμάρρου. Μέχρι τον Μάη ήσουν βέβαιος πως όλοι είχαν ακούσει τον δίσκο εκτός από εσένα, και μιλάμε για έναν δίσκο που δεν διέρρευσε στο διαδίκτυο όπως συνηθίζεται τελευταία και που τελικά κυκλοφόρησε όπως ήταν προγραμματισμένο αυτές τις μέρες. Όλες οι κριτικές ήταν ύποπτα ομόνοοες και διθυραμβικές. Τελικά κατάφερα να τον ακούσω και εγώ. Στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για μια ανώδυνη drive folk που επωφελείται της ξεφούσκωτης americana υστερίας και στην χειρότερη για ένα ανυπόφορα αναχρονιστικό και ανέμπνευστο έργο. Ήδη από τους τίτλους αρχίζουν τα πρώτα χασμουρητά: Rollin’ and Tumblin’, Workingman’s Blues #2, Ain’t Talkin’…τυμβωρυχία εν τη γεννέσει. Είναι σαν να έβγαζε σήμερα δίσκο ο Καζαντζίδης με τίτλο ‘Μάνα θα Πάω στη Ξενιτιά’ και το έθνος να έπεφτε σε αριστουργηματική παράκρουση. Σε κάποια σημεία της ακρόασης ήμουν βέβαιος πως η γερασμένη ένρινη φωνή του Dylan θα κυλούσε σε μια αποστροφή τύπου ‘Miiister Sheeeeeeeefieeeeedd’ α λα Νταντά Αμέσου Δράσης, αλλά το αντιπαρήλθα.

Οι ιερές αγελάδες θα ψοφήσουν από γεράματα αλλά οι εταιρικές προξενήτρες μας τις πασάρουν σαν ζωντανούς μόσχους γάλακτος. Ας τις σφάξουμε επιτέλους.

 

 

4 Σχόλια “Η Σφαγή των Ιερών Αγελάδων”

  1. Gilletina Says:

    …aaah la vache…

  2. ioudas Says:

    απαιχτο το ποστ!

  3. Τάκης Says:

    To δίπτυχο Bob Dylan/Fran Drescher, ήταν από τις πιό όμορφες βλασφημίες που έχω ακούσει.

    Τον δίσκο του Dylan τον κατέβασα κοντά δύο εβδομάδες πρίν την κυκλοφορία του (υπήρξε διαρροή, μα όχι στον εκτεταμένο βαθμό που έχουμε συνηθίσει) και οι εντυπώσεις μου ήταν ευθυγραμμισμένες με όσα αναφέρεις…

    Στα μάτια μου, η τελειωτική ρουφιξιά στα -ζαρωμένα πλέον- βυζιά του Dylan/Holy Cow, έγινε με την ηθελημένη (και ακριβοπληρωμένη) ταύτιση του με την posh κουλτούρα του iPod…

    http://www.apple.com/ipod/ads/dylan/

    Υποθέτω πως η τέχνη απαιτεί και το gadget της… Η μήπως η καταναλωτική στράτευση; -Τα μπερδεύω.

  4. raresteak Says:

    🙂 @ Gilletina & Ioudas

    @Τάκης

    Χαίρομαι που μοιραζόμαστε την ίδια άποψη, γιατί με τα απανωτά 5άστερα στα reviews του ‘Modern Times’είχα αρχίσει να αμφιβάλλω για πολλά πράγματα.

    Αυτό το ipod touch ήταν ότι πρέπει για το παρόν κείμενο.
    THX


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: