Η γλώσσα είναι συμβολικό κεφάλαιο, το σημαντικότερο που μπορεί να κατέχει ένας άνθρωπος. Σε πείσμα των βαλτωμένων ημερών μας και σε αντίθεση με το χρήμα (συναλλακτικό κεφάλαιο), τα τελευταία χρόνια διακινείται και ανανεώνεται με μανιώδεις ρυθμούς μέσα στο Υπερκείμενο. Διέπεται από αυτή τη ρευστότητα που στερείται το τρέχον εμπόριο των συγχωνεύσεων, των μεταχρονολογημένων επιταγών και της αναδιανομής στους λίγους. Το σχιζοκείμενο θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο για ένα σχιζοεμπόριο, μακριά από τον συντηρητισμό του νεοφιλελευθερισμού.

Αυτός ο συμβολικός πλούτος γίνεται ιδιαίτερα εμφανής όσον αφορά τις ελάσσονες (σε διάδοση) γλώσσες, όπως είναι η ελληνική. Αν παραβλέψουμε τον ισχυρό κώδικα των εικόνων, την αποχαυνωμένη λακωνικότητα, την επιδεικτική φαυλολαλιά και την τάση για ανακύκλωση κειμένων και αναπαραγωγή μιας αγκυλωμένης εξουσιαστικής γλώσσας (τεχνογλώσσα, γλώσσα μηχανής, γλώσσα lobbying), τότε θα φτάσουμε στον πυρήνα μιας πρωτοφανούς ανταλλαγής και εκ νέου ορισμού των λέξεων. Η διαδικασία είναι ζωντανή και παλλόμενη.

Στην εποχή πριν τα blogs (ας πούμε πριν 5 χρόνια), ένα ψάξιμο μιας σχετικά τετριμμένης ελληνικής λέξης σε μια δημοφιλή μηχανή αναζήτησης θα σου επέστρεφε καμιά δεκαριά σελίδες με παραπομπές σε ψευδοεπιστημονικούς ιστότοπους, κάποια εκκολαπτόμενα μεγαλοεκδοτικά portal και στην καλύτερη περίπτωση κάποιες δημοσιεύσεις από fora. Τώρα, ένα μεγάλο ποσοστό από αποτελέσματα σε οδηγεί σε blogs, όχι τόσο πρακτικό γι’ αυτό που ψάχνεις αλλά οπωσδήποτε ενδεικτικό της κατάστασης που περιγράφω. Γι’ αυτό τα blogs έχουν λύσει την ελληνική και άλλες γλώσσες στην συν-άρθρωσή τους στο Υπερκείμενο. Όχι χωματερή λοιπόν, μάλλον πλατεία ή πιάτσα αν θέλετε. Εκεί όπου επικρατεί φιλοκαλία και φιλοσοφία με και άνευ μαλακίας.

a.jpg