1.jpg

Είναι ωραίο να βλέπεις τις χολεριασμένες φάτσες των αμερικάνων μισθοφόρων την ώρα που τους σπάνε τον καθρέφτη. Δεν έχουν κανένα ομαδικό resource. Η ελληνική ομάδα βρήκε το κουμπί τους και όλα τα άλλα ήταν εύκολα μετά. Ακόμα και στο μπάσκετ φαίνεται το πολιτισμικό παράδειγμα που φέρει ο καθένας στις πλάτες του.

2.jpg

Πέραν λίγων νεοϋορκέζων, οι υπόλοιποι πιστεύουν πως ο κόσμος τελειώνει λίγο πέρα από τις ακτές τους και το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να αποδείξουν την ανωτερότητα του είδους τους (Χίτλερ, μ’ ακούς;). Ένα είδος που η οντολογία του του στερεί τη δυνατότητα να διδαχθεί από τα λάθη του. Απλά όταν χολεριάζεται καταστρέφει.

3.jpg

Στην άλλη όχθη του Ατλαντικού, στη μεγάλη λίμνη της Μεσογείου, οι άτακτοι πολιτικοί νομάδες θα απομυζήσουν σαν βδέλλες εκ του ασφαλούς. Ρουσόπουλος, Σιούφας, Αλογοσκούφης και Μπασιάκος γκρεμοτσακίστηκαν να διασκεδάσουν την ανικανότητά τους και να γίνουν ετερόφωτα αποπατήματα. Οι ορδές θα κάψουν τα ελάχιστα εναπομείναντα εγκεφαλικά κύτταρά τους τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο. Ο ανδρισμός τους θα υπερκεράσει τις απειλές θηλυκοποίησης από αμερικάνους διευθυντές πολυεθνικών και νάιλον κινέζικες ελληνικές σημαίες, βρίζοντας κανέναν εύκαιρο αλβανό. Η ελληνική μαγκιά τελειώνει στις ακτές τους. Οι νικητές θα καλοπαντρευτούν, θα πάνε ΝΒΑ, θα πολιτευθούν και θα γράψουν και κανένα βιβλίο.

4.jpg

Σε κάθε περίπτωση όλα αυτά δεν μειώνουν την σπουδαία νίκη τους, και είμαι πολύ χαρούμενος που είδα τον εξαιρετικό αγώνα τους και περήφανος για την ελληνική ομάδα. Μόνο που με ρίχνει πως για κάθε Παπαλουκά, Σχορτσιανίτη και Σπανούλη θα πρέπει να συγχρωτίζομαι με τις ανοησίες του κάθε Σκουντή, Ορφανού και Χριστόδουλου.

5.jpg

Anyway, its great to fuck american ass you guys, έτσι για να είμαι και μέσα στο στερεοτυπικό κλίμα του σεξουαλικού αυταπόδεικτου των εθνικοφρόνων μπαμπουίνων (αν και θα προτιμούσα κάποιον από τους δικούς μας καύλες).

6.jpg

Ύπνο τώρα για το χρυσό…

closely-1.jpg

Κάποια διαβολική σύμπτωση διέτρεξε τις επιλογές μου τις τελευταίες μέρες, σχετικά με τις ταινίες που (ξανά)είδα. Ήταν λες και έκανα κάποιο αφιέρωμα τσεχικού κινηματογράφου στη μικρή οθόνη μου.

daisies-1.jpg

Έτσι επισκέφτηκα την οπτική ιδιοφυία του Jan Svankmajer με το υπέροχο Otesanek του 2000, καθώς και με την τριλογία των μικρού μήκους ταινιών του για το φαγητό.

otesanek.jpg

Συνέχισα με το Ostre Sledovane Vlaky (Ο άνθρωπος που έβλεπε τα τρένα να περνούν, 1996) του Jiri Menzel και τις ιδιοσυγκρασιακές Μικρές Μαργαρίτες της Vera Chytilova, από την ίδια χρονιά.

daisies-2.jpg

Συν τοις άλλοις, προχτές η ΕΤ1 πρόβαλε την Αβάσταχτη Ελαφρότητα του Είναι.

otesanek-2.jpg

Όλες αυτές οι ταινίες μου θύμισαν την εποχή που μπορούσαμε να μιλάμε για θαύματα στις περιφερειακές κινηματογραφίες της Ευρώπης, πριν οι φιλοδοξίες των δημιουργών εξαντληθούν στην αναζήτηση χορηγών για να γυρίσουν ευπρεπή τηλεοπτικά επεισόδια.

daisies-3.jpg

Επίσης μου ξαναθύμισαν πως καμιά φορά ψάχνουμε την ουτοπία αλλού ενώ βρίσκεται ακριβώς μπροστά στα πόδια μας.

closely-2.jpg