Εκκολαπτόμενη χούντα

Σεπτεμβρίου 30, 2006

 

bu.jpg

Η ιστορία μας διδάσκει. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως μια καλύτερη ή χειρότερη εκδοχή, ανάλογα με το πόσο σοβαρά πήραμε τα διδάγματά της. Η ιστορία είναι μια αυθαίρετη συνισταμένη ερμηνειών των δράσεων των ανθρώπων της κάθε εποχής. Πίσω από τις δράσεις που αναδεικνύονται στο δημόσιο πεδίο συνήθως κρύβονται θρασείς υπερασπιστές προσωποπαγών κεκτημένων. Οι εκάστοτε πνευματικές και υλικές πρωτοπορίες ατυχούν από έλλειψη ευφυών υπερασπιστών κυρίως από τις ανώτερες τάξεις. Τελικά καταλήγουν άλλοθι συντήρησης της ταξικότητας. Η ιστορία είναι ο χάρτης πάνω στον οποίο χαράσσουμε τις αυθαίρετες αλλά και βάσιμες υποθέσεις μας.

rui.jpg

Υπόθεση: Είμαστε στην αρχή ενός ολιγοετούς κύκλου πολιτικής αστάθειας που θα καταλήξει σε μια μάλλον συγκαλυμμένη χούντα με την πρόφαση της έκτακτης ανάγκης διαφύλαξης της ταξικής ιεραρχίας. Όπως η ασταθής, βίαιη και νοθευμένη περίοδος 1961-1967 προλείανε το έδαφος σε ένα αντιδραστικό new deal, έτσι και η σημερινή αδυναμία μιας παραπαίουσας αντιπολίτευσης να αντιταχθεί σε μια διάτρητη κυβέρνηση, καθώς τυγχάνουν μέλη του ίδιου θιάσου, πιθανόν θα οδηγήσει σε ολιγαρχικές λύσεις. Οι αμερικάνοι, οι καραμανλήδες και οι παπανδρέου είναι μια ψυχαναγκαστική λούπα σε αυτό το παιχνίδι. Οι άνθρωποι μοιάζουν κατακερματισμένοι και δεν διαφαίνεται κάποιος πολιτικός φορέας που μπορεί να τους εκφράσει. Η δυσπιστία έχει διαχυθεί πια σε ολόκληρη τη σκηνή, όχι μόνο στους ηθοποιούς. Μόνο η μετάβαση σε μια άλλης τάξης σκηνή θα μπορούσε να στεγάσει τους ανθρώπους. Παλιά ήταν ο δρόμος που ένωνε. Τώρα είναι το θέαμα που θρυμματίζει και υπνώνει. Εν αναμονή.

dys.gif

 

 

Σέξι Αλέξης 2

Σεπτεμβρίου 29, 2006

Κάθε saga έχει και sequel. Από αυτόν τον κανόνα δε θα μπορούσε να ξεφύγει και ο Αλέξης Tsiprasteak (courtesy of Greek Gay Lolita). Αυτό το παιδί γίνεται όλο και πιο σέξι. Στη καινούργια αφίσα το μειδίαμα αποκτά μια υποψία ξεκαρδίσματος και ενδύεται ένα φανελάκι που θα μπορούσε να είναι για την ελληνική πολιτική σκηνή ό,τι ήταν ο WildBrandoOne για τις ονειρώξεις του Hollywood. Η ωχρότητα των συνελεύσεων έχει υποχωρήσει χάριν ενός μετριοπαθούς μαυρίσματος, μάλλον προς ικανοποίηση των ασορτί θέσεων των δήθεν συντρόφων που αλληθωρίζουν προς Χαριλάου Τρικούπη. Η αισθητική, σαφώς πιο παιγνιώδης αλλά ακόμα ταλανιζόμενη από τις ασθένειες που έχουμε ήδη διαγνώσει. Και όλα μπλέκονται γλυκά. Το ηδύ της νεότητας με το οξύ της πολιτικής. Ο φρέσκος αέρας ενός φερέλπιδα με την μπόχα μιας ταπεινωμένης κοινωνίας του θεάματος.

tsipras.jpg

gho.jpg

Το λεωφορείο είχε κολλήσει για τα καλά στη κίνηση. Τα μάτια μου προσπαθούσαν να περιπλανηθούν αδιάφορα μπροστά στο ψυχικό δράμα που λάμβανε χώρα στην σκηνή του προσώπου της. Μία από αυτές τις ανήθικες προσκλήσεις που στέλνει κάποια διάλειψη του Εγώ στον ζοφερό κόσμο του Πραγματικού. Χρήζει διερεύνησης το κατά πού τείνει η διαμοιραζόμενη βία της θέασης: στο υποκείμενο ή στο αντικείμενο;

wom.jpg

Κάθεται στην απέναντι θέση. Γουρλώνει τα μάτια σε ένα φανταστικό σημείο φυγής. Την επόμενη στιγμή ένα συνοφρυωμένο βλέμμα κατεβαίνει μέχρι το σαγόνι και γίνεται μορφασμός αποδοκιμασίας. Τα μάτια μεταρσιώνουν μια γυαλάδα: συγκίνηση ή τρέλα; Το κεφάλι χορεύει στο ρυθμό της αποδοκιμασίας. Τελικά όλα συγκατανεύουν σε μια χειρονομία αποδοχής μιας ήττας. Και η παροδική γαλήνη αναταράσσεται από το νευρικό τίναγμα των μαλλιών προς τα πίσω.

akim.jpg

Εκείνη τη στιγμή ήταν που ξεκινούσε το λεωφορείο να κινείται. Όλες οι μεταθέσεις των πλάνων ζωής, των συζητήσεων που πρέπει να γίνουν, που θα έπρεπε να γίνουν αλλιώς, που κάποια στιγμή πρέπει να ξαναγίνουν παίρνουν τη πρότερη κινησιολάγνα πόζα τους. Η ψυχαναγκαστική ιδιοτική αναπαράσταση επωφελήθηκε μιας απροσδόκητης στάσης, ενοχλητικής για την γρηγορούσα συνείδηση, ανακουφιστικής για τα χθόνια πάθη. Το ξαναπαίξιμο των ματαιώσεων θα σμιλέψει τις ψυχικές χοντροκοπιές. Θα εκλεπτύνει το κτήνος. Και ίσως κάποιος ακούσια παρεισφρητικός θεατής θα ξαναγράψει στο παλίμψηστο, μια τρισδιάστατη Polaroid. Μια σύντομη αναβίωση του έργου που είδε να επικάθεται στις δικές του ματαιώσεις. Στο διηνεκές.

A Big Loan From The Girl Zone

Σεπτεμβρίου 25, 2006

a1.jpg

THE GIRL ZONE

b1.jpg

CAST (in order of appearance):

Patti Smith

Kate Bush

Kim Deal

Kim Gordon

PJ Harvey

Diamanda Galas

Siouxsie

Liz Fraser

Tori Amos

Bjork

Joni Mitchell

Nico

Beth Gibbons

Λένα Πλάτωνος

Laurie Anderson

c1.jpg

[τίτλος: Autumn Mixtape

διάρκεια:52:45

μέγεθος:72ΜΒ

format:mp3

bitrate:192]

d1.jpg

[ΑΚΟΥΣΕ ΤΟ ΣΤΟ MIXCLOUD]

In the days, the golden days of Portishead

Σεπτεμβρίου 22, 2006

 

port1.jpg

Μέσα σε 15 χρόνια έχεις βγάλει 2 αριστουργηματικά album, 22 κομμάτια διάρκειας 100 λεπτών. Η πληθώρα συνεργασιών, συλλογών, remixes, DJ residencies δεν είναι αρκετά να δικαιολογήσουν την αναμονή. Αποτελείς την κορυφαία δικαίωση του sampling. Τα blues σου είναι βαριά για τo pop αυτί, όμως συνεχίζεις να το στοιχειώνεις . Είσαι ένας από τους λόγους που είμαι ευτυχισμένος που έζησα την έκσταση της δεκαετίας του ’90. Άκουσα και εγώ στο χώρο σου τις νέες σου ασκήσεις ύφους. Αναμένοντας την Τρίτη Παρουσία θυμήθηκα το μέρος όπου όλα άρχισαν μεταξύ μας. 1992. Με την Neneh και… τον Ludwig.

Σε περιμένω.

port2.jpg

 

 

Θυμάμαι κάποιες δημοσιεύσεις πριν από λίγο καιρό, έμπλεες επιτηδευμένης έκπληξης, που θαύμαζαν την συστολή της ελληνικής έκδοσης του Office της Microsoft. Αφορμή της έκπληξης ήταν το ότι ο αυτόματος ορθογραφικός διορθωτής του Word γινόταν κόκκινος από ντροπή με την εθνική λέξη ‘μαλάκας’. Καμία αντίρρηση με το φτύσιμο, το προσυπογράφω και εγώ. Η αλήθεια είναι πως η έκδοση του 2003 είχε πολύ περισσότερες ορθογραφικά λογοκριμένες λέξεις απ’ ότι αυτή του 2000, και μία από αυτές ήταν και ο ‘μαλάκας’.

Ωστόσο, άλλη μια λέξη που παραμένει λογοκριμένη σε όλες τις μέχρι τώρα εκδόσεις του Office, είναι η ‘νεωτερικότητα’. Μου προκαλεί θυμηδία αυτή η τύποις ομολογία της υπεράσπισης ενός νεοφεουδαρχικού συστήματος χουντικής ιεραρχικής δομής και επιλεκτικής διαγραφής εκ μέρους πολυεθνικών κολοσσών όπως η Microsoft. Η νεωτερικότητα είναι κάτι εχθρικό στις καταδικασμένες τακτικές μονοπώλησης, αισχροκέρδειας και παρεμβατισμού που ακολουθεί η εταιρία.

Όταν τελειώνει η θυμηδία έρχονται τα σοβαρά ερωτήματα. Η παρέμβαση στη γλώσσα παράγει και αναπαράγει ιδεολογία. Με ποιο επιστημονικό κύρος νομοθετεί τη γλώσσα μια εταιρία; Ποιος μπορεί να μας σώσει από τη Σκύλλα των εταιριών και τη Χάρυβδη των κυβερνήσεων που έχουν προφανέστατα την ίδια ατζέντα διαστρέβλωσης της γλώσσας και της γνώσης και αποβλέπουν σε ένα ελάχιστο κοινό επίπεδο εξαχρείωσης και εξανδραποδισμού πειθήνιων υπηκόων ;

Στη χώρα της Μαριέττας, η Microsoft είναι αποκλειστικός θεσμικός διαχειριστής της υπόθεσης νέων τεχνολογιών. Ο τριτογενής τομέας προσλαμβάνει με διαπιστεύσεις μιας εταιρίας (ECDL). Ο ανοιχτός κώδικας που υιοθετείται συνειδητά από κυβερνήσεις άλλων ευρωπαϊκών χωρών είναι ακόμα μια ηθελημένα άγνωστη λέξη στην επικράτεια της Μαριέττας. Η αλήθεια είναι ότι η Μαριέττα έχει βρει έναν soulmate στο πρόσωπο αυτής της εταιρίας: ανομία, αυθαιρεσία, υπεροψία, μονοπώλιο, αθέμιτες τακτικές, θρασεία αυτοπεποίθηση, απόλυτη καταπάτηση του διαλόγου και της κοινωνικής νομιμοποίησης είναι τα σπορ που ασκούν μαζί.

Νεωτερικότητα λοιπόν, και για να ξεπεράσουμε την νεωτερικότητα θα πρέπει πρώτα να ξεπεράσουμε την πρότερη φεουδαρχία στην οποία μας καθοδηγούν οι εκλεγμένοι και μη φαύλοι που είναι αυτή τη στιγμή στο τιμόνι.

 

Λέξεις για την καρτέλα:

b.jpg

c.jpg


Η Σφαγή των Ιερών Αγελάδων

Σεπτεμβρίου 18, 2006

 

Τώρα που καταρρέει η παλιά εμπορική πλατφόρμα του θεάματος, το δίκτυο των ανθρώπων που θρέφονται από αυτή (στελέχη εταιριών, δημοσιογράφοι, προβεβλημένοι επιχειρηματίες που ξεπλένουν μαύρο χρήμα) έχουν ανεβάσει στροφές στην αποστολή διάσωσης της καλοπληρωμένης τιμής τους. Οι επιλογές τους συνάδουν με την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα: Μονοκουλτούρα μέσα από λίγες αυστηρά επιλεγμένες και δοκιμασμένες μονάδες, διαπιστευμένοι και συνεπείς φορείς των ιδεολογικών μηχανισμών της καθεστηκυίας τάξης. Δύο τέτοιες διακεκριμένες μονάδες στις ΗΠΑ είναι ο Bob Dylan και ο Clint Eastwood. Είναι οι τυπικοί απολογητές μιας αμερικάνικης κουλτούρας που προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι πηγάζει από μια προαιώνια ιστορική πηγή πέραν των σκονισμένων ψευδαισθήσεων που κατοικούν στο μεταίχμιο του Vegas, του Manhattan και του καταφυγίου των τυχοδιωκτών απέναντι από το Μεξικό. Στην αρχή ήταν αφελείς μάγκες που παρήγαγαν σύμβολα ανδρισμού και εξέγερσης με το ύφος του βέβαιου νικητή. Τίποτα δεν ήταν υπό αίρεση, παρά τα παγιωμένα είδη που υπηρετούσαν. Ας μη γελιόμαστε, ο Dylan δεν άλλαξε ούτε τον κόσμο, ούτε τις ζωές των ανθρώπων, απλά άλλαξε την folk. Όχι ζωή λοιπόν, μόνο τέχνημα. Εκτός αν κάποιος θεωρεί την αποενοχοποίηση του macho ανδρικού ναρκισσισμού ζωογόνο παράδειγμα και όχι θνησιγενή δυνητικότητα.

eastwood.jpg

Οι αφελείς μάγκες γιγαντώθηκαν και έριξαν για τα καλά άγκυρα στην αμερικανική κουλτούρα. Έκαναν καριέρα καθώς όφειλαν, εξαργυρώνοντας τα νεανικά σύμβολά τους. Μετά από κάποια σκαμπανεβάσματα έφτασαν σήμερα από το να παράγουν σύμβολα στο να αναπαράγουν στυλ. Ο Eastwood καταξιώνεται ως σκηνοθέτης με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καταξιώνονται ως κοινωνικοανθρωπολογικές καταγραφές οι ταινίες του ιρανικού κινηματογράφου. Δεν θέτει ζήτημα κατάφασης ή άρνησης του πολιτισμικού παραδείγματος που υπηρετεί. Αυτό είναι κάτι ιερό, πέραν αμφισβήτησης και κάνει τους executives να τρίβουν τα χέρια τους. Όποιος το αμφισβητεί θα γνωρίσει αργά ή γρήγορα την μήνιν του τεκμηριωμένα πια ανεγκέφαλου αμερικανικού όχλου, που κάποτε χαίρεται για τα καινούργια του ρούχα σαν τον πανίβλακα βασιλιά -όπως τότε που ενθουσιάστηκε με το American Beauty– για να ανακαλύψει μετά πως οι άλλοι γελούν εις βάρος του επειδή παραμένει ξεβράκωτος και να εξαπολύσει ένα κυνήγι μαγισσών ενάντια στις αδερφές και τους κομμουνιστές που τον εξαπάτησαν. Το στυλ περήφανο-πατριωτικό-γεράκι/παγώνι αγκαλιάζει τα χαζοβιόλικα μελοδράματα με τις αφασικές πλοκές τύπου Million Dollar Baby και Mystic River, και ξεμπροστιάζει ηθοποιούς που εμπορεύονται το στυλ του εναλλακτικού και ακτιβιστικού σινεμά. Στυλ και εμπόριο σε αγαστή συνεργασία και από ουσία… πεφωτισμένη θεοκρατία των σταρ.

 

bob-dylan.jpg

Παρόμοια συμπεράσματα μπορεί να βγάλει κανείς αν έρθει αντιμέτωπος με την αβάσταχτη ελαφρότητα της τριλογίας των τελευταίων album του Dylan. Ήδη από τον Γενάρη οι εταιρίες ενορχήστρωσαν μια απίστευτη μυστική καμπάνια υποδαύλισης των Dylanικών παθών πενηντάρηδων νοσταλγών και μη. Όλοι οι καλοθελητές ψιθύριζαν φήμες για το νέο αριστούργημα. Με τον καιρό οι φήμες πήραν τη μορφή χειμάρρου. Μέχρι τον Μάη ήσουν βέβαιος πως όλοι είχαν ακούσει τον δίσκο εκτός από εσένα, και μιλάμε για έναν δίσκο που δεν διέρρευσε στο διαδίκτυο όπως συνηθίζεται τελευταία και που τελικά κυκλοφόρησε όπως ήταν προγραμματισμένο αυτές τις μέρες. Όλες οι κριτικές ήταν ύποπτα ομόνοοες και διθυραμβικές. Τελικά κατάφερα να τον ακούσω και εγώ. Στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για μια ανώδυνη drive folk που επωφελείται της ξεφούσκωτης americana υστερίας και στην χειρότερη για ένα ανυπόφορα αναχρονιστικό και ανέμπνευστο έργο. Ήδη από τους τίτλους αρχίζουν τα πρώτα χασμουρητά: Rollin’ and Tumblin’, Workingman’s Blues #2, Ain’t Talkin’…τυμβωρυχία εν τη γεννέσει. Είναι σαν να έβγαζε σήμερα δίσκο ο Καζαντζίδης με τίτλο ‘Μάνα θα Πάω στη Ξενιτιά’ και το έθνος να έπεφτε σε αριστουργηματική παράκρουση. Σε κάποια σημεία της ακρόασης ήμουν βέβαιος πως η γερασμένη ένρινη φωνή του Dylan θα κυλούσε σε μια αποστροφή τύπου ‘Miiister Sheeeeeeeefieeeeedd’ α λα Νταντά Αμέσου Δράσης, αλλά το αντιπαρήλθα.

Οι ιερές αγελάδες θα ψοφήσουν από γεράματα αλλά οι εταιρικές προξενήτρες μας τις πασάρουν σαν ζωντανούς μόσχους γάλακτος. Ας τις σφάξουμε επιτέλους.