Δύο χρόνια μετά την πυώδη φουσκάλα των ντοπαρισμένων αγώνων που μας φόρεσαν οι τυχοδιώκτες επιχειρηματίες, θα διαβάσουμε πολλά ακόμα άρθρα για το πόσο κρίμα είναι που σαπίζουν τα μπετο-σιδερικά και δεν τα εκποιούμε όλα όσο όσο στον Λάτση για να παράγει συμβολικο-οικονομικό κεφάλαιο στους νέους Mall-Παρθενώνες. Η νεοχουντική τάξη που μεθοδικά αναδιένειμε προς όφελός της τα τελευταία δέκα χρόνια τον εθνικό πλούτο, δεν έχει κάποια κοινωνία πολιτών στην οποία θα λογοδοτεί. Και πώς να λογοδοτήσει για το οικολογικό έγκλημα των Ολυμπιακών Αγώνων που έβαλε οριστική ταφόπλακα στην υπόθεση πράσινο για την Αθήνα;

sx11.JPG

Υποσχέθηκαν σημαντική αύξηση πρασίνου ανά κάτοικο, μητροπολιτικό πάρκο, απόδοση παραλίας. Αντί αυτών: μπετό παντού. Νέοι λοφίσκοι από μπάζα που επαναλαμβάνουν την ιστορία της επταετίας. Ένας από αυτούς βρίσκεται στις εκβολές του Κηφισού, ο οποίος έγινε ο επίσημος παντορροϊκός βόθρος της Αθήνας, σε μπετονένιο νάρθηκα βεβαίως. Και τέρμα οι ευκάλυπτοι και οι λιθοδομές. Δεν γνωρίζω καμιά άλλη πόλη να θάβει τα ποτάμια της με τόσο μένος -ήδη από την εποχή του Κων/νου Καραμανλή. Η ψυχική ασχήμια των Σάιλοκ εξουσιαστών μας γράφεται στις υπόγειες φλέβες τους.

Το επονομαζόμενο μητροπολιτικό πάρκο στο Ελληνικό είναι σαφές πως υφίσταται στο μυαλό τους περισσότερο ως συγκρότημα εμπορικών χρήσεων -κόψε 1000 από δω, ράψε 500 από εκεί- παρά ως πράσινο πάρκο σαν αυτά που βλέπουμε σε όλες τις ευρωπαϊκές πόλεις και μουντζωνόμαστε.

Το Φάληρο είναι ακόμα μια θλιβερή ιστορία μαζικής εξαπάτησης. Η ιδιωτική ηθική βιάζει ανενδοίαστα τον δημόσιο χώρο. Απόδοση παραλίας στα φανηπαλληπετραλιώτικα σημαίνει οικειοποιούμαστε με τον οριστικό τρόπο της μπετοποίησης την παραλία για να κάνουμε μικροκορπορατική πολιτική με τους VIP φίλους μας με τα yachts. Τα ανέπνευστα κτήρια συνεχίζουν να υψώνονται καθημερινά στο τέλος του εκ των πραγμάτων άχρηστου περίπατου ‘των νερών’ του Φαλήρου.

sx2.JPG

Οι φωτογραφίες είναι από τις εγκαταστάσεις του Σχοινιά. Δέντρα που δεν φυτεύτηκαν ποτέ. Η οικολογική καταστροφή είναι τραγικά ασύμμετρη προς την εφήμερη χρήση. Τι έχει να πει ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο οποίος με προσωπική ευθύνη και με τις γνωστές δημοκρατικές μεθόδους του παράκαμψε με συνοπτικές διαδικασίες αρχαιολόγους, περιβαλλοντολόγους και ΣτΕ;

Ένα πράγμα είναι ασυγχώρητο: η εσκεμμένη παραπλάνηση. Όταν αυτό συμβαίνει από εκλεγμένους ηγέτες και αφορά τη διαχείριση της ζωής των πολιτών -μιλάμε για τον πυρήνα της ζωής όπως ορίζεται από την οικολογία- τότε έχουμε να κάνουμε με εσχάτη προδοσία. Εμείς σαν κακοποιημένες κορασίδες καθόμαστε και τους κοιτάμε αντί να τους καρατομήσουμε. Τα άχρηστα μυαλά τους θα είχαν μια χρησιμότητα σαν λίπασμα για τα δέντρα που ποτέ δεν φύτεψαν παρ’ όλες τις φανφαρόνικες υποσχέσεις τους. Αλλά αυτό συμβαίνει όταν τα όνειρα είναι τεχνητά. Σαν τις ψυχότροπες ουσίες. Οι λαθρέμποροι πλουτίζουν και εμείς βιώνουμε το big comedown της επόμενης μέρας. Ελπίζω τουλάχιστον την μεθεπόμενη να σπάσουμε και τα δικά τους δόντια.

sx3.jpg

Η ζωή είναι πιο δυνατή από τα ψέματά τους. We shall overcome.

eo1.jpg

Οι μετακινήσεις στις εθνικές οδούς έχουν αυτές τις μέρες την τιμητική τους. Με ανάλογους ρυθμούς συσσωρεύεται και ο τρόμος της ασφάλτου, που όταν δεν εξαργυρώνεται σε δυστυχήματα μετουσιώνεται σε ανομολόγητες και ατυχείς νευρώσεις. Γιατί ενώ είναι διαδεδομένο να κουβεντιάζουμε τους φόβους μας για το αεροπλάνο, φαντάζει παράταιρο να συζητάμε για το σφίξιμο στο στομάχι και την εξάντληση από την εγρήγορση που μας προκαλεί το αυτοκίνητο στην εθνική οδό. Δεν είναι οι στατιστικές που και πάλι μας φέρνουν πρώτους σε θανάτους από τροχαία δυστυχήματα, δεν είναι οι πανθομολογούμενα άθλιοι ελληνικοί δρόμοι, δεν είναι η συμπλεγματική οδική συμπεριφορά των περισσότερων ελλήνων οδηγών˙ είναι το βίωμα.

eo2.JPG

Όσες φορές κι αν έχω ανέβει σε αεροπλάνο δεν έχω νιώσει το αίσθημα του θανάτου που μου δίνει η θέση του συνοδηγού στο περίφημο πέταλο του Μαλιακού. Ανεξάρτητα από την εμπειρία και την ικανότητα του οδηγού, οι αστάθμητοι παράγοντες των υπόλοιπων οδηγών με τις παράδοξες επενδύσεις που έχουν κάνει στα αυτοκίνητά τους και των δρόμων της μιάμισης λωρίδας ανά κατεύθυνση χωρίς στηθαίο, φωτισμό, διαγραμμίσεις και ανακλαστικά σε πάνε ένα ταξιδάκι μέχρι την κόλαση. Κάθεσαι στην άκρη της θέσης και η ζώνη σε σφίγγει την ώρα που πατάς εικονικά γκάζια και φρένα. Πού και πού σχολιάζεις την κίνηση των άλλων οδηγών για να βεβαιώσεις από τις καταφάσεις του οδηγού σου ότι αυτό που ζεις είναι μια παράνοια με αντικειμενικές διαστάσεις. Όταν τελικά φτάσεις στον προορισμό σου, ρετάλι από την ψυχολογική και την σωματική κούραση, λες ότι δε θα το ξανακάνεις αλλά γνωρίζεις πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Και πάλι από την αρχή, στις ελληνικές κατ’ ευφημισμό εθνικές οδούς, όπου κάθε αγνωστικιστής για λίγα δευτερόλεπτα θα δει τον θεό του.

eo3.jpg

plastic-bags1.jpg

plastic-bags11.jpg

plastic-bags111.jpg

J. Baudrillard, Η διαφάνεια του κακού, Αθήνα, Εξάντας, 1996

plastic-bags-2.jpg

plastic-bags-22.jpg

plastic-bags-222.jpg

ert.jpg

Για τους αθλητικούς συντάκτες της ΕΡΤ:

Οι αθλητές είναι αθλητές, ενώ οι αθλήτριες είναι κοπέλες

Οι αθλητές είναι γίγαντες και οι αθλήτριες μικρόσωμες

Υπάρχουν Γάλλοι και υπάρχουν όχι και τόσο Γάλλοι αφρικανικής καταγωγής που πανηγυρίζουν έντονα

Η προπονήτρια του Ιακωβάκη ονομάζεται ‘κυρία Μαρία’

Είναι οι ίδιοι αμόρφωτοι φασίστες και αγενείς συντάκτες εδώ και πάρα πολλά χρόνια, τους οποίους -αν θέλουμε να έχουμε μια λάμπα στο σπίτι μας (στο μαγαζί μας, στο περίπτερό μας κτλ)- είμαστε αναγκασμένοι να τους πληρώνουμε.

χαϊκού 6

10 Αυγούστου, 2006

1912.jpg

Ασπίδων ρίψη

προγόνων χάρες τώρα

φαρμακωμένες

olsen.jpg

Η πλάκα και το χιούμορ

9 Αυγούστου, 2006

Είναι απελπιστικός ο τρόπος με τον οποίο μας εγκαλούν να γελάσουμε με τα πράγματα σήμερα. Ψάχνω να βρω κάποια αιχμηρή δημόσια γλώσσα να τσακίσει τα κόκαλα αυτών που μας έχουν πνίξει στη μαλακία, αλλά μάταια. Ένας Καλαϊτζής δεν φέρνει την άνοιξη. Στην καλύτερη περίπτωση πέφτω σε έναν παροπλισμένο και επαναλαμβανόμενο Πανούση, θύμα κι αυτός της αντιδραστικής εκκαθάρισης του Σκαϊ. Ακόμα πιο χαμηλά, ο Λαζόπουλος, που μόνο όταν ξυπνήσουν οι αριστερές ενοχές του προσπαθεί κακήν κακώς να κολυμπήσει στον πολτό που ο ίδιος συντέλεσε να δημιουργηθεί. Μετά, το χάος. Μετά, οι τούρτες του Αρναούτογλου και τα λογοπαίγνια του Σεφερλή. Φαίνεται πως η γκραμσιανή Ηγεμονία έχει πια ωριμάσει και στην ελληνική περίπτωση την εποχή των post-September-11 βορειοατλαντικών προσχημάτων, και το χιούμορ έχει μεταλλαχθεί σε απόλυτα κομφορμιστική πλακίτσα βιομηχανικής παραγωγής.

Σε τέτοιες καταστάσεις στρέφεται κανείς σε λιγότερο μαζικά σχήματα για να αναζητήσει τη νέα παλλόμενη φλέβα. Τζίφος. Το θέατρο είτε στρέφεται στις κλασικές κωμωδίες, είτε (πολύ πιο σπάνια) παράγει τα γνωστά ρηχά και αυτάρεσκα αστειευόμενα νεοελληνικά κείμενα. Το τελευταίο ισχύει και για το σινεμά. Ο Περάκης έγινε πάλι μαζικός με μια υστερική lifestyle γλώσσα, που απενοχοποίησε κάθε καταπιεσμένη κοράκλα που αναπολεί τον στρατό ως ό,τι καλύτερο της έχει συμβεί πριν στήσει κώλο σε κάθε εύκαιρο αφεντικό. Και ο Μαμωνάς να μας φυλαέι από την Μαλέα, που σε μια άλλη ευνομούμενη χώρα θα ήταν από μόνη της ικανή συνθήκη για την νομική κατοχύρωση του γιαουρτώματος. Ακούω ήδη κάποιους να αναφέρονται στη μπλογκόσφαιρα, όμως ας κρατάμε μικρό καλάθι. Το πιο επιφανές παράδειγμα είναι αυτό του Πιτσιρίκου, με μια γραφή που ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ και την πλάκα. Αυτό το δεύτερο είναι που του εξασφάλισε τη γνωστή φτασμένη αυλή από βασιλείς χειροκροτητές. Ωστόσο με την ηθική του προικισμένου γελωτοποιού το χιούμορ μένει άγονο και καθηλωμένο.

Χιούμορ είναι η διάθεση και το αποτέλεσμα του να λες την αλήθεια με έναν τρόπο που τιμά την διάνοια και το γούστο του άλλου. Η πλάκα λοιπόν είναι το χιούμορ των συνασπισμένων ημιμαθών. Πώς να μη γκρινιάζουν οι εναπομείναντες σκεπτόμενοι άνθρωποι αυτής της μαστουρωμένης επικράτειας της ‘θετικής ενέργειας’; Κάποιοι τους κατηγορούν ότι επιλέγουν το δρόμο της πικρίας, όμως όταν δε μπορείς να έχεις μια καλή κωμωδία τότε θα πρέπει να έχεις ένα δυνατό δράμα. Υπό αυτή την οπτική, θεωρώ πως οι ταινίες του Οικονομίδη είναι οι καλύτερες κωμωδίες -ναι, κωμωδίες- που έχουμε αυτή τη στιγμή. Κοφτερές και υπερβολικές.

malvina.jpg

Το πόσο μικροί είναι όσοι λυμαίνονται σήμερα τη λεγόμενη σάτιρα, θα μου το θυμίζει η πιο φονική ακίδα που μπήκε ποτέ στο δάχτυλό τους. Η λάμψη της Μαλβίνας έκανε τη στιγμή της να γίνει αιωνιότητα. Χορτάτη, ακαριαία, βλάσφημη, ουσιαστικά μορφωμένη, ριζοσπαστικά μεροληπτική, συνειδητά μη πολιτικά ορθή και μαχήτρια για τις απόψεις της χωρίς δημοσιοσχετίστικα τερτίπια. Είναι ο άνθρωπος που ξεκλείδωσε και ξεμπρόστιασε τα μαφιόζικα ανακλαστικά του Πρωθυπουργού. Είναι το τέλειο και τετελεσμένο χιούμορ. Η συντέλεια της δύναμης της γλώσσας. Στους εκάστοτε επικηδείους της επικεντρώνονται στα πολύ καλά ‘σοβαρά’ γραπτά της. Ας μη ξεχνάμε όμως πως το ανελέητο ξεφτίλισμα που έκανε στο prime time ήταν η λυδία λίθος για την κοινωνία μας και για ένα μαζικό κοινό, το οποίο υπό άλλες συνθήκες πιθανότατα θα αγνοούσε ότι έχει υπάρξει αυτός ο λαμπερός δαίμονας. Από την ώρα της καθαίρεσής της η πολιτική και επικοινωνιακή μαφία αντιλήφθηκαν την σημασία της γκραμσιανής ηγεμονίας και πως κανένα περιεχόμενο δεν είναι αθώο ‘αρκεί-να-πουλάει-κόσμο-στους-διαφημιστές’. Η Μαλβίνα, που τη μια στιγμή προσευχόταν στην εκκλησία και προσκυνούσε τους φαλλοκράτες αγαπητικούς της και την άλλη ξεπαρτάλιαζε κυβερνήσεις και απάγγελε βαθυστόχαστα τσιτάτα. Αυτή η γλυκιά και φαρμακερή σαν τη ζωή αντίφαση.

XXXXXXXXXXXXL

8 Αυγούστου, 2006

dummy.jpg

Δεν εξηγείται αλλιώς. Οι κατασκευαστές ρούχων δουλεύουν για τους έμπορους κοκαΐνης και για την οικονομική θέση των αεροπλάνων. Γιατί πρέπει να τρέφεσαι μόνο με κοκαΐνη και να μην τρως τα γόνατά σου στην οικονομική θέση για να χωρέσεις σε αυτό που ονομάζουν XL. Φαίνεται ότι στην Κίνα, εκτός από τους εργάτες του ενός δολαρίου, τους πήραν και τα πατρόν.

Άντε πάλι να διεκδικούμε το σώμα μας, τα αυτονόητα δηλαδή. Παλιά από το ancien régime, τώρα από τους νέο-φεουδάρχες έμπορους. Τι ξεπεσμός!

realmen.jpg

Ρε άντε γαμηθείτε! Έτσι τον γουστάρω…