eo1.jpg

Οι μετακινήσεις στις εθνικές οδούς έχουν αυτές τις μέρες την τιμητική τους. Με ανάλογους ρυθμούς συσσωρεύεται και ο τρόμος της ασφάλτου, που όταν δεν εξαργυρώνεται σε δυστυχήματα μετουσιώνεται σε ανομολόγητες και ατυχείς νευρώσεις. Γιατί ενώ είναι διαδεδομένο να κουβεντιάζουμε τους φόβους μας για το αεροπλάνο, φαντάζει παράταιρο να συζητάμε για το σφίξιμο στο στομάχι και την εξάντληση από την εγρήγορση που μας προκαλεί το αυτοκίνητο στην εθνική οδό. Δεν είναι οι στατιστικές που και πάλι μας φέρνουν πρώτους σε θανάτους από τροχαία δυστυχήματα, δεν είναι οι πανθομολογούμενα άθλιοι ελληνικοί δρόμοι, δεν είναι η συμπλεγματική οδική συμπεριφορά των περισσότερων ελλήνων οδηγών˙ είναι το βίωμα.

eo2.JPG

Όσες φορές κι αν έχω ανέβει σε αεροπλάνο δεν έχω νιώσει το αίσθημα του θανάτου που μου δίνει η θέση του συνοδηγού στο περίφημο πέταλο του Μαλιακού. Ανεξάρτητα από την εμπειρία και την ικανότητα του οδηγού, οι αστάθμητοι παράγοντες των υπόλοιπων οδηγών με τις παράδοξες επενδύσεις που έχουν κάνει στα αυτοκίνητά τους και των δρόμων της μιάμισης λωρίδας ανά κατεύθυνση χωρίς στηθαίο, φωτισμό, διαγραμμίσεις και ανακλαστικά σε πάνε ένα ταξιδάκι μέχρι την κόλαση. Κάθεσαι στην άκρη της θέσης και η ζώνη σε σφίγγει την ώρα που πατάς εικονικά γκάζια και φρένα. Πού και πού σχολιάζεις την κίνηση των άλλων οδηγών για να βεβαιώσεις από τις καταφάσεις του οδηγού σου ότι αυτό που ζεις είναι μια παράνοια με αντικειμενικές διαστάσεις. Όταν τελικά φτάσεις στον προορισμό σου, ρετάλι από την ψυχολογική και την σωματική κούραση, λες ότι δε θα το ξανακάνεις αλλά γνωρίζεις πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατο. Και πάλι από την αρχή, στις ελληνικές κατ’ ευφημισμό εθνικές οδούς, όπου κάθε αγνωστικιστής για λίγα δευτερόλεπτα θα δει τον θεό του.

eo3.jpg