Oh, That Was So Real!

Αύγουστος 3, 2006

Στο στέρνο της μπορούσες να μετρήσεις τα κόκαλα, σκεπασμένα από μια παχιά στρώση επιδερμίδας, όπου ίσως κάποτε έθαλλε ένας θάμνος ή μια αραιή χλόη. Η απόσταση ανάμεσα σε ένα ξεκούμπωτο κοντομάνικο πουκάμισο και ένα βαθύ ντεκολτέ γεφυρωνόταν ανάμεσα στα καχεκτικά στήθη της, κάποτε μπούστο τώρα μαστάρια. Σ’ αυτό το σάρκινο ηρώο καθόταν άτακτα ένας μικρός χρυσός σταυρός, παράταιρα κρεμασμένος, ίσως από κάποιον τρυφερό μετανάστη εραστή. Ο τρόπος που καθόταν στη θέση του τρόλεϊ μαρτύραγε ένα παράστημα που κάποτε θα το πόθησαν αξιωματούχοι του στρατού στη σύντομη επίσκεψη από τα λημέρια τους –ψηλό, λεπτό και στεντόρειο. Τα πόδια, γοητευτικά και παράλληλα σταυρωμένα, αντέγραφαν εφήμερες σταρ του σινεμά του μεσοπολέμου, στην μεταπολεμική παρακμή τους βέβαια. Κανείς δε μπορούσε να μη παρατηρήσει τη σκανδαλωδώς αραιή πλέξη του καλσόν, τόσο αραιή που έκανε τους κόμπους από τα γόνατα και τις φτέρνες να χάσκουν.

transgender.jpg

Τα ψηλά τακούνια της θρυμμάτιζαν τους βολβούς των ματιών κάθε μεροκαματιάρισσας που έτυχε να συναντήσει την ακύρωσή της στο απογευματινό ταξίδι από τη δουλειά. Έμοιαζαν να ορίζουν ένα νέο πυθαγόρειο θεώρημα -νούμερο 45 με το μάτι- σαν να συναγωνίζονται το ύψος τους. Τα ρούχα της είχαν κάτι από παραίτηση ή παράδοση σε μια παράδοξη εργασιακή ρουτίνα. Μίνι ελαστική φούστα και ένα τοπ που δεν ντρεπόταν να αποκαλύπτει τα περασμένα μεγαλεία. Στο πρόσωπό της εδραζόταν όλη η αντίστιξη της ανθρωπότητας. Αδυσώπητα αρρενωπό, παρ’ όλες τις άτεχνες και βίαιες πλαστικές αναπροσαρμογές-δώρα για τη χειρουργική μετάβαση στην απέναντι όχθη. Πάνω στις ρωμαλέες γωνίες της είχε επικαθήσει μια άσπρη στρώση φτηνού μακιγιάζ, δείγμα αλληλεγγύης προς τις φτωχές κομψευόμενες γυναίκες που ψωνίζουν τον μοιραία λάθος τόνο από καλάθια των λαϊκών. Σε αυτόν τον πλαστικό σωρό είχε κολλήσει ένα ζεύγος από άμορφα χείλια, σαν πλαστελίνη –κόκκινη βέβαια. Η ορμονικά ανεσταλμένη αραίωση στο τριχωτό του κεφαλιού της δεν ήταν απόλυτα απούσα, κάτι που διασκέδαζαν οι παλιές ανταύγειές της. Ήταν μια εικόνα που ίσως πέρασε για κλάσματα του δευτερολέπτου από το μυαλό της Merlyn λίγο πριν γίνει αυτόχειρας (;).

t2.jpg

Είχε καταλάβει πως η σκηνή του τρόλεϊ δεν τη σήκωνε. Προφανώς συνηθισμένη. Οι ώριμες κυρίες απέστρεφαν το βλέμμα το δικό τους και των ανδρών τους και σταυροκοπιούνταν λιγότερο ή περισσότερο φανερά. Οι καυλωμένοι νεαροί έδιναν ανταπόκριση από τα κινητά τους. Μια παρέα από φιλιπινέζες βρήκαν αφορμή να ξεχάσουν στιγμιαία τις ταπεινωτικές συμπαραδηλώσεις των αφεντικών τους, και χασκογελούσαν σε βάρος ενός πλάσματος αλλόκοτα ελεύθερου μέσα στους περιορισμούς του. Κατέβηκε στη Φιλελλήνων. Η μικροαστική θυμηδία απελευθερώθηκε με ένα σούσουρο και γέλωτες. Η τελετουργία δεν είχε καμία θέση σε αυτή την σκηνή. Το γέλιο δεν ξέσπασε στα μούτρα του ηθοποιού σαν ανταμοιβή για τη συνέπεια στον συμβατικό ρόλο του, αλλά με την αναχώρησή του. Δεν ήταν μίμηση πράξης αλλά πράξη. Δεν ήταν καθημερινή αναπαράσταση της ζωής, αλλά παράσταση. Σε αυτή την παράσταση –την αληθινή ως το μεδούλι, την χαίνουσα χολή και πύον- προσπάθησα να φανταστώ τους πιο αξιόλογους ανθρώπους που έχω ή δεν έχω γνωρίσει. Κανένας δε μπορούσε να κάτσει στο κοίλο, μα όλοι ανέβαιναν στη σκηνή για να σκίσουν τις σάρκες τους. Και σε αυτή τη παράσταση καμία διδασκαλία, μόνο τείχη. Κατέβηκα γρήγορα από τη σκηνή θυμωμένος. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να σιχτιρίσω τον αέρα και να μοιράσω 2-3 βλέμματα καταγγελίας στις σαρκοβόρες ορδές.

One Response to “Oh, That Was So Real!”


  1. Σπασμενα κομματακια
    απεραντης μοναξιας
    Κοκκινα θηρια και
    δεν υπαρχουν ακρες
    Και ο ουρανος
    δε παιρνει
    Τη θλιψη..


Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: