Cheating At Solitaire

Ιουλίου 27, 2006

Είναι κάποιοι δίσκοι που μας σημαδεύουν με τρόπους που δεν το περιμένουμε. Το Cheating At Solitaire του Mike Ness δεν είναι κανένα σπουδαίο album. Είναι από αυτά τα cd που κάτι σου λένε εκ πρώτης, αλλά τα αφήνεις μέχρι να τα ξανασυναντήσεις σε κάποιο μαγαζί με μεταχειρισμένα. Όταν βγήκε το 1999 φαινόταν σαν μια κλισέ δήλωση ωριμότητας μακριά από το punk παρελθόν των συμπαθών Social Distortion. Τελικά το αγόρασα σε τιμή ξεφτίλα από κάποιο secondhandάδικο το 2002. Καθόλου δεν απείχε ο ήχος του από αυτό που είχα φανταστεί: λίγο rockabilly, λίγο folk και το σωστό attitude αντρίλας. Καμία έκπληξη.

Αυτό που με κάνει να γράφω για αυτόν τον δίσκο σήμερα ήταν ο τρόπος με τον οποίο εντυπώθηκε ο τίτλος του σαν motto στο μυαλό μου. Aπό όλο αυτό το συμβολικό σύμπαν να κρατάς τρεις λέξεις… Πολλές φορές στις συναντήσεις μου με τους ανθρώπους αναδύθηκε αυτή η φράση. Ο Ness προφανώς ήθελε να δηλώσει πως δεν είχε αποσχιστεί από το καταξιωμένο προελθόν του, και πως ο περίφημος πρώτος σόλο δίσκος ενός πρώην frontman δεν είναι τόσο προσωπική υπόθεση όσο πολλοί νομίζουν.

Για μένα όμως αυτός ο τίτλος γίνεται σημαίνον του πανταχού παρόντος παλιμπαιδισμού που υπερθεματίζεται σήμερα από φτασμένους δημοσιολογούντες ηδονιστές. Όλη η απόπειρα να αιτιολογήσουν την παραίτησή τους στην τρυφηλότητα είναι σαν να εξαπατούν, να κοροϊδεύουν και να κλέβουν τον εαυτό τους στο solitaire. Χτίζουν ένα θαυμάσιο κάστρο επίπλαστων και συνθετικών αιτίων και αιτιατών, και συνήθως στα πουλάνε ως πρωτοπορία ή ως απενοχοποιημένο lifestyle.

Όποτε βλέπω αυτό το όμορφα ταλαιπωρημένο inked αγόρι στο εξώφυλλο μου ξυπνά αυτή την εγκεφαλική καταιγίδα, έστω κι αν σχεδόν δεν αντέχω πια να ακούσω ολόκληρο το δίσκο.

mn.jpg

You can run, you can hide
You can feed your foolish pride
With the hearts that you stole
And an empty pot of gold
And the lovers’ warm embrace
And the whole damned human race
You can use and abuse
In the end you’ll always lose at the game

For I cheated myself at solitaire

Αρέσει σε %d bloggers: