Η Ηγεμονία παρουσιάζεται ως κάτι που υπερβαίνει την ιστορία, κάτι που υπήρχε και θα υπάρχει για πάντα. Μόνο εντός της μπορεί κανείς να προβεί σε διαχειριστικές μικρορυθμίσεις της κατάστασης. Οι απολογητές της νέμονται νομότυπα τα υπεξαιρεμένα κοινωνικά αγαθά με το πρόσχημα της εκπροσώπησης των πολλών. Θα μπορούσαμε να τους ονομάσουμε ‘επαγγελματίες του ναι’, καθώς η καλοπληρωμένη αποστολή τους είναι να παράγουν μια ψευδή συναίνεση προς την Ηγεμονία. Η ρητορική τους αναφέρεται σε ‘μονοδρόμους’ και οποιαδήποτε άρνηση να φενακίσει κάποιος την ελευθερία μέσα στην Ηγεμονία θεωρείται καθολική και συστηματική άρνηση ως στάση ζωής.

Η εθελοτυφλία τους απέναντι σε οποιαδήποτε άλλη πραγματικότητα πέραν της Ηγεμονίας ενισχύεται με το να θέτουν ως κοινωνικούς συνομιλητές τους τους ‘επαγγελματίες του όχι’. Το κοινό των δύο είναι το ότι δρέπουν προσωπικά οφέλη από την διαιώνιση στρεβλών καταστάσεων ανισότητας. Δύο παραδείγματα: Ο δήθεν διάλογος για την παιδεία μέσα στους περιορισμούς ενός φαιδρού σχεδίου μεταπράτησής της και οι δήθεν φιλελεύθεροι δημοσιογράφοι που τονίζουν το (πλουραλιστικό) προφίλ τους καθιστώντας συνομιλητή τους τον Καρατζαφέρη.

Αντιμέτωποι με αυτές τις διαχειριστικές διαμάχες βρίσκονται οι ‘ερασιτέχνες του όχι’, όλοι αυτοί που εμφορούνται από ένα βαθύ αίσθημα δικαίου, αξιοκρατίας και ανθρωπισμού. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της Ηγεμονίας είναι ότι έχει καταφέρει να πείσει αρκετούς από αυτούς για το αναπόδραστο της παρούσας κατάστασης. Ωστόσο, η διατήρηση αυτής της εσωτερικευμένης τέχνης του να λες όχι σε επίδοξους θύτες είναι που θα μπορούσε να φέρει την ανατροπή της Ηγεμονίας. Είναι αυτά τα όχι που εμπεριέχουν την μεγαλύτερη κατάφαση στη ζωή.

oxi.jpg