Last year in Lavrio (a Synch perspective)

Ιουλίου 11, 2006

Δυστυχώς το περσινό θαύμα του Λαυρίου δεν επαναλήφθηκε φέτος. Ίσως βέβαια δεν θα έπρεπε να μιλάμε για θαύμα, μιας και συγκρίνοντας το περσινό με το φετινό πρόγραμμα οι φτωχότερες εντυπώσεις ήταν μάλλον αναμενόμενες. Οι εντυπώσεις μου απο το Synch στις 7 Ιουλίου:

(+)

Animal Collective: Είναι το μόνο μουσικό σχήμα που ξεχώρισε. Απόλυτα δικαιολογημένο το hype. Sixties ψυχεδέλια και πρωτεϊκή post punk ηθική, περασμένα μέσα απο samplers και αυθεντική performing παλαβομάρα. Καμία σχέση με το studio. Βραβείο για τους πιο αξιοκάπνιστους μπάφους που κάηκαν ποτέ σε ελληνική συναυλία. Φυσικά, ο εγγενής φασισμός και η καφρίλα των οπαδών των ανέπνευστων 4/4 που κατέκλησαν το φεστιβάλ τους επιφύλαξε μια χλιαρή υποδοχή.

Ωραία η γωνία όπου μπορούσες να καθήσεις και να διαβάσεις έντυπα.

Λογική η τιμή του καταλόγου (8ευρώ) σε σύγκριση με πέρσι (15ευρώ).

Η ζέστη στους κλειστούς χώρους ήταν πιο υποφερτή από πέρσι, ωστόσο απέχει αρκετά από το να θεωρηθεί ανθρώπινη.

Ακόμα πιο οργανωμένες υπηρεσίες φαγητού και ποτού.

Πολύ ωραία αγόρια.

synch.jpg

(+) & (-)

Οι προβολές ήταν και πάλι προσεγμένες. Ωστόσο κάποιες επιλογές ήταν μάλλον αψυχολόγητες.

(-)

Οι επιλογές των καλλιτεχνών φέτος ήταν ατυχείς στις περισσότερες περιπτώσεις. To ημι-live των άθλιων Audio Βullys θα είχε καλύτερη τύχη σε ένα club στο Φαληράκι, ενώ οι Underground Resistance μετά την on stage προσευχούλα τους μας φλόμωσαν με κλισέ και μπαγιάτικα electro και pseudo-Detroit techno beats. Επιπλέον, ο ήχος τους ήταν σε επίπεδο κώφωσης. Του χρόνου περισσότερα και πιο επίκαιρα και αξιόλογα ονόματα παρακαλώ.

Καλό να υποστηρίζεις την τοπική σκηνή, αλλά σε μια μικρότερη αναλογία.

Οι πειραματισμοί στο ‘Μουσείο’ ήταν τόσο τετριμμένοι, που μόνο ως ευφημισμός μπορεί να υφίσταται πλέον η λέξη.

Η καλλιτεχνική πλευρά του φεστιβάλ μάλλον εξαντλήθηκε στο Μπενάκη.

Το επιθετικό και πανταχού παρον marketing των χορηγών. Όχι, δε θέλω να παρώ και τέταρτο καπελάκι, ούτε την τζάμπα πληρωμένη υπηρεσία.

Είπαμε για ‘ελληνικό Sonar’ αλλά η πιστή αντιγραφή στο επικοινωνιακό concept υποτιμά διοργανωτές και κοινό. Υπάρχει τελικά πρωτογενής έμπνευση στους έλληνες γραφίστες και καλλιτεχνικούς διευθυντές;

Υ.Γ. Δες και τις απόψεις των Teardrop Explodes και Παραλήρημα.

Αρέσει σε %d bloggers: