Cheating At Solitaire

Ιουλίου 27, 2006

Είναι κάποιοι δίσκοι που μας σημαδεύουν με τρόπους που δεν το περιμένουμε. Το Cheating At Solitaire του Mike Ness δεν είναι κανένα σπουδαίο album. Είναι από αυτά τα cd που κάτι σου λένε εκ πρώτης, αλλά τα αφήνεις μέχρι να τα ξανασυναντήσεις σε κάποιο μαγαζί με μεταχειρισμένα. Όταν βγήκε το 1999 φαινόταν σαν μια κλισέ δήλωση ωριμότητας μακριά από το punk παρελθόν των συμπαθών Social Distortion. Τελικά το αγόρασα σε τιμή ξεφτίλα από κάποιο secondhandάδικο το 2002. Καθόλου δεν απείχε ο ήχος του από αυτό που είχα φανταστεί: λίγο rockabilly, λίγο folk και το σωστό attitude αντρίλας. Καμία έκπληξη.

Αυτό που με κάνει να γράφω για αυτόν τον δίσκο σήμερα ήταν ο τρόπος με τον οποίο εντυπώθηκε ο τίτλος του σαν motto στο μυαλό μου. Aπό όλο αυτό το συμβολικό σύμπαν να κρατάς τρεις λέξεις… Πολλές φορές στις συναντήσεις μου με τους ανθρώπους αναδύθηκε αυτή η φράση. Ο Ness προφανώς ήθελε να δηλώσει πως δεν είχε αποσχιστεί από το καταξιωμένο προελθόν του, και πως ο περίφημος πρώτος σόλο δίσκος ενός πρώην frontman δεν είναι τόσο προσωπική υπόθεση όσο πολλοί νομίζουν.

Για μένα όμως αυτός ο τίτλος γίνεται σημαίνον του πανταχού παρόντος παλιμπαιδισμού που υπερθεματίζεται σήμερα από φτασμένους δημοσιολογούντες ηδονιστές. Όλη η απόπειρα να αιτιολογήσουν την παραίτησή τους στην τρυφηλότητα είναι σαν να εξαπατούν, να κοροϊδεύουν και να κλέβουν τον εαυτό τους στο solitaire. Χτίζουν ένα θαυμάσιο κάστρο επίπλαστων και συνθετικών αιτίων και αιτιατών, και συνήθως στα πουλάνε ως πρωτοπορία ή ως απενοχοποιημένο lifestyle.

Όποτε βλέπω αυτό το όμορφα ταλαιπωρημένο inked αγόρι στο εξώφυλλο μου ξυπνά αυτή την εγκεφαλική καταιγίδα, έστω κι αν σχεδόν δεν αντέχω πια να ακούσω ολόκληρο το δίσκο.

mn.jpg

You can run, you can hide
You can feed your foolish pride
With the hearts that you stole
And an empty pot of gold
And the lovers’ warm embrace
And the whole damned human race
You can use and abuse
In the end you’ll always lose at the game

For I cheated myself at solitaire

χαϊκού 5

Ιουλίου 25, 2006

Τι κακό! φρούτο

παράξενο που ήταν

μα δεν έμαθε

cond.JPG

______________________________________________then the sudden smell of burning flesh________________________________________

Σκηνή για τρίο

Ιουλίου 24, 2006

Στις βόλτες οι παρέες περπατούν αμίλητες σε σχηματισμό σκακιέρας. Το νέο σχήμα της σεξουαλικής σύγχυσης θέλει δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Ένα σχήμα άρνησης υπαγορευμένο από τον φαλλό. Η γυναίκα μοιάζει μετάπτωση της παλιάς καταπιεσμένης θείας, μόνο που της λείπει η λεβεντιά και η περηφάνια καθώς είναι συρρικνωμένη ανάμεσα σε δύο φαλλούς που βρέχονται μεταξύ τους. Το παράταιρο: οι φαλλοί συντηρούν την γυναίκα αποκλειστικά ως εικόνα έξωθεν καλής μαρτυρίας της ‘φυσιολογικότητάς’ τους, την ίδια στιγμή που την τοποθετούν στον βαθμό μηδέν της ορατότητας. Η γυναίκα γίνεται το απολύτως μη ορατό αντικείμενο.

1.jpg

Ήταν δύο αγόρια και ένα κορίτσι. Βγήκαν από τις σκηνές τους. Μπροστά ήταν το μελαχρινό με τον ωραίο κώλο και ξωπίσω το ξανθό και γεροδεμένο με τη λεπτή μέση. Πολύ πιο πίσω περπατούσε το κορίτσι. Αργότερα τα αγόρια έφτιαχναν το αυτοκίνητο, και μετά το μελαχρινό έπλενε τα πιάτα ενώ το ξανθό καθόταν και λιαζόταν. Γύρισαν από το μπάνιο με τον ίδιο σχηματισμό. Το μελαχρινό κουβαλούσε τα περισσότερα πράγματα, ενώ το ξανθό περπατούσε αγέρωχο. Η ενέργεια ήταν εκεί, όμως οι σκηνές τους δεν κουνήθηκαν. Σίγουρα όχι περισσότερο από την δική μας.

2.jpg

drakos.jpg

Το έχουμε δει επανειλημμένα στο ελληνικό σινεμά, από τον Δράκο του Κούνδουρου μέχρι την Παραγγελιά του Τάσσιου: Η ποινική παρανομία στα πλαίσια ενός σαθρού κοινωνικοπολιτικού συστήματος είναι θέσει και δυνάμει επαναστατική. Αυτό συμβαίνει και στη ζωή με το παράδειγμα του Παλαιοκώστα.

paraggelia.jpg

Ένας ταλαντούχος άνθρωπος σε μια χώρα όπου μέσω της αναξιοκρατίας έχουν αναδειχθεί οι ατάλαντοι. Ένας άνθρωπος με ηθικό κώδικα –μια έννοια ριζικά πολιτική (ας πάψουν πια να ανατριχιάζουν οι ημιμαθείς που έχουν συνδυάσει την ηθική με την θρησκεία και άλλα ηθικά συστήματα)- . Όποιος έχει περπατήσει τα βουνά της Θεσσαλίας μπορεί να βιώσει την άγρια και απόκρημνη ομορφιά μιας τέτοιας προσωπικότητας. Οι ιστορίες λένε πως όποιος τον έχει συναντήσει δεν θα μπορούσε να τον καταδώσει, για τον απλό λόγο ότι έχει αισθανθεί την δικαιοσύνη, την ευεργεσία και την γενναιοδωρία του. Χαρισματικό χαρμάνι Ρομπέν των δασών και κλεφταρματολού.

palaiokwstas.jpg

Σε μια ενδεχόμενη πολιτική αναμέτρηση μου είναι δύσκολο να σκεφτώ κάποιον που θα μπορούσε να τον νικήσει εύκολα. Κι αν νομίζει κανείς πως η εποχή των χαρισματικών ηγετών έχει παρέλθει, τότε ας αναλογιστεί τα ταλέντα και τις δεξιότητες των πιθανών ηγετών της Ελλάδας. Η σύγκριση θα ήταν συντριπτική.

Η Ηγεμονία παρουσιάζεται ως κάτι που υπερβαίνει την ιστορία, κάτι που υπήρχε και θα υπάρχει για πάντα. Μόνο εντός της μπορεί κανείς να προβεί σε διαχειριστικές μικρορυθμίσεις της κατάστασης. Οι απολογητές της νέμονται νομότυπα τα υπεξαιρεμένα κοινωνικά αγαθά με το πρόσχημα της εκπροσώπησης των πολλών. Θα μπορούσαμε να τους ονομάσουμε ‘επαγγελματίες του ναι’, καθώς η καλοπληρωμένη αποστολή τους είναι να παράγουν μια ψευδή συναίνεση προς την Ηγεμονία. Η ρητορική τους αναφέρεται σε ‘μονοδρόμους’ και οποιαδήποτε άρνηση να φενακίσει κάποιος την ελευθερία μέσα στην Ηγεμονία θεωρείται καθολική και συστηματική άρνηση ως στάση ζωής.

Η εθελοτυφλία τους απέναντι σε οποιαδήποτε άλλη πραγματικότητα πέραν της Ηγεμονίας ενισχύεται με το να θέτουν ως κοινωνικούς συνομιλητές τους τους ‘επαγγελματίες του όχι’. Το κοινό των δύο είναι το ότι δρέπουν προσωπικά οφέλη από την διαιώνιση στρεβλών καταστάσεων ανισότητας. Δύο παραδείγματα: Ο δήθεν διάλογος για την παιδεία μέσα στους περιορισμούς ενός φαιδρού σχεδίου μεταπράτησής της και οι δήθεν φιλελεύθεροι δημοσιογράφοι που τονίζουν το (πλουραλιστικό) προφίλ τους καθιστώντας συνομιλητή τους τον Καρατζαφέρη.

Αντιμέτωποι με αυτές τις διαχειριστικές διαμάχες βρίσκονται οι ‘ερασιτέχνες του όχι’, όλοι αυτοί που εμφορούνται από ένα βαθύ αίσθημα δικαίου, αξιοκρατίας και ανθρωπισμού. Το μεγαλύτερο επίτευγμα της Ηγεμονίας είναι ότι έχει καταφέρει να πείσει αρκετούς από αυτούς για το αναπόδραστο της παρούσας κατάστασης. Ωστόσο, η διατήρηση αυτής της εσωτερικευμένης τέχνης του να λες όχι σε επίδοξους θύτες είναι που θα μπορούσε να φέρει την ανατροπή της Ηγεμονίας. Είναι αυτά τα όχι που εμπεριέχουν την μεγαλύτερη κατάφαση στη ζωή.

oxi.jpg

We Need A War

Ιουλίου 17, 2006

fsflag.jpg

Τον αισθάνομαι κάθε μέρα να έρχεται. Είναι ήδη εδώ. Η Μέση Ανατολή είναι το γυμνάσιο. Με το πετρέλαιο σύντομα στα 100 δολάρια, έχει ξεκινήσει η επιχείρηση της μεγάλης εκκαθάρισης. Το τρέχον σύστημα τρώει τα σκατά του. Δεν παράγει τίποτα. Μόνο λυμαίνεται και παρασιτοζωεί. ‘Ας επιβιώσουν τα πιο ισχυρά γονίδια’ λένε οι νεο-Μένγελε ‘και εμείς οι υπόλοιποι έχουμε και το φεγγάρι να εποικίσουμε’. Περιμένω την μέρα που ο πόλεμος θα γίνει ντόμπρος. Είναι η μέρα που κάποιος φιλήσυχος θα μπήξει τα δόντια στις σάρκες τους και θα ξεσκίσει τις καλοζωισμένες παρειές τους.

Χρειαζόμαστε έναν πόλεμο. Τον αισθάνομαι κάθε μέρα να έρχεται. Είναι ήδη εδώ. Μόνο που σκοτώνονται οι λάθος άνθρωποι.

child.jpg

Η φωτογραφία από το blog του Angry Arab

Ο Friedrich Jurgenson, ακούγοντας τις ηχογραφήσεις που είχε κάνει στον κήπο του, ξεχώρισε πίσω από το τραγούδι των πουλιών κάποιες φωνές. Αργότερα αυτές οι φωνές του φάνηκαν οικείες. Ανάμεσά τους ήταν και αυτή της νεκρής μητέρας του, που τον φώναζε με το χαϊδευτικό του. Αυθυποβολή ενός πολυσχιδούς φυσιοδίφη;Στο υπόλοιπο της ζωής του ο Jurgenson επιδόθηκε σε ηχογραφήσεις ηχητικών κυμάτων -με τη χρήση μικροφώνου, μαγνητοφώνου και ενίοτε ραδιοφώνου- με αμφιλεγόμενη προέλευση και ακόμα πιο διαμφισβητούμενη ερμηνεία. Έτσι, δεν άργησε να διαμορφωθεί το πρωτοποριακό παραψυχικό ακουστικό ρεύμα EVP [Electronic Voice Phenomenon]. Ο ανορθολογισμός και η μυθική διάσταση του ήχου θα έβρισκαν μια έκφραση δυσεξήγητη μέχρι σήμερα.

jurgenson.jpg

Ακολουθούν δύο δείγματα από το αρχείο του Jurgenson:

Einspielung #4 [28 Dec 1958] «Vad ar Tanner?» (What is Tanner?) asks Jurgenson’s friend Arne Weise in the studio. «I Sverige» (In Sweden), whispers a voice.

Einspielung #8 [New Year’s Eve 1959] «Federico war so suss» (Federico was so sweet), says a female voice. A male voice credited to Adolf Hitler cuts in.

Από το cd

Friedrich Jürgenson – from the Studio for Audioscopic Research
Ash International # PARC CD3
jurgenson-02.gif