raresteak

BURNING DOWN A FLAG TO LIGHT A CIGARETTE (OR 10 SONGS FOR MY UGLY DAYS AND MY EVEN UGLIER NIGHTS OF MY FUCKED UP SUMMER OF 2008)

raresteak — Wed, 23 Jul 2008 22:49:12 +0000

REST YOUR EYES…GOT NO TEARS FOR A LOVE SONG

MIXTAPE NO 8

MP3/49min/192 CBR/68 MB

01. DEUS- FAVOURITE GAME

02. NINE INCH NAILS – DISCIPLINE

03. NEON NEON – BELFAST

04. HERCULES AND LOVE AFFAIR – BLIND

05. ERYKAH BADU – THE HEALER

06. THE NOTWIST – WHERE IN THIS WORLD

07. SCARLETT JOHANSSON – FALLING DOWN

08. PORTISHEAD – THE RIP

09. ELBOW – SOME RIOT

10. SIGUR ROS – FESTIVAL

ΕΝΑΣ ΩΡΑΙΟΣ ΤΟΥΡΚΟΣ

raresteak — Mon, 21 Jul 2008 15:43:08 +0000

ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΟΥΡΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΑΥΛΩΜΕΝΟΙ

(πόσο κοστίζει να ‘σαι νέος κι ελεύθερος χωρίς αναστολή;)

ΑΝΤΙΟ ΑΧΜΕΤ

ΔΕΝ ΘΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΠΟΤΕ ΒΑΘΜΟ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΣΟΥ

raresteak — Fri, 18 Jul 2008 19:11:35 +0000

Δεν θα αποκτήσω ποτέ βαθμό στην ιεραρχία σου
Θα κείτομαι περήφανος στη λάσπη
Μέσα από κολλημένα τσίνορα θα κοιτάζω επίδοξους μαχητές
Και στα αυτιά μου θα φτάνουν οι κλαγγές από τον πόλεμο των κατσαρίδων

Δεν θα αποκτήσω ποτέ τα faux bijoux παράσημά σου
Η στολή μου θα είναι καθαρή από σαρδέλες και μωροφιλοδοξίες
Καθαρή από επαίνους του βασιλείου των ξεβράκωτων πολιορκημένων
Flat

Δεν θα υπερασπιστώ ποτέ την επικράτειά σου
Γιατί αν έψαχνα με της βίας την απειλή μια συγγένεια να βρω
Αυτή θα βρισκόταν κάπου από την άλλη πλευρά της γραμμής
Έξω από το αχανές άσυλό σου

Δεν θα κερδίσω ποτέ καμία μάχη για σένα
Θα μείνω σε αυτά που με δίδαξες με το παράδειγμά σου
Διεμβόληση, κολακεία, ρουσφέτι, βύσμα, ρουφιανιά, πουστιά
Για να επιπλεύσω

Δεν θα αποκτήσω ποτέ βαθμό στην ιεραρχία σου
Δεν θέλω να αποκτήσω
Και αυτή η επιλογή είναι η μόνη ελευθερία που απέμεινε στην φυλακή που με έκλεισες

TRANSIENT

raresteak — Mon, 30 Jun 2008 18:31:05 +0000

Η επίκληση στον Ιανό έφερε τα αποτελέσματά της. Οι δύο λέξεις έγιναν μία και την επόμενη μέρα εκδόθηκε η τελική ετυμηγορία: Αμετάκλητη η έξοδος από το limbo. Μόνο που τώρα μια νέα κόλαση χαίνει κάτω από τις φτέρνες μου. Συμπέρασμα: το limbo είναι η κόλαση, και κόλαση είναι εκεί όπου οι άνθρωποι σκέφτονται ακόμα μέσα από το σχήμα καλό – κακό.

Στην τελετή παραβρέθηκαν όλοι οι βασανιστές. Μα αυτός που κάποτε υπήρξε καθοδηγητής κι ύστερα αρχιδήμιος, ξεδίπλωσε πρώτος την γλοιώδη ξετσιπωσιά του: ‘Έμαθα πως κάνεις σπουδαία πράγματα. Συγχαρητήρια’. Εκείνη την στιγμή αισθάνθηκα για πρώτη φορά τα αιματηρά δώρα του limbo. Η αθωότητα έγινε πια μια μακριά ανάμνηση και το δόγμα του Bradfield, αυτό που τόσα χρόνια αγωνιούσα μάταια να αγγίξω, σε ένα κλάσμα του χρόνου έγινε πραγματικότητα. I got to stop smiling, it gives the wrong impression. Σαν σεξ για πρώτη φορά. Σαν ωριμότητα.

Αρκετές μέρες μετά, ακόμα και η κόλαση, εκεί που σε σύρουν οι άλλοι, μοιάζει παιχνιδάκι.

Τώρα περιμένω το αεροπλάνο, ένα νυστέρι και μια καρδιά που την αγαπάω κάθε μέρα και πιο πολύ, κάθε μέρα και πιο πρωτόγνωρα…

TRENTE

raresteak — Mon, 09 Jun 2008 12:09:56 +0000

Το δέρμα στα πόδια έγινε πια πέτσα. Σαν τη καρδιά. Αγχωμένος και άτονος βρυχηθμός. Χρειάστηκαν λίγες μέρες για να σβήσουν τόσα εύθραυστα χρόνια. Το κουκούτσι μένει ίδιο. Οι φίλοι όχι. Οι φίλοι είναι φτιαγμένοι από προδοσία και λήθη. Φτηνοί σε άνευρη μονοδιάστατη ηδονοθηρία. Το limbo βγάζει ετυμηγορία: κόλαση και παράδεισος μαζί, αδιαχώριστα σε ένα αλλόκοτο σχήμα. Μολαταύτα. Αλίμονο στους δυνατούς κι ευαίσθητους, εξουσιάζονται απ’ τους αδυνάμους κι αναίσθητους. Αυτό που απομένει για την ώρα είναι η επαύξηση της αναμενόμενης ηδονής κατά την σαδική δεσπόζουσα: Οι ταλαιπωρίες της Ιουλιέτας ως προετοιμασία για την εμβύθιση στο λήθαργο της λαγνείας της ζωής και του θανάτου. Γάμα ζωούλα το μουνί της λάσπης. Τέτοια μέρα, ποιος να το λεγε…

FROM LIMBO TO LIMBO

raresteak — Sun, 04 May 2008 11:32:41 +0000

MIXTAPE NO 7

MP3/73min/192 CBR/99 MB

1.ED HARCOURT-ULTRAVIOLET LOVE

2.MADRUGADA-LOOK AWAY LUCIFER

3.RAINING PLEASURE-OUR FATHER

4.ELBOW-THE BONES OF YOU

5.JAMES-HEY MA

6.SONS & DAUGHTERS-FLAGS

7.THE KILLS-U.R.A. FEVER

8.PORTISHEAD-WE CARRY ON

9.NINE INCH NAILS-GHOSTS III (pt.6)

10.LADYTRON-GHOSTS

11.FISCHERSPOONER-DANSE EN FRANCE (D.I.M. REMIX)

12.NEON NEON-RAQUEL

13.Κ ΒΗΤΑ-ΚΛΙΚ

14.dEUS-SMOKERS REFLECT

15.SUPER FURRY ANIMALS-SUCKERS

16.OLGA KOUKLAKI-GETALIFE

17.ΛΕΝΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ-ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΙΑ ΚΑΠΝΙΚΑΡΕΑ

18.DIAMANDA GALAS-INTERLUDE (TIME)

…ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ

raresteak — Sun, 04 May 2008 11:28:39 +0000

‘…είναι σαν να παίζεις με τη βεβαιότητα της διακινδύνευσης να περάσεις σκατά σε ένα gay bar γεμάτο υστερικές λουγκρουέτες. Σκατά μουσική και ζόμπι που ποζάρουν διακτινίζοντας την αυνανιστική αυτάρκειά τους. Και όμως επιστρέφεις.

Από τη μία στέκεται ο σφιχτοκώλης υπουργός με τις καβάτζες δήθεν κοινωνικά φιλελεύθερης πολιτικής της Ε.Ε. Όταν τα πράγματα στενεύουν χαλαρώνει με ντεμέκ μεγαλοσύνη το χαλινάρι της αποφατικής πολιτικής. Το μαντείο χαρίζεται ακόμα και στους πούστηδες. Λάου Λάου. Από την άλλη νεκρικές εικόνες από λεσβίες και πούστηδες ακτιβιστές που μειδιούν στο εκράν απέναντι σε γραφικούς του ancien regime, εγκαθιδρύοντας τη νέα γραφικότητα. Σαν κάτοικοι του South Park, μένουν ο περίγελως εν μέσω της εκζήτησης για μια πολιτική ορθότητα του ανορθόδοξου.

Στο ρόλο των διαμαρτυρόμενων οι εγκλωβισμένες αδερφές του φιλελευθερισμού. Όλα εμετικά προβλέψιμα. Μα αλήθεια πότε γίναμε πολίτες; Ποιάς πολιτείας; Ποιάς κομμούνας συμμέτοχοι; Είναι πραγματικά αστεία η εκστρατεία. Συμβίωση, Γάμος, Υιοθεσία και αρχίδια μάντολες.

Πίσω στο γκέτο μια κονσέρβα νηνεμία.

Γάμα το…’

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ / A DOMESTIC PARTNERSHIP THAT DISCRIMINATES? NO THANKS

raresteak — Sun, 16 Mar 2008 21:10:38 +0000

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις. Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.

Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα ‘συμβόλαιο συμβίωσης’ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια. Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό ‘συμβόλαιο’ μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους. Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου. Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο. Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination. They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.

But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel’s back.

According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership ‘contract’ EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples. We do not believe that a mere ‘contract’ can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law. However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties. Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.

The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals. What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.

This time around we will not sit idly by. This time around we will not keep silent.

GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION

out of the limbo?

raresteak — Tue, 05 Feb 2008 00:14:46 +0000

Άδειασμα

Aυτό νιώθεις στις χρυσές πύλες που οδηγούν έξω από το limbo

Τίποτα μεγαλειώδες, τίποτα σπουδαίο

Μόνο άδειασμα

—Θα σας δω μωρά μου στη κόλαση—

—ο θεός Ιανός μαζί μου—

—φιλάκια—

[ΚΛΕΙΣΤΟΝ ΜΕΧΡΙ ΝΕΩΤΕΡΑΣ]

Heath Ledger (1979-2008)

raresteak — Wed, 23 Jan 2008 16:16:31 +0000

WHY DOES BEAUTY ALWAYS HAVE TO DIE TOO SOON?

Αδερφή Μορφίνη

raresteak — Fri, 11 Jan 2008 10:45:39 +0000

Όταν είσαι μικρός νομίζεις πως οι junkies λεσβιάζουσες καλόγριες που είναι μπλεγμένες σε πάσης φύσης εγκληματικές ενέργειες στις ταινίες του Αλμοδοβάρ είναι ένα διασκεδαστικό προϊόν μιας ευθαλούς φαντασίας. Μεγαλώνοντας, ενδεχομένως και μετά από μια επίσκεψη στο Αγ. Όρος, ανακαλύπτεις πως αυτή η φαντασία είναι μάλλον μετριοπαθής.

Το να παρακολουθείς τον νεοδεξιό πολιτικοθρησκευτικό θίασο που αλώνισε τη χώρα σου και τις ζωές των ανθρώπων τα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια να καταρρέει και να αποσύρεται από τη σκηνή στο βασίλειο αυτών που κατήγγειλε από γενέσεως (την ασθένεια, την λαγνεία, τα STDs, την απάτη, την υποκρισία, την παρενδυσία…) σε αφήνει στη θέση του απόλυτου θεατή-παρατηρητή μιάς ζωής ως θέαμα που ποτέ δε ζήτησες και που ήταν τόσο βαρετή γιατί το τέλος της ήταν τόσο προβλέψιμο, χωμένο μέσα στα κλισέ της δακρύβρεχτης τελενοβέλας.

Και είναι αστείο όταν σκέφτεσαι πως όλα τα προβλήματα του νεοδεξιού θίασου, που τόσο συντονισμένα γράφει το τέλος του, έχουν στο κουκούτσι τους την προαιώνια επιθυμία του φαλλού. Του φαλλού που γαμάει στην οικονομία, μα όταν γίνεται καυλί χειροπιαστό τιμωρεί όλες τις κρυφές που υποτίμησαν τη μεταφυσική διάστασή του. Η αυτοεκπληρούμενη προφητεία της αυτοκαταστροφής μέσω της λαγνείας και της επιθυμίας ήταν πάντα το βασικό ταλέντο τόσο της εκκλησίας όσο και της δεξιάς.

Θα μπορούσαν να είναι gay icons κάθε δεξιάς λουγκρουέτας. Πληρούν όλες τις προϋποθέσεις -εξουσία, λαγνεία, χρήμα για να αγοράζεις τεκνά, δραματικές κορώνες, λευκούς γάμους, ουσίες, είναι θύτες και θύματα κακοποίησης, τραγικά φινάλε…- όλες πλην μίας: τo τόσο λοιδορημένο στην Ελλάδα pride, οντολογικά αντίθετο στην πατριωτικοθρησκευτικοοικογενειακή εμμονή τους.

Σε αυτό το γκροτέσκο μιούζικαλ το φινάλε θα μπορούσε να πάει κάπως έτσι:

Please, Sister Morphine, turn my nightmares into dreams
Oh, can’t you see I’m fading fast?
And that this shot will be my last

Αντίο Αδερφή Μορφίνη

Σήμερον: Τα Μουνόσκυλα (aka η μετάλλαξη των ασύμμετρων κατσαρίδων)

raresteak — Tue, 08 Jan 2008 15:36:02 +0000

Έχω ξαναγράψει πως σε περιόδους χούντας -σαν αυτή τη βαθιά πολιτική, κοινωνική, ηθική και αισθητική χούντα που διανύουμε σήμερα- οι εφημερίδες διαλέγουν μια κρυπτική, σαρκαστική και συχνά ευφυή γλώσσα για να μας περάσουν κάποια snapsots του εξουσιαστικού παιχνιδιού. Πως να αγνοήσει κανείς αυτό που ονομάζεται (πολλαπλό) ‘κλείσιμο ματιού’ αναφορικά με το κεκκρυμένο από καταβολής περιεχόμενο του περιβόητου DVD, στο φύλλο του Ποντικιού της 3ης ιανουαρίου;

Στοιχείο 1 (σελ.11)

Στοιχείο 2 (σελ.22)

Στοιχείο 3 (σελ.44)

Στοιχείο 4 (σελ.45)

Στοιχείο 5 (σελ.54)

Έχω επίσης ξαναγράψει για το πως η ψυχοσεξουαλική παθογένεια της ελληνικής κοινωνίας προκρίνει σταθερά και παραδοσιακά τις μη συναινετικές μορφές σεξουαλικής συνεύρεσης (παιδοφιλία και κτηνοβασία), οι οποίες είναι τύποις ποινικώς κολάσιμες αλλά διαδεδομένες, σε βάρος άλλων συναινετικών μορφών (π.χ. ομοφυλοφιλική). Προφανώς η αντίληψη των ανθών της ΝΔ για την κοινωνική άνοδο σκιαγραφείται ως άλμα από την βουκολική συνεύρεση με κατσίκες, στην αστική καταξίωση του σκυλογαμιόμαστε (κυριολεκτικώστε μεταφορικώς). Λέτε να πλακώσουν οι φιλοζωικές;

—–

για τους φίλους:

Eδώ στο limbo ορίστηκε τελικά ο χρόνος της Ιεράς Εξέτασης. Will you cross your fingers for me?

Ο ΣΚΑΤΩΜΕΝΟΣ ΗΛΙΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΚΗΝΗ ΠΑΛΙΑΤΣΟΙ (34 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ 17Η ΝΟΕΜΒΡΗ)

raresteak — Fri, 16 Nov 2007 01:54:48 +0000

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΧΟΥΝΤΑ ΝΑ ΓΙΝΩ ΔΗΜΟΚΡΑΤΗΣ

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΚΑΡΑΤΖΑΦΕΡΗ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΨΩ

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΕΝΑΝ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

ΝΑ ΓΙΝΩ ΜΕΓΑΛΟΣ, ΕΓΩ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΛΑΙ ΣΤΟΝ ΜΗΔΑΜΙΝΟ

ΝΑ ΓΙΝΩ ΗΡΩΑΣ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΛΟΥΣ

ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΗΜΟΥΝ ΕΓΩ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ

ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΙΑ ΤΩΝ ΣΚΑΤΩΝ,

ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΚΑΤΩΜΕΝΟΣ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΚΑΘΑΡΟΣ

ΟΣΟ ΠΙΟ ΑΜΩΜΟΣ ΤΟΣΟ ΠΙΟ ΒΡΩΜΕΡΟΣ

ΚΙ ΑΝ ΥΠΗΡΧΕ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΥΜΜΑΧΗΣΩ

ΚΙ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ Ο ΣΑΤΑΝΑΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟΝ ΕΦΕΥΡΩ

ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΤΙΕ ΜΟΥ: ΨΕΜΑ, ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ, ΞΑΝΑ ΨΕΜΑ

ΤΟΣΟ ΨΕΜΑ ΠΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑΣΑ REALPOLITIK

ΕΤΣΙ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΧΑΖΩΝ ΚΟΛΕΓΙΟΠΑΙΔΩΝ.

ΣΙΝΕΣΤΡΑ, ΣΙΝΕΣΤΡΑ, ΠΙΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ

ΘΑ ΚΑΤΣΩ ΤΡΟΥΑ ΚΑΡ ΜΕ ΤΟ ΜΟΧΘΗΡΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΠΡΟΦΙΛ ΜΟΥ

ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΡΙΜΕΣ ΜΕ ΤΗ ΣΙΝΕΣΤΡΑ (ΧΕΣΤΡΑ; ΜΑΝΕΣΤΡΑ

ΣΚΑΤΑ, ΣΚΑΤΑ, ΣΚΑΤΑ

ΑΥΤΑ ΕΧΩ, ΑΥΤΑ ΑΥΓΑΤΙΖΩ, ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΔΙΝΩ

ΚΙ ΕΣΥ ΚΑΛΕ ΜΟΥ ΠΕΛΑΤΑΚΟ, ΨΗΦΟΦΟΡΕ, ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ, ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΗ

ΔΩΣΕ ΜΟΥ ΜΙΑ ΧΟΥΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΛΑΜΨΩ.

Ένας υπέροχος άνθρωπος

raresteak — Tue, 13 Nov 2007 07:23:39 +0000

Στον ενάμιση χρόνο που γράφω αυτό το ιστολόγιο είχα ως αρχή να μην αναδημοσιεύω κείμενα άλλων, ειδικά όταν αυτά δημοσιεύονται στα επίσημα ΜΜΕ του αγγελειόσημου και κατ’ επέκταση εντάσσονται στην ημερήσια διάταξη που προσπαθεί να επιβάλλει το πολιτικοεκδοτικό σύστημα. Έστω κι αν δεν εντάσσονται οργανικά σε αυτό το σύστημα -αλλά μάλλον ως άλλοθι πολυφωνίας-, είναι δύο αξιοζήλευτες γραφίδες που υφίστανται στις παρυφές του και οι οποίες πολλάκις με έκαναν να ξανασκεφτώ αυτή την απόφασή μου. Σήμερα θα ενδώσω σε μία εξ αυτών. Εν καιρώ αγρανάπαυσης στο limbo και δεδομένου πως η δεικτοθέτηση στις παρούσες συνθήκες επικοινωνιακής διάρροιας αποτελεί μια μορφή ενεργητικής γραφής, σας παρουσιάζω σήμερα το τελευταίο έξοχο κείμενο του Τακή Φωτόπουλου από την Ελευθεροτυπία, ακόμα μια πολιτική συγκεφαλαιωτική παρακαταθήκη για τον μελλοντικό μελετητή:

Η «εξαφάνιση» της φτώχειας

Οι ιδεολόγοι της Νέας Τάξης, που επιβάλλει η καπιταλιστική νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση έχουν ήδη αποδείξει περίτρανα την ικανότητά τους να εξαφανίζουν ή διαστρεβλώνουν ενοχλητικούς όρους, όπως ο σοσιαλισμός, η δημοκρατία (με την κλασική της έννοια της αυτοδιεύθυνσης), η αντίσταση κατά των κατακτητών («τρομοκρατία») κ.λπ. Δεν ήταν λοιπόν έκπληξη ότι η «διεθνής κοινότητα» (ευφημιστικός όρος για την υπερεθνική ελίτ) θα έβρισκε τρόπο να εξαφανίσει και την ίδια τη φτώχεια και το βασικό της συστατικό στοιχείο, την ανισότητα, ιδιαίτερα όταν φτώχεια και ανισότητα είναι τα κύρια συμπτώματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Στην προσπάθεια μάλιστα «εξαφάνισης» της φτώχειας μετέχει, έστω ακούσια, και η ρεφορμιστική Αριστερά, που μιλά για τον αγώνα «να κάνουμε τη φτώχεια Ιστορία» μέσα από μεταρρυθμίσεις του συστήματος όπως η άρση των χρεών των φτωχών χωρών -«ξεχνώντας» στην πορεία ότι το ίδιο σύστημα που γέννησε τα χρέη αυτά θα τα ξαναδημιουργήσει στο μέλλον!

Ετσι, νεοφιλελεύθεροι, σοσιαλφιλελεύθεροι και ρεφορμιστική Αριστερά, σε αγαστή σύμπνοια, αν και με διαφορετικά βέβαια κίνητρα ο καθένας, συμμετείχαν προ ημερών σε άλλη μια από τις «παγκόσμιες ημέρες» που ετήσια οργανώνει η «διεθνής κοινότητα» για τις όψεις της πολυδιάστατης κρίσης που αντιμετωπίζει η σημερινή κοινωνία: την οικολογική κρίση («ημέρα για το περιβάλλον»), την κοινωνική κρίση («ναρκωτικά»), την οικονομική κρίση («φτώχεια») κ.λπ. Στις παγκόσμιες αυτές μέρες, οι κρίσεις μετατρέπονται σε «προβλήματα», τα οποία οι ειδικοί τεχνο-επιστήμονες μπορούν, κάτω από την πίεση της «κοινωνίας των πολιτών», να τα επιλύσουν με τις κατάλληλες μεθόδους. Η αναπόφευκτη συνέπεια είναι η συσκότιση των «συστημικών» αιτίων των κρίσεων αυτών και η καλλιέργεια του εφησυχασμού ότι δήθεν με ατομικές ενέργειες και την πίεση των «κινημάτων», όπως αυτή εκφράζεται με διαδηλώσεις, τις δραστηριότητες των ΜΚΟ, των βουλευτών της ρεφορμιστικής Αριστεράς κ.λπ., θα ξεπεράσουμε τις κρίσεις - οι οποίες στο μεταξύ επιδεινώνονται!

Στο πλαίσιο της καμπάνιας για την «εξαφάνιση της φτώχειας», οι ιδεολόγοι της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης έχουν αποδυθεί σε μια πελώρια προσπάθεια να πείσουν, με ποικίλα στατιστικά και ορολογικά τεχνάσματα, ότι η φτώχεια ήδη σταδιακά εξαφανίζεται μέσα στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης και πως αυτό που ονομάζουμε φτώχεια σήμερα είναι, βασικά, μια «υγιής» ανισότητα που προκαλεί η αλματώδης βελτίωση της οικονομικής κατάστασης αυτών που προσαρμόζονται γρήγορα στη διαδικασία αυτή σε σχέση με τους υπόλοιπους που βραδυπορούν στην εκμετάλλευση των ευκαιριών που προσφέρει η «πρόκληση της παγκοσμιοποίησης». Φυσικά, αποσιωπάται το γεγονός ότι οι κύριοι ωφελημένοι από τη διαδικασία αυτή «τυχαίνει» να είναι τα προνομιούχα κοινωνικά στρώματα σε κάθε χώρα, που εκμεταλλεύονται τη θέση τους στον σημερινό διεθνή καταμερισμό εργασίας. Στο ίδιο πλαίσιο γίνεται η βασική διάκριση μεταξύ απόλυτης και σχετικής φτώχειας. Η απόλυτη φτώχεια ορίστηκε από την Παγκόσμια Τράπεζα (Π.Τ.) ως η διαβίωση με ημερήσιο εισόδημα κάτω του 1 δολ. («ακραία» φτώχεια) ή κάτω των 2 δολ. («μέτρια» φτώχεια), ενώ η σχετική φτώχεια ορίζεται σε σχέση με το κοινωνικό περιβάλλον και μετριέται με βάση την ανισότητα στην κατανομή του εισοδήματος και πλούτου (π.χ. το επίπεδο εισοδήματος κάτω από το μισό του μέσου).

Ετσι, αντί να οριστεί η απόλυτη φτώχεια με βάση το απαιτούμενο εισόδημα για την επαρκή κάλυψη των βασικών αναγκών επιβίωσης (τροφή, ένδυση, στέγαση, υγεία, εκπαίδευση, έξοδα για μεταφορά και επικοινωνία κ.λπ.), όπως για παράδειγμα είχαν κάνει Βρετανοί οικονομολόγοι με βάση τα εισοδήματα όλων των εργαζόμενων σε μια πόλη το 1899 (Rowntree approach), η Π.Τ. όρισε τη φτώχεια στα γελοία αυτά επίπεδα -που δεν καλύπτουν επαρκώς τις βασικές ανάγκες ούτε στις φτωχότερες γειτονιές του πλανήτη- με βάση δειγματοληπτικές έρευνες των εισοδημάτων, της κατανάλωσης των νοικοκυριών και υπολογισμούς των διαφορών στις τιμές. Ενδεικτικά, στην Ελλάδα, με βάση τους επίσημους ορισμούς της φτώχειας, το 21% του λαού βρίσκεται κάτω από τη γραμμή της (σχετικής) φτώχειας και η απόλυτη φτώχεια είναι σχεδόν μηδαμινή, ενώ με βάση το κριτήριο της κάλυψης των βασικών αναγκών, σχεδόν το 80% του λαού θα κατατασσόταν στην κατηγορία των φτωχών!1

Το αναπόφευκτο αποτέλεσμα είναι η συσκότιση για το πραγματικό μέγεθος και τη δυναμική της φτώχειας. Για παράδειγμα, ένα τυπικό επιχείρημα των ιδεολόγων του συστήματος είναι ότι η παγκοσμιοποίηση έφερε τη δραστική μείωση της απόλυτης φτώχειας, η οποία έπεσε από 40% του παγκόσμιου πληθυσμού το 1981, σε 21% το 2001,2 ή από 1,5 δισ. ανθρώπων το 1981 σε 986 εκατ. το 2004. Αν όμως αφαιρέσουμε την Κίνα από τους υπολογισμούς, ο αριθμός των ανθρώπων σε «ακραία» φτώχεια αυξήθηκε ελαφρά μεταξύ 1981 και 2004, από 855 εκατ. σε 857 εκατ.!3 Και αυτό, διότι η μικρή μείωση της φτώχειας σε κάποιες περιοχές αντισταθμίστηκε από τον πενταπλασιασμό της στην Ευρώπη και την Κεντρική Ασία μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού» και την αύξησή της στην υποσαχάρια Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Η «εξαφάνιση», επομένως, της φτώχειας οφείλεται σχεδόν αποκλειστικά στο γεγονός ότι η κινεζική «κομμουνιστική» ηγεσία έβγαλε από τη λίστα των φτωχών πάνω από 400 εκατ. Κινέζους την περίοδο 1981-2001, επειδή απέκτησαν το περιπόθητο εισόδημα του 1 δολ. την ημέρα, μειώνοντας με μια μονοκοντυλιά το ποσοστό των απόλυτα φτωχών στην Κίνα κατά τα δύο τρίτα!4 Στο μεταξύ, η αστυνομία φρουρεί σήμερα τα κινεζικά νοσοκομεία, λόγω των συνεχών επεισοδίων από πολίτες που, μετά την ιδιωτικοποίηση της υγείας, αδυνατούν να πληρώσουν ακόμη και τα έξοδα του τοκετού!5

Εντούτοις, παρά τα στατιστικά τεχνάσματα για να εξαφανιστεί η φτώχεια, ακόμη και σήμερα, το 53% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει σε συνθήκες «μέτριας» φτώχειας, με εισόδημα κάτω από 2 δολ. την ημέρα. Και φυσικά, οι στόχοι της «διεθνούς κοινότητας» και ο αγώνας των ΜΚΟ και της ρεφορμιστικής Αριστεράς αφορούν τη μείωση αυτής της σχετικά εύκολα μειώσιμης φτώχειας, όπως την ορίζει η Π.Τ., και όχι της πραγματικής (και μη εξαφανίσιμης στο σύστημα της οικονομίας της αγοράς) φτώχειας, που αφορά την αδυναμία κάλυψης των βασικών αναγκών.

Ομως, δεν είναι μόνον η πραγματική φτώχεια που αγνοείται, αλλά ακόμη και η σχετική φτώχεια προσπερνάται, εφόσον η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση έχει οδηγήσει σε μια συνεχώς αυξανόμενη συγκέντρωση εισοδήματος και πλούτου. Ετσι, το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού εισπράττει σήμερα το 80% του παγκόσμιου εισοδήματος και το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 85% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ ο μισός παγκόσμιος πληθυσμός μόλις κατέχει το 1% του παγκόσμιου πλούτου.6 Είναι περίεργο ότι οι ιδεολόγοι της Νέας Τάξης συνήθως παραμερίζουν τη σχετική φτώχεια, που κάνει επίσης ανάγλυφη τη χρεοκοπία του συστήματος;

1. Βλ. Μ. Πίνη, «Ε», 17/10/2007

2. UN, Human Development Report 2005, Πιν. 1.2

3. Larry Elliott, «Guardian», 16/4/2007

4. World Bank, World development indicators 2005, Πιν. 2.5a

5. Jonathan Watts, «Guardian», 12/5/2007

6. James Randerson, «Guardian», 6/12/2006

The Best NQB (Natural Queer Blues) Album In The World Ever

raresteak — Thu, 01 Nov 2007 12:40:33 +0000

MIXTAPE NO 6

MP3/94min/192 CBR/129 MB/(.zip=128MB)

01.PURESSENCE-BURNS INSIDE

02.GENEVA-FURTHER

03.JOCK SCOT & THE NECTARINE NO 9-THIERRY LACROIX

04.TRICKY & MARINA-MAKES ME WANNA DIE

05.THE EARLIES-ONE OF US IS DEAD

06.BABYBIRD-IT’S ALRIGHT DAD, ISN’T IT?

07.THE HIDDEN CAMERAS-THE MAN THAT I AM WITH MY MAN

08.NIRVANA-WHERE DID YOU SLEEP LAST NIGHT?

09.THE WHITE STRIPES-ONE MORE CUP OF COFFEE

10.DIAMANDA GALAS-ΚΑΙΓΟΜΑΙ ΚΑΙΓΟΜΑΙ

[LAPSUS]ΠΟΛΥ ΠΑΝΟΥ-ΜΕΣ ΣΤΗ ΠΟΛΛΗ ΣΚΟΤΟΥΡΑ ΜΟΥ

11.PJ HARVEY-GROW GROW GROW

12.SONIC YOUTH-CONTRE LE SEXISME

13.PHILIP GLASS-FACADES

14.LISA GERRARD-COME TENDERNESS/MURCOF-CUERPO CELESTE

15.JEFF BUCKLEY-YOU & I (raresteak 2000 rework)

16.ANTONY & THE JOHNSONS-THE ATROCITIES

17.BILLY MACKENZIE-BLUE IT IS

18.RADIOHEAD-VIDEOTAPE

19.UNDERWORLD-BEAUTIFUL BURNOUT

20.ΣΤΕΡΕΟ ΝΟΒΑ-NEW LIFE 705 (INSTRUMENTAL)

‘Η βιολογία είναι μοίρα’, ‘Ο πολιτισμός είναι επιλογή’ και λοιπά στερεότυπα

raresteak — Tue, 16 Oct 2007 12:35:43 +0000

Το 10percent ήταν πάντα στη λίστα με τα αγαπημένα μου γιατί προσεγγίζει τα ζητήματα για τη σεξουαλικότητα χωρίς την ενοχή που απαντάται συχνά στην Ελλάδα: είτε παραδοσιακή ενοχή θρησκευτικογενή και καπιταλιστικογενή, είτε νεωτερικοφανή ενοχή για την πρόκληση κάβλας στα underdogs και τις trendy ελιτ με τον θολό σεξουαλικό προσανατολισμό. Στη τελευταία έκδοσή του ξεπέρασε τις προσδοκίες μου. Ελλείψει ελληνικών επιστημονικών reviews για τα θέματα ΛΟΑΤ, το 10percent είναι ότι πιο συγγενές μπορεί κανείς να διαβάσει. Και αξίζει κανείς να διαβάσει το τρέχον αφιέρωμα που άλλοτε ακουμπά και άλλοτε ανατρέπει τους μύθους της ετεροκανονικότητας αναφορικά με το ποιοι παράγοντες διαμορφώνουν τη σεξουαλικότητά μας. Ειδικά τα θέματα ‘Γκέι γονίδια ή κακοί επιστήμονες;’ και ‘Είναι το μπάσκετ κληρονομικό;’ θέτουν το ζήτημα σε μια προοπτική που σε πολλούς σκόπιμα ( διαφεύγει. Και βέβαια σε αυτό το τεύχος μιλάει και ο αγαπητός μας Erva Cidreira.

Το Δόγμα του Σοκ ή Όταν η Καταστροφή Τους Είναι Τόσο Οικονομικά Αναγκαία, Κατασκευάζεται

raresteak — Wed, 10 Oct 2007 19:08:31 +0000

Ο Κ μου επέστησε την προσοχή στο νέο βιβλίο της Naomi Klein. Στην αρχή ήμουν δύσπιστος. Πίστευα πως η υπερπροβολή του No Logo μέσα από το κίνημα που ξεκίνησε στο Seattle μάλλον την είχε ψιλοκάψει. Η βασική υπόθεση στο The Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism δίχνει έναν στοχασμό που νοιάζεται να πάρει θέση και όχι να ευχαριστήσει τα υπάρχοντα ή ενδεχόμενα funds του. Είναι μια υπόθεση τόσο επίκαιρη για την ελληνική περίπτωση και συγκυρία της ταυτόχρονης οικολογικής καταστροφής και προέλασης του νεοφιλελεύθερου οικονομικού μοντέλου. Το συνοδευτικό βίντεο (σε σκηνοθεσία του Alfonso Cuaron) σκιαγραφεί αυτή την υπόθεση.

Το σοκ ολοκληρώνεται στα αμερικανικής έμπνευσης σπιτάκια της Ζαχάρως, στα θεματικά πάρκα της Ολυμπίας, στην βαριά βιομηχανία των γκόλφ, σε ένα πολιτικό σύστημα-παρτάλι που ευελπιστεί να δώσει στα αφεντικά του την άμεση ευχαρίστηση. Και η Ελλάδα -αυτό το αμερικανοαραβικής υφής μόρφωμα- μουδιασμένη στρώνει στρωματσάδα στις νεοφιλελεύθερες καρμοιροπουτάνες του Σικάγο και της Αστόριας, στα πιο φασιστικά εθνοτικά δείγματα, που αφού αλλού κατέστρεψαν και παντού απέτυχαν ήρθαν να κάνουν απόσβεση των κολεγιακών τους για-τον-πούτσο-πτυχίων στο βαλκανικό μπουρδελάκι μας. Και βέβαια το παρτούζωμα περνάει και ως αλλαξοκωλιά σε αρκετά ελληνικά blogs. Ήρθε η ώρα να ξεμουδιάσουμε. Ας αφήσουμε το σοκ ατελές.

[ΥΓ για φίλους: Αποφάσισα να μείνω εδώ μέχρι την έξοδό μου από το Limbo. Ναι, θα γίνει και αυτό κάποτε!]

Σήμερον: Λας Κουκαρατσίτας ή Οι Ασύμμετρες Κατσαριδούλες

raresteak — Fri, 14 Sep 2007 18:52:12 +0000

κατέβασε και άκου: [Λας Κουκαρατσίτας ή Οι Ασύμμετρες Κατσαριδούλες]

LINK 1: SENDSPACE

LINK 2: RAPIDSHARE

Γλίσχρες κατσαριδούλες.

Και η πυρηνική καταστροφή της Πελοποννήσου ελάχιστα τις ακούμπησε.

Φωτιά και Μπούρμπερη για την Μαμά Αμερική. Υπερατλαντική διαπλοκή, όχι ό,τι κι ό,τι.

Ζήτω η Ιόνια Οδός! Χωρίς ενοχλητικά και οικονομικά ασύμφορα δάση πια! Χωρίς τα ενοχλητικά αρκουδόπουλα της Εγνατίας που μας κόστισαν 1 εκατ. ευρώ το καθένα (Σουφλιάς)

Κατσαριδούλες – Αρκουδόπουλα σημειώστε 1

Ζήτω τα Μικρά Σπίτια στο Λιβάδι της Ζαχάρως! Γιατί έτσι ομορφαίνει η άσχημη φύση (Δούκας): Περιμένοντας τον John Wayne σε ξύλινα αμερικάνικα καρακιτσάτα σπιτάκια σε μνημειώδεις σχηματισμούς των 500, και όχι την Μανιάτισσα που λάξευσε την ψυχή της στη πέτρα.

Έχουμε πτώμα. Έχουμε κίνητρο. Τι άλλο μένει; Τι άλλο περιμένει;

Να οι εμπρηστές!

Κι αν γλίτωσαν την πυρηνική καταστροφή, ξέρεις ότι δεν πρέπει να γλιτώσουν από την σόλα σου αυτή την Κυριακή. Πάτα τες τις γαμημένες!

ΣΠΛΑΤΣΣΣΣΣΣ!

-Καλό Βόλι-

κατέβασε και άκου: [Λας Κουκαρατσίτας ή Οι Ασύμμετρες Κατσαριδούλες]

Η ξαδέλφη (και οι εκλογές στα χρόνια της αστικής δημοκρατίας)

raresteak — Tue, 04 Sep 2007 10:41:02 +0000

Πριν κλείσει ημερολογιακά τα 18 της, έτρεξαν να γράψουν την ξαδέλφη από την επαρχία στους εκλογικούς καταλόγους. Με το ζόρι έβγαλε το γυμνάσιο και μετά έγινε κομμωτριούλα. Η ξαδέλφη είναι το τυπικό δείγμα ζωής που καταλαμβάνει τον εγκεφαλικά νεκρό χώρο που απλώνεται ανάμεσα στην καταβαραθρωμένη επαρχιακή πόλη και την κυριολεκτικά πλέον κατακαημένη ύπαιθρο. Εκεί που οι κατ’ όνομα νεανικές μέρες κυλούν με καψούρες βιωμένες σαν παραπληγικό ντουμπλάζ μεξικανικής τελενοβέλας, το κουτσομπολιό είναι η μόνη επιτρεπτή γυμναστική της γνάθου, το ντόπιο χασίσι εν αφθονία είναι η μόνη οικονομική διέξοδος και μοναδική προοπτική για ρεκρεασιόν. Κάθε ίχνος αυθεντικού κοινοτικού βίου έχει υποχωρήσει, και η μανταλιτέ αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον φθόνο για την μεγαλούπολη και το μίσος για την φύση όταν αυτή δεν μπορεί να αποτελέσει πηγή εκμετάλλευσης. Ούτε χωριό, ούτε πόλη. Καλωσορίσατε στην ελληνική επαρχιακή πόλη. Εκεί που τα πολιτικά τζάκια της αστικής δημοκρατίας αναζητούν και δυστυχώς βρίσκουν την τελευταία σανίδα σωτηρίας τους.

Καλή ψυχή η ξαδέλφη. Καλή και μεγάλη. Τα γκομενικά της χαμένης εφηβικής αθωότητάς της μονοπωλούσαν τα σπάνια οικογενειακά τραπέζια, σαν ξεδιάντροπο οικογενειακό πορνό μιας στάρλετ που επιζητά την αναγνώριση στα χοντρά γέλια μιας ξεφτιλισμένης βουκολικής κουστωδίας. Όσο πιο χυδαία εκπεφρασμένα τόσο πιο διασκεδαστικά. Η ξαδέλφη είναι το μέλλον της αστικής δημοκρατίας. Είναι δυο χέρια, δυο πόδια και ένας κορμός που θα οδηγηθούν υπνωμένα μέχρι το δημοτικό σχολείο ή το πνευματικό κέντρο του χωριού της καταγωγής για να ρίξουν το ψηφοδέλτιο που θα της έχει ετοιμάσει ο πατριάρχης της οικογένειας. Ή τον έναν ή τον άλλο. Έτερον ουδέν. Η ξαδέλφη είναι το Πραγματικό είδωλο κάθε βίρτσουαλ Ντόρας, Κωστάκη και Γιωργάκη. Συντήρηση και οικογενειοκρατία.

ΜΑ ΑΛΗΘΕΙΑ, Η Α Σ Τ Ι Κ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΘΕΛΕΙ Α Σ Τ Ο Υ Σ. ΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΗΛΟΫΠΟΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΥΣ ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΒΟΥΚΟΛΟΥΣ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ;