I dedicate a colour to…

Φέτος δε θα κάνω λίστες με τους αγαπημένους δίσκους της χρονιάς. Αρχίζει να μου φαίνεται σαν παιδική ασθένεια αυτή η διαδικασία. Φέτος θα αφιερώσω τραγούδια σε ανθρώπους που γνώρισα μέσα από τη γραφή τους.

01. George Le Nonce: Nina Simone – Black Is The Color Of My True Love’s Hair…cause you’re my number one 02. Greek Gay Lolita: Laurie Anderson – Walking & Falling …τι άλλο μένει; 03. Οι Σκιές Μιλάν: Susanna & The Magical Orchestra – Love Will Tear Us Apart…again 04. Μαύρος Γάτος: Μάνος Χατζιδάκις – Μητέρα κι Αδερφή…για τον δρόμο 05. Old Boy: Clint Mansell – First Snow…από την καινούργια ταινία του Aranofsky, για τα υπέροχα κείμενα για ταινίες 06. Rodia: Θανάσης Παπακωνσταντίνου – Ορυχεία…ακάματη στα ορυχεία 07. Through Static: Explosions In The Sky – The Only Moment We Were Alone…beauty in disguise 08. Isis Unveiled: The Divine Comedy – A Lady Of A Certain Age…η απαράμιλλη μαγεία του storytelling 09. The Return: Carla Bley – Major…αν έμενε ένα ‘τραγούδι’ στο κόσμο θα ήταν αυτό 10. La Condition Humaine: Nicky Wire – I Killed The Zeitgeist…δεν ξέρω γιατί, αλλά… 11. Ροΐδης: Nine Inch Nails – Heresy…γιατί τα ράσα ακόμα τραγουδάνε (damn!) 12. Έντεκα: My Life Story – 12 Reasons Why I Love Her…χα! σου τη σκάσαμε 13. Σε όλους τους υπόλοιπους που αγαπώ και διαβάζω: dEUS – Opening Night…still afraid of the stage

[τίτλος: Winter Mixtape

διάρκεια: 49:30

μέγεθος: 68ΜΒ

format:mp3

bitrate:192]

Elliott Smith (1969-2003) [a fond farewell to a friend who couldn't get things right]

Σαν σήμερα πριν από τρία χρόνια αποφάσισε να παραδοθεί στην απαισιοδοξία που επιβάλλει στον ποιητή η σύγχρονη ζωή. Ο ρομαντισμός της αυτοχειρίας είναι μια εφεύρεση των παχύδερμων. Μια μηχανή απόλυτα εμπορεύσιμη, ιδιαίτερα όταν φύεται στο μυθολογικό σύμπαν της rock κουλτούρας, εκεί όπου θα συναντήσει τους πιο ευαίσθητους δέκτες της εποχής με στόχο να τους εξοντώσει. Για το υποκείμενο της αυτοχειρίας η κατάσταση δεν είναι καθόλου ρομαντική, απλά σκατένια.

Ο Elliott ήταν πριν απ’ όλα ποιητής. Ποιος είναι ποιητής; Αυτός που καλείται να σηκώσει όλο το βάρος του κόσμου. Αυτός που απέναντι στον κατατρεγμένο δεν νιώθει συμπόνια, αλλά συγγένεια. Ή πιο αφοριστικά, κατά Πετρόπουλο, ποιητής είναι αυτός που η σύγχρονη κατάσταση τον αναγκάζει να αναπνέει από την κωλοτρυπίδα του.

Elliott Smith | In memoriam: roman candle (1994) needle in the hay (1995) angeles (1997) bottle up and explode! (199 happiness (2000) a fond farewell (2004)

A Big Loan From The Girl Zone

THE GIRL ZONE

CAST (in order of appearance):

Patti Smith

Kate Bush

Kim Deal

Kim Gordon

PJ Harvey

Diamanda Galas

Siouxsie

Liz Fraser

Tori Amos

Bjork

Joni Mitchell

Nico

Beth Gibbons

Λένα Πλάτωνος

Laurie Anderson

[τίτλος: Autumn Mixtape

διάρκεια:52:45

μέγεθος:72ΜΒ

format:mp3

bitrate:192]

In the days, the golden days of Portishead

 

Μέσα σε 15 χρόνια έχεις βγάλει 2 αριστουργηματικά album, 22 κομμάτια διάρκειας 100 λεπτών. Η πληθώρα συνεργασιών, συλλογών, remixes, DJ residencies δεν είναι αρκετά να δικαιολογήσουν την αναμονή. Αποτελείς την κορυφαία δικαίωση του sampling. Τα blues σου είναι βαριά για τo pop αυτί, όμως συνεχίζεις να το στοιχειώνεις . Είσαι ένας από τους λόγους που είμαι ευτυχισμένος που έζησα την έκσταση της δεκαετίας του ’90. Άκουσα και εγώ στο χώρο σου τις νέες σου ασκήσεις ύφους. Αναμένοντας την Τρίτη Παρουσία θυμήθηκα το μέρος όπου όλα άρχισαν μεταξύ μας. 1992. Με την Neneh και… τον Ludwig.

Σε περιμένω.

Η Σφαγή των Ιερών Αγελάδων

 

Τώρα που καταρρέει η παλιά εμπορική πλατφόρμα του θεάματος, το δίκτυο των ανθρώπων που θρέφονται από αυτή (στελέχη εταιριών, δημοσιογράφοι, προβεβλημένοι επιχειρηματίες που ξεπλένουν μαύρο χρήμα) έχουν ανεβάσει στροφές στην αποστολή διάσωσης της καλοπληρωμένης τιμής τους. Οι επιλογές τους συνάδουν με την περιρρέουσα πολιτική ατμόσφαιρα: Μονοκουλτούρα μέσα από λίγες αυστηρά επιλεγμένες και δοκιμασμένες μονάδες, διαπιστευμένοι και συνεπείς φορείς των ιδεολογικών μηχανισμών της καθεστηκυίας τάξης. Δύο τέτοιες διακεκριμένες μονάδες στις ΗΠΑ είναι ο Bob Dylan και ο Clint Eastwood. Είναι οι τυπικοί απολογητές μιας αμερικάνικης κουλτούρας που προσπαθεί να πείσει τον εαυτό της ότι πηγάζει από μια προαιώνια ιστορική πηγή πέραν των σκονισμένων ψευδαισθήσεων που κατοικούν στο μεταίχμιο του Vegas, του Manhattan και του καταφυγίου των τυχοδιωκτών απέναντι από το Μεξικό. Στην αρχή ήταν αφελείς μάγκες που παρήγαγαν σύμβολα ανδρισμού και εξέγερσης με το ύφος του βέβαιου νικητή. Τίποτα δεν ήταν υπό αίρεση, παρά τα παγιωμένα είδη που υπηρετούσαν. Ας μη γελιόμαστε, ο Dylan δεν άλλαξε ούτε τον κόσμο, ούτε τις ζωές των ανθρώπων, απλά άλλαξε την folk. Όχι ζωή λοιπόν, μόνο τέχνημα. Εκτός αν κάποιος θεωρεί την αποενοχοποίηση του macho ανδρικού ναρκισσισμού ζωογόνο παράδειγμα και όχι θνησιγενή δυνητικότητα.

Οι αφελείς μάγκες γιγαντώθηκαν και έριξαν για τα καλά άγκυρα στην αμερικανική κουλτούρα. Έκαναν καριέρα καθώς όφειλαν, εξαργυρώνοντας τα νεανικά σύμβολά τους. Μετά από κάποια σκαμπανεβάσματα έφτασαν σήμερα από το να παράγουν σύμβολα στο να αναπαράγουν στυλ. Ο Eastwood καταξιώνεται ως σκηνοθέτης με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καταξιώνονται ως κοινωνικοανθρωπολογικές καταγραφές οι ταινίες του ιρανικού κινηματογράφου. Δεν θέτει ζήτημα κατάφασης ή άρνησης του πολιτισμικού παραδείγματος που υπηρετεί. Αυτό είναι κάτι ιερό, πέραν αμφισβήτησης και κάνει τους executives να τρίβουν τα χέρια τους. Όποιος το αμφισβητεί θα γνωρίσει αργά ή γρήγορα την μήνιν του τεκμηριωμένα πια ανεγκέφαλου αμερικανικού όχλου, που κάποτε χαίρεται για τα καινούργια του ρούχα σαν τον πανίβλακα βασιλιά -όπως τότε που ενθουσιάστηκε με το American Beauty- για να ανακαλύψει μετά πως οι άλλοι γελούν εις βάρος του επειδή παραμένει ξεβράκωτος και να εξαπολύσει ένα κυνήγι μαγισσών ενάντια στις αδερφές και τους κομμουνιστές που τον εξαπάτησαν. Το στυλ περήφανο-πατριωτικό-γεράκι/παγώνι αγκαλιάζει τα χαζοβιόλικα μελοδράματα με τις αφασικές πλοκές τύπου Million Dollar Baby και Mystic River, και ξεμπροστιάζει ηθοποιούς που εμπορεύονται το στυλ του εναλλακτικού και ακτιβιστικού σινεμά. Στυλ και εμπόριο σε αγαστή συνεργασία και από ουσία… πεφωτισμένη θεοκρατία των σταρ.

 

Παρόμοια συμπεράσματα μπορεί να βγάλει κανείς αν έρθει αντιμέτωπος με την αβάσταχτη ελαφρότητα της τριλογίας των τελευταίων album του Dylan. Ήδη από τον Γενάρη οι εταιρίες ενορχήστρωσαν μια απίστευτη μυστική καμπάνια υποδαύλισης των Dylanικών παθών πενηντάρηδων νοσταλγών και μη. Όλοι οι καλοθελητές ψιθύριζαν φήμες για το νέο αριστούργημα. Με τον καιρό οι φήμες πήραν τη μορφή χειμάρρου. Μέχρι τον Μάη ήσουν βέβαιος πως όλοι είχαν ακούσει τον δίσκο εκτός από εσένα, και μιλάμε για έναν δίσκο που δεν διέρρευσε στο διαδίκτυο όπως συνηθίζεται τελευταία και που τελικά κυκλοφόρησε όπως ήταν προγραμματισμένο αυτές τις μέρες. Όλες οι κριτικές ήταν ύποπτα ομόνοοες και διθυραμβικές. Τελικά κατάφερα να τον ακούσω και εγώ. Στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για μια ανώδυνη drive folk που επωφελείται της ξεφούσκωτης americana υστερίας και στην χειρότερη για ένα ανυπόφορα αναχρονιστικό και ανέμπνευστο έργο. Ήδη από τους τίτλους αρχίζουν τα πρώτα χασμουρητά: Rollin’ and Tumblin’, Workingman’s Blues #2, Ain’t Talkin’…τυμβωρυχία εν τη γεννέσει. Είναι σαν να έβγαζε σήμερα δίσκο ο Καζαντζίδης με τίτλο ‘Μάνα θα Πάω στη Ξενιτιά’ και το έθνος να έπεφτε σε αριστουργηματική παράκρουση. Σε κάποια σημεία της ακρόασης ήμουν βέβαιος πως η γερασμένη ένρινη φωνή του Dylan θα κυλούσε σε μια αποστροφή τύπου ‘Miiister Sheeeeeeeefieeeeedd’ α λα Νταντά Αμέσου Δράσης, αλλά το αντιπαρήλθα.

Οι ιερές αγελάδες θα ψοφήσουν από γεράματα αλλά οι εταιρικές προξενήτρες μας τις πασάρουν σαν ζωντανούς μόσχους γάλακτος. Ας τις σφάξουμε επιτέλους.

 

 

To Understand The Killer, I Must Become The Killer

to understand

the killer

I must become

the killer

and I don’t need this violence anymore

but now I’ve tasted hatred I want more

GRAVENHURST|THE VELVET CELL

There was a boy…

Η τέχνη οφείλει να μας φέρει αντιμέτωπους με τις εσωτερικές αντιφάσεις μας. Υποκύπτω στην παγανιστική λατρεία του Billy MacKenzie.

Εγώ που αντιπαθώ την ιταλική όπερα, δεν μπορώ να αντισταθώ στη μελοδραματική popera αυτού του drama drag prince.

Έζησε όσα χρόνια ακριβώς άντεχε να ζήσει σε αυτό τον καιροσκόπο κόσμο.

Έπεσε πολύ χαμηλά. Έπεφτε πολύ χαμηλά. Νάρκισσος στην κοπριά.

Και μετά υψωνόταν στο ικρίωμα της υπερβολής και της λάμψης μόνο και μόνο για να κάνει την επόμενη βουτιά του πιο θεαματική.

Σε αγαπώ πραγματικά όπου και να είσαι Billy.

Party Fears Two|Beyond The Sun|Pain In Any Language